Απίστευτο. Δοκιμάσαμε να σταματήσουμε το κάπνισμα για μια ολόκληρη μέρα και τα καταφέραμε. Αν δεν δώσεις ιδιαίτερη σημασία στα νεύρα σου, στη διάθεσή σου να φας όλο το ψυγείο και στη ζήλεια που νιώθεις για όσους συνεχίζουν να καπνίζουν, λογικά θα μπορέσεις κι εσύ να πάρεις τη μεγάλη απόφαση. Αρκεί να το θέλεις.
Από τον Δημήτρη Βραχνό

Όταν επιβλήθηκαν τα νέα -και light κατά τη γνώμη μου- αντικαπνιστικά μέτρα στη χώρα μας, κάποιοι νευρίασαν τόσο πολύ, που άρχισαν να καπνίζουν ακόμη και μπροστά στις κάμερες των καναλιών εκείνες τις πρώτες μέρες του Ιουλίου λέγοντας: «Μία απόλαυση έχουμε κι εμείς, ρε φίλε, κι αυτή θα μας τη φάνε; Ε, όχι». Οι συγκεκριμένοι συμπολίτες μας μάλλον έχουν στο DNA τους ένα γονίδιο που σε κάνει να αρνείσαι οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. Ένα γονίδιο που δυστυχώς εγώ δεν έχω. Κι έτσι, σε αντίθεση με εκείνους, περίμενα πώς και πώς την επιβολή των νέων αντικαπνιστικών μέτρων για να το πάρω επιτέλους απόφαση και να το κόψω μαχαίρι. Υποταγή στην κεντρική εξουσία; Προφανώς. Φοβία μην τυχόν με πιάσουν σε καμιά τουαλέτα της δουλειάς με το τσιγάρο στο χέρι και το συναγερμό καπνού να με έχει κάνει μούσκεμα; Πιθανότατα. Η θλίψη του περιθωρίου που σε κάνει να νιώθεις πως είσαι ο ηλίθιος, που πρέπει να διακόψει ό,τι κάνει για να βγει έξω και να καπνίσει; Παίζει κι αυτό. Στη Νέα Υόρκη, ακόμη κι αν κάθεσαι σε τραπέζι έξω στο πεζοδρόμιο, πρέπει να σηκωθείς και να καπνίσεις 3 μέτρα πιο μακριά όρθιος, λες και σ’ έχουν βάλει τιμωρία, για να μην ενοχλείς τους υπόλοιπους πελάτες που θέλουν κι εκείνοι να απολαύσουν την υπέροχη υγρασία του Μαχνάταν.

Βέβαια, τα αντικαπνιστικά μέτρα με βολεύουν και για έναν επιπλέον λόγο. Αναγνωρίζω στον εαυτό μου το εξής μικρό θεματάκι. Άπαξ και δω κάποιον να βγάζει τσιγάρο και να το ανάβει δίπλα μου, θέλω να κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ξέρω, δεν είμαι ο μόνος. Αλλά το να πιθηκίζω είναι κάτι που δεν μπορώ να καταπολεμήσω εύκολα. Καπνίζει ήρωας σε παλιά ταινία; Ανάβω κι εγώ. Τσακώνονται ηθοποιοί σε ελληνικό σίριαλ με βρισιές, τσακωμούς και τσιγαράκι την ώρα του κλάματος στο αυτοκίνητο; Ψάχνω το πακέτο μου. Καπνίζει κάποιος από την παρέα μετά το φαγητό; Θα κάνω ακριβώς το ίδιο. Με τόσο μιμητισμό όμως, μου ήταν πάρα πολύ εύκολο να φτάσω στα 2 πακέτα την ημέρα, στο λαχανιασμένο περπάτημα (σε ευθεία), στο σοκαριστικό βήχα. «Όσο κάπνισα, κάπνισα», είπα στον εαυτό μου, «το έκανα το κομμάτι μου». Γι’ αυτό και θεώρησα τα αντικαπνιστικά μέτρα την κατάλληλη αφορμή για να κόψω το κάπνισμα. Όταν σταματάς να βλέπεις γύρω σου τσιγάρα, τασάκια, αναπτήρες και πακέτα, η επιθυμία για κάπνισμα μειώνεται. Το μόνο που έπρεπε να θέσω σε λειτουργία τώρα ήταν το κατάλληλο κουμπάκι στον εγκέφαλό μου που θα με διέταζε λίγες ημέρες πριν από την 1η Ιουλίου: «Κόψ’το. Τώρα».

 

ΚΑΘΕ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ

Η Κλειώ είναι μια φίλη με την οποία δουλεύουμε -και μέχρι πρότινος καπνίζαμε- μαζί στην ίδια επιχείρηση. Όταν της ανακοίνωσα ότι θα κόψω το κάπνισμα, χάρηκε. Όταν της μίλησα για την πρόθεσή μου να κρατήσω ένα ημερολόγιο για το πώς κυλάει η ζωή μου χωρίς το τσιγάρο, χάρηκε ακόμη περισσότερο κι άναψε ένα στριφτό, με φιλτράκι. Όταν της είπα ότι θα καταγράψω τις πρώτες επτά ημέρες, εκεί στράβωσε. «Τι να σου κάνουν επτά ημέρες;» είπε με τη βραχνή φωνή της και πέταξε ένα άσχετο cd πάνω στο γραφείο μου σαν να είχε μόλις πιάσει ένα σκατζόχοιρο από τη λάθος πλευρά. Κι όμως. Επειδή πιστεύω πως η αρχή είναι πάντα η πιο δύσκολη διαδικασία, δίνω μεγάλη σημασία στις πρώτες επτά ημέρες της προσπάθειας να σταματήσω να καπνίζω. «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός», της λέω. Και για μένα, ίσως το πιο δύσκολο πράγμα από όλα είναι η πρώτη ημέρα που διανύεις χωρίς να καπνίζεις. Η οποία, φυσικά, θέλει μια προετοιμασία. Διότι στη δική μου περίπτωση για να φτάσω στο «μαχαίρι», έπρεπε πρώτα να χαζέψω και το υπόλοιπο σερβίτσιο. Ακολουθούν οι σημειώσεις που κρατούσα σε καθημερινή βάση, για να φτάσω στην περιβόητη πρώτη ημέρα χωρίς τσιγάρο.

ΣABBATO BΡΑΔΥ, ΠΙΝΟΝΤΑΣ

Αυτό το κουμπάκι που λέγαμε, το οποίο και καλά διατάζει τον εγκέφαλο να σταματήσει να σε κάνει να καπνίζεις, δεν είναι και τόσο εύκολο να το βρεις. Αυτό που είναι εύκολο να βρεις όμως είναι οι χιλιάδες λόγοι που υπάρχουν για να συνεχίζεις να καπνίζεις, διότι το ανθρώπινο μυαλό είναι μεγαλειώδες κάτι τέτοιες στιγμές και σου παρουσιάζει πολλά χρήσιμα επιχειρήματα, ιδιαίτερα κάθε Σάββατο βράδυ, έξω στα πεζούλια της πλατείας Καρύτση, με το αλκοόλ να κυλάει στις φλέβες σου: Το κάπνισμα είναι πολύ ωραίο / Σου δίνει στυλ / Είναι η ιδανική συντροφιά μετά το σεξ - όποτε το κάνεις τελοσπάντων / Σε κάνει να δείχνεις cool /Είναι το ιδανικό συμπλήρωμα μετά την τελευταία μπουκιά / Σου πηγαίνει πολύ με αυτό το ντύσιμο / Μόλις χώρισες και είναι η μόνη σου παρηγοριά / Το έκανε και ο Τζέιμς Ντιν κι η Μελίνα Μερκούρη / Είναι η ιδανική κίνηση για τα χέρια σου, τα οποία συνήθως δεν ξέρεις τι να τα κάνεις / Σε αυτόν το δύσκολο κόσμο είναι η μόνη απόλαυση που είναι τόσο εύκολη.

Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν μένει μόνο σε αυτά. Έχει και μια άλλη, εξίσου υπέροχη πλευρά γεμάτη αγωνίες: Θα βρω περίπτερο ανοιχτό; / Πόσα τσιγάρα είναι στο πακέτο; / Θα μου φτάσουν για το βράδυ; / Έχω άλλα ψιλά στο σπίτι; / Αυτός ο βήχας, πάλι, τι είναι; / Αυτή η ρυτίδα από το τσιγάρο είναι; / Αυτό το μαύρο στην τηλεόραση είναι όντως πνεύμονας; / Μωρέ αυτό το κάπνισμα δεν σου φαίνεται τριτοκοσμικό; / Γιατί... δεν... μπορώ... να... κάνω... διά-δρο-(γκντουπ).

Βάζοντας τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και τα επιχειρήματά τους σε μια ζυγαριά, αυτή τη φορά, προσωπικά μιλώντας, η πλευρά με τα αρνητικά επιχειρήματα ήταν λίγο πιο βαριά. Έστω και για ένα γραμμάριο. Κάτι οι ειδήσεις για τα νέα αντικαπνιστικά μέτρα, κάτι η πίσσα που βγαίνει από μία αηδιαστική αρτηρία στην τηλεόραση, κάτι τα άρθρα στις εφημερίδες, το πήρα πλέον απόφαση. Θα το κόψω. Και δεν θα περιμένω τη Λιάνα Κανέλλη να το κόψει πρώτη, όπως έλεγα παλιά.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ, ΣΠΙΤΙ-ΖΕΣΤΗ-ΝΕΥΡΑ

«Τι βλακείες έλεγα χθες βράδυ;» αναρωτιέμαι καπνίζοντας το πρωινό μου τσιγάρο και βήχοντας σαν παλιά εξάτμιση που δεν έχει περάσει ΚΤΕΟ εδώ και 8 χρόνια. Μου έχουν μείνει άλλα τέσσερα τσιγάρα στο πακέτο. Συνέρχομαι. Σοβαρεύω. Θα πάρω καινούργιο; Όχι. Αλλά πάντα υπάρχει το περιθώριο της τράκας. Θα συναντήσω ένα φίλο μου, ο οποίος σίγουρα θα έχει τσιγάρα μαζί του. Μέχρι να καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα, ήδη έφυγαν άλλα δύο τσιγάρα. Τελικά, ο φίλος μου δεν έχει άλλα τσιγάρα μαζί του, γιατί το έχει κόψει κι εκείνος εν όψει της 1ης Ιουλίου. Πάμε και βλέπουμε στο σινέ Θησείο το Υπόθεση Τόμας Κράουν, το παλιό, με τον Στιβ Μακ Κουίν και τη Φέι Νταναγουέι. «Μα γίνεται θερινός χωρίς τσιγάρο;» γκρινιάζουμε - κυρίως ο άλλος, γιατί εγώ είχα άλλα δύο τσιγάρα μαζί μου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι υπέροχοι, στυλάτοι πρωταγωνιστές καπνίζουν όλη την ώρα. Πάφα-πούφα και ομορφιά. Συνδυασμός αχτύπητος. Καταλήγω πάλι στο περίπτερο. Αποτυχία, το ξέρω, αλλά δεν το βάζω κάτω. Πού θα πάει, θα το κόψω. Γυρίζω σπίτι αργά το βράδυ. Πετυχαίνω μια διαφήμιση με το μαύρο πνεύμονα σε ένα χειρουργείο. Αλλάζω κανάλι. Τόσο εξασθενές χρώμιο στον υδροφόρο ορίζοντα, το τσιγάρο τους φταίει τώρα; Ωραία εξυπνάδα, μπράβο μου. Ανάβω τσιγάρο. Έτσι απλά.

ΔΕΥΤΕΡΑ,  ΜΕ ΜΠΟΛΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Το πρωί είναι πάντα πιο ωραίο με καφέ και τσιγάρο. Το λένε εξάλλου τόσα τραγούδια. Ποιος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω; Εννιά το πρωί. Ανάβω τσιγάρο και μπαίνω στο ίντερνετ να τσεκάρω τα mail μου. Και αρχίζω να βήχω. Και νιώθω έναν περίεργο πόνο στις αμυγδαλές. Τις ψηλαφίζω εξωτερικά, τις νιώθω λίγο πρησμένες. Ίωση είναι, θα περάσει, σκέφτομαι. Πάω να ανάψω τσιγάρο. Θυμάμαι την απόφαση που έχω πάρει, βάζω το τσιγάρο πίσω στο πακέτο και ετοιμάζομαι για το πρωινό ντους. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα ξανακαπνίσω. Τουλάχιστον μέχρι να φτάσω στο γραφείο. Εξάλλου δεν είναι ωραίο να καπνίζεις μέσα στο αυτοκίνητο. Βλακείες, είναι υπέροχο. Ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και μια δυσάρεστη ανάμνηση ήταν αρκετά για να με κάνουν να ανάψω άλλο ένα βάζοντας πέμπτη στην άδεια Κηφισίας. Δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ ιδιαίτερα, πονάει ο λαιμός μου. Πολύ.

ΤΡΙΤΗ, ΜΕ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΧΑΛΙΑ

Η ημέρα κυλάει ευχάριστα. Με λίγα τσιγάρα -λόγω πονόλαιμου- και με μια σχετική χαρά καθώς ο στόχος αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο εφικτός. Μόλις 5 τσιγάρα σε μία ημέρα. Από τα 35, κάτι είναι κι αυτό. «Λες να το κόβω;» ρωτάω μια φίλη μου. «Αν το κόψεις, χωρίζουμε οριστικά», μου απαντά καπνίζοντας σαν φουγάρο. «Μα τι σας έπιασε όλους; Εγώ γουστάρω το κάπνισμα και θα καπνίζω όσο θέλω. Και το κράτος να πάει στα τσακίδια (εδώ φίλτραρα λίγο την αρχική της δήλωση)». Λίγη ώρα αργότερα, σε μια ταράτσα στο υπέροχο καλοκαιρινό Κουκάκι, κάτω από την Ακρόπολη, κάπου στο ύψος του Μουσείου. Καπνίζω ένα τσιγάρο ακόμη, με το λαιμό μου βέβαια να διαμαρτύρεται τρελά. Αναφέρω στους γύρω μου επιδεικτικά: «Αυτό, κυρίες-κύριοι, είναι ένα απ’ τα τελευταία μου τσιγάρα». Οι γύρω μου αδιαφορούν επίσης επιδεικτικά. Ίσως επειδή αυτές τις φράσεις τις έχω ξαναπεί και πριν από ένα χρόνο, όταν το έκοψα επιτυχώς για δύο μέρες και μετά έπεσα στην παγίδα του «ένα τσιγάρο με την παρέα όταν βγαίνω έξω - άλλο ένα - άλλο ένα - ναι, πήρα πακέτο, εσύ τι ζόρι τραβάς;». Ένας βήχας με ταλαιπωρεί για την υπόλοιπη νύχτα, καθώς μιλάω στους φίλους μου για την εξέλιξη της Αθήνας σε πολιτισμένη, μη καπνίζουσα μητρόπολη. Ανάβω ένα ακόμη.

 

ΤΕΤΑΡΤΗ, ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ

Το πρωί η κατάσταση έχει χειροτερέψει δραματικά. Ο γιατρός λέει «Αμυγδαλίτις. Οξεία», κι εγώ δεν έχω καν όρεξη να ρωτήσω γιατί ένας άνθρωπος παθαίνει αμυγδαλίτιδα καλοκαιριάτικα, ούτε γιατί μέσα στο 2011 ένας γιατρός στα σαράντα του εξακολουθεί να μιλά στην καθαρεύουσα. Έχω δέκατα. Νιώθω ένα κουρέλι. Από την άλλη όμως, συνειδητοποιώ κατάπληκτος πως δεν θέλω να καπνίσω. Σηκώνω το ένα φρύδι με απορία και με μία μικρή δόση ναρκισσισμού. Λες; Λες να το πετύχω τώρα; Είμαι σίγουρος πια ότι η αμυγδαλίτις ήταν θείο δώρο. Έτσι είναι: το παίρνεις πραγματικά απόφαση να το κόψεις και το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου. Κι εκείνη τη στιγμή που τα σκέφτομαι όλα αυτά περπατώντας στην Ερμού, δύο τύποι με προσπερνούν καπνίζοντας. Μυρίζω τον καπνό και ζαλίζομαι. Θέλω να αγοράσω ένα πακέτο τώρα. Ευτυχώς αντιστέκομαι. Αλλά τρέχω στο ιταλικό της γειτονιάς μου και καταβροχθίζω μία μακαρονάδα με κιμά και μία πίτσα. Κι ας μην μπορώ να καταπιώ. Λίγο αργότερα ένας οδηγός θα μου κορνάρει στο δρόμο. Θα κατεβάσω το παράθυρο και θα αρχίσω να βρίζω. Μα για στάσου. Εκείνος είχε δίκιο. Ανεβάζω το παράθυρο. Τρελά νεύρα.

ΠΕΜΠΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΓΑΡΟ!

Και κάπως έτσι, βρίσκομαι χωρίς κανένα πακέτο στο σπίτι. Βέβαια, το πρωί έψαξα μήπως έχει ξεμείνει κάποιο τσιγάρο στην τσάντα των περσινών διακοπών. Πίσω από τον καναπέ. Πίσω από το ψυγείο. Στα μπουφάν του χειμώνα. Τζίφος. Βρήκα όμως ένα πακέτο πατατάκια. Τα εξαφάνισα μέσα σε 2 λεπτά. Όπως επίσης κι ένα γιαούρτι 2% που είχε ξεμείνει στο ψυγείο από την εποχή που πρόσεχα τι έτρωγα. Μου έρχεται η εφιαλτική σκέψη του εαυτού μου από το κοντινό μέλλον: εγώ να είμαι 150 κιλά και να λέω σε κάποιον βαριανασαίνοντας από το λίπος «ευτυχώς έκοψα το κάπνισμα. Ε, πάχυνα, αλλά τώρα νιώθω καλύτερα». Τρέχω στο ψιλικατζίδικο να αγοράσω τσιγάρα. Στις σκάλες του σπιτιού μου, σταματάω. Όχι. Όσο μπορώ, θα αντισταθώ στα παιχνίδια του μυαλού. Με σκέφτομαι να κάνω διάδρομο, να κολυμπώ, να τρέχω, να ανεβαίνω μια ανηφόρα χωρίς να λαχανιάζω, με τέλειο fit σώμα, χαμόγελο colgate και ένα λαμπραντόρ να τρέχει μαζί μου. Χαμογελώ κι επιστρέφω σπίτι. Πίνω ένα μπουκάλι νερό. Το νερό βοηθάει. Όντως.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΛΟΓΙΚΗ ΚΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

Για έναν ακατανόητο λόγο ξυπνάω πολύ εύκολα το πρωί, χωρίς πλάκωμα στο στήθος, χωρίς μπούκωμα στη μύτη. Και μάλιστα πολύ νωρίς. Εκσφενδονίζομαι από το κρεβάτι μου. Άντεξα μία μέρα χωρίς τσιγάρο; Ακόμα κι εγώ δεν το πιστεύω. Μήπως η μόνη λύση τελικά είναι μια αμυγδαλίτιδα; Με φαντάζομαι στο μέλλον να συμβουλεύω όποιον με ρωτάει πώς τα κατάφερα να κόψω το κάπνισμα τόσο εύκολα: «Βρες κάποιον με συνάχι. Φίλησέ τον στο στόμα». Ή να προτείνω σε μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία «το anti-smoke, το νέο χάπι που προκαλεί συνάχι στους αρχάριους». Μετά με φαντάζομαι να καπνίζω πούρα φορώντας κοστούμι σε ένα τεράστιο γραφείο με θέα ουρανοξύστες, απολαμβάνοντας τη μεγάλη μου επιτυχία. Λάθος νούμερο ένα: δεν επιτρέπεται πια το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους. Λάθος νούμερο δύο: έχεις συνδυάσει το κάπνισμα ακόμη και με την επιτυχία - όχι μόνο με την καψούρα δηλαδή. Άρα δεν το έχεις κόψει ακόμα. Ασυναίσθητα ψάχνω ένα αόρατο πακέτο στη θέση του συνοδηγού στο αμάξι. Τζίφος. Αλλά αυτή τη φορά χαμογελάω.

Y.Γ. Εξακολουθώ να χαμογελάω ακόμη και σήμερα, ένα μήνα μετά. Εντάξει, τα νεύρα δεν έχουν φύγει ακόμη. Και εννοείται πως θέλω να καπνίσω ένα τσιγάρο ακόμα. Αλλά περιμένω να περάσουν 2 λεπτά και μετά ξεχνιέμαι.

Δημοφιλέστερα άρθρα

  1. Ζώδια: Εβδομαδιαίες προβλέψεις Ζώδια: Εβδομαδιαίες προβλέψεις
  2. Αγαπάς το διάβασμα και τα βιβλία; Κατέβασε αυτές τις 5 εφαρμογές Αγαπάς το διάβασμα και τα βιβλία; Κατέβασε αυτές τις 5 εφαρμογές
  3. Το Unorthodox είναι η σειρά που πρέπει να δεις στο Netflix Το Unorthodox είναι η σειρά που πρέπει να δεις στο Netflix
  4. Αυτή είναι η συνταγή για τη φημισμένη κερασόπιτα του Twin Peaks Αυτή είναι η συνταγή για τη φημισμένη κερασόπιτα του Twin Peaks
  5. Κate Middleton | 5 φορές που επένδυσε σε Zara κομμάτια στις εμφανίσεις της Κate Middleton | 5 φορές που επένδυσε σε Zara κομμάτια στις εμφανίσεις της
  6. Το διάγγελμα της βασίλισσας Ελισάβετ για τον κορωνοϊό Το διάγγελμα της βασίλισσας Ελισάβετ για τον κορωνοϊό
  7. Γενέθλια στην καραντίνα: Πώς να οργανώσεις το τέλειο πάρτι για τους αγαπημένους σου Γενέθλια στην καραντίνα: Πώς να οργανώσεις το τέλειο πάρτι για τους αγαπημένους σου
  8. Πώς θα πετύχεις την τέλεια ισορροπία στη σχέση σου Πώς θα πετύχεις την τέλεια ισορροπία στη σχέση σου
  9. Οι It bags του 2020 Οι It bags του 2020
  10. 10 τροφές που θα κάνουν το πρόσωπό σου να λάμπει! 10 τροφές που θα κάνουν το πρόσωπό σου να λάμπει!
  11. 4 συνήθειες που πρέπει να αποβάλεις αν θέλεις να γίνεις περισσότερο ευτυχισμένη 4 συνήθειες που πρέπει να αποβάλεις αν θέλεις να γίνεις περισσότερο ευτυχισμένη
  12. Πρίγκιπας Κάρολος & Καμίλα: Γιόρτασαν την επέτειο γάμου τους με ένα ξεχωριστό πορτραίτο Πρίγκιπας Κάρολος & Καμίλα: Γιόρτασαν την επέτειο γάμου τους με ένα ξεχωριστό πορτραίτο
  13. Kate Moss: Πούλησε το vintage λεοπάρ πανωφόρι της για να συνεισφέρει στη μάχη κατά του κορωνοϊού Kate Moss: Πούλησε το vintage λεοπάρ πανωφόρι της για να συνεισφέρει στη μάχη κατά του κορωνοϊού
  14. Harry & Meghan: Αποκάλυψαν το όνομα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού τους Harry & Meghan: Αποκάλυψαν το όνομα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού τους

Ιούλιος 2018

>