Σε μια γωνία της εθνικής μελαγχολίας και της συλλογικής απόγνωσης, ξετυλίγεται η ιστορία της Ωραίας Αγανακτισμένης, που δεν φοβάται το λύκο απλά έφτασε στα όρια της, με όλα τα παραμύθια παντός είδους που κυκλοφορούν, ήδη εδώ και καιρό. Της Ιωάννας Μαραγκουδάκη.

Το παραμύθι ξεκινά, πολύ πριν οι πλατείες γεμίσουν και σχηματιστούν οι πρώτες ανοιχτές παλάμες, πολύ πριν τις πρώτες περικοπές μισθών, τις απολύσεις και τις αιματηρές τροποποιήσεις στο φορολογικό. Μιλάει, για μια από τις χιλιάδες μικρές πριγκίπισσες αυτού του κόσμου, που κουράστηκαν με τα πεπαλαιωμένα κλισέ ιπποτών και αλόγων και έμαθαν από μικρές να σώζουν μόνες τους, τους εαυτούς τους. Πέταξαν τις τιάρες τους και μπήκαν με πανοπλία στις σπουδές και τις προσωπικότητες τους, στην αρένα της καθημερινότητας, της επαγγελματικής αποκατάστασης και των βιολογικών ρολογιών.
Αγκαλιά με
μισό κιλό παγωτό σοκολάτα ένα μοναχικό γυναικείο βράδυ, η ωραία αγανακτισμένη, αποφάσισε να μην ξαναδεί ποτέ επίσημα στατιστικά στοιχεία, γιατί κάθε επόμενο πόρισμα, της δημιουργούσε τη διάθεση να αφήσει το κουταλάκι του γλυκού και να πιάσει αυτό της σούπας. Μέσα στα πιο παγωτολάγνα, και αυτό το 10% που αμείβονται οι Ελληνίδες λιγότερο από τους Έλληνες για την ίδια ακριβώς εργασία, καθώς και το χαρακτηριστικότατο 15,5 των γυναικών έναντι του 6,4 των ανδρών που προσδιορίζει ξεκάθαρα, ότι η ανεργία είναι όντως γένους θηλυκού, παρακολουθεί Greys anatomy και σκέφτεται μήπως «πρέπει» όντως να κάνει παιδί, πριν τα 35.
Η
Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, επιμένει, άθελα της, να παίζει με το ζάχαρό μας, προσθέτοντας ότι οι Ελληνίδες πολύ δυσκολότερα καταφέρνουν (παρόλα τα διδακτορικά και τις δυναμικές προσωπικές ικανότητες) να καταλάβουν διευθυντικές θέσεις, αναφέροντας ένα πενιχρό (αλλά και άξιο) 25,8% για τις κυρίες που τα κατάφεραν και την πήραν την πολυπόθητη προαγωγή σε σχέση με το 32, 1 του ευρωπαϊκού γυναικείου μέσου όρου.
Η σύγχρονη αγανακτισμένη,
συχνά κρατά την αγανάκτηση της κρυφή, γιατί εκεί που ετοιμάζεται να το ανεβάσει το πανό και να διεκδικήσει τα δίκαια αιτήματα της, το τηλέφωνο χτυπάει, το μωρό θέλει άλλαγμα, και το ψητό στο φούρνο κάηκε. Κάπου εκεί, έρχεται η αυτοαπόρριψη, η κατάθλιψη και η άβαφη ρίζα. Όσο και να τρέξεις, όσο και να γίνεις χίλια κομμάτια, πάντα ένας έξαλλος δράκος, θα ξεφυσάει φλογισμένα κάτω από τον πύργο σου, γιατί δεν ολοκλήρωσες ακόμα τη δικογραφία, δεν προλαβαίνεις τις προθεσμίες, δεν απαντάς στα επίμονα τηλεφωνήματα της τράπεζας, δεν τσέκαρες τα μαθήματα του παιδιού, δεν αγόρασες καινούρια εσώρουχα και η σχέση σου περνάει κρίση. Και το ψητό, θα καίγεται πάντα στο φούρνο, λίγο πριν ακουστεί το «κλικ» του διακόπτη και ο φούρνος σβήσει. Σήμερα θα πάρουμε delivery.
Κάθε τέτοιο «
κλικ» είναι ο ήχος στο μυαλό χιλιάδων Ελληνίδων (και όχι μόνο), που λίγο πριν το νευρικό κλονισμό, στο μπάνιο του σπιτιού τους (all time classic «κρυψώνα» από την εποχή των σπηλαίων), άφησαν άπλυτα τα κουταλάκια του παγωτού και επέτρεψαν στον εαυτό τους να θυμώσει υγιέστατα. Πέταξαν στο κεφάλι του δράκου το ταμπελάκι της wonder woman, άφησαν το μωρό στο μπαμπά του και βγήκαν μια αγανακτισμένη βόλτα στον ήλιο.
Αυτή η βόλτα μπορεί να οδηγήσει
σε μια φίλη, σε ένα διαζύγιο, στην αλλαγή κοσμοθεωρίας και τώρα τελευταία και στην πλατεία Συντάγματος. Πάντα, πάντα όμως, σου προσφέρει μια ανάσα, λίγο πριν την επόμενη βουτιά. Αγανάκτησε, πάρε ανάσα και βούτα. Αυτή είναι η σωστή σειρά.

Ιούλιος 2018

>