Ένας χρηματοπιστωτικός παράδεισος έχασε το αντικλείδι του και εν μια νυκτί μετατράπηκε σε κόλαση. Το εθνικό συναίσθημα που κυριαρχεί στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό δεν απέχει πολύ από αυτό του πένθους.


Πώς θα αισθανόσουν αν δεν μπορούσες να πας στην τράπεζα; Πώς θα αισθανόσουν αν πήγαινες στο ATM και δεν σου έβγαζε το ποσό που ευγενικά και τρυφερά θα ζητούσες χαϊδεύοντας τα πλήκτρα του; Πώς θα αισθανόσουν αν μέσα σε 10 μέρες σού γκρέμιζαν τα όνειρα, σού κούρευαν τις καταθέσεις και σε έλουζαν με μια απόφαση CCC; Πως θα σου φαινόταν, αν αντί για μισθού έπαιρνες κουπόνια, γιατί δεν επιτρέπεται από την εταιρεία στην οποία εργάζεσαι να κάνει ανάληψη για να σε πληρώσει; Εδώ στο Νησί, στη δική μας «Σπ(ε)ιναλόγκα», η μεσαία τάξη είχε καταλάβει την κρίση εδώ και καιρό.
Οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα είχαν πέσει στα Τάρταρα. Οι απολύσεις αυξήθηκαν. Η ανεργία χτύπησε το 15% (και αυτό το ποσοστό ήταν πριν από την απόφαση του
Eurogroup της 24ης Μαρτίου). Και θέλω να σκεφτείς ότι όλη η χώρα (όση μας άφησαν οι γείτονες) είναι 575.000 κόσμος, όσο δηλαδή η Κυψέλη ή το 1/3 της Θεσσαλονίκης.


Πλέον, αν πας για καφέ σε ένα από τα full prive- grand champanize στέκια της Λευκωσίας, ακούς για κούρεμα, Eurogroup, Τρόικα, μα πού πήγαν οι Ρώσοι, χρέη, έλλειψη μέλλοντος και παρόντος, δεν υπάρχει φως στο τούνελ, πέφτουμε στον γκρεμό και διάφορα άλλα υπέροχα σχόλια από αυτοδίδακτους οικονομολόγους. Έτσι ο caramel latte σου μετατρέπεται σε καφέ της παρηγοριάς με παξιμάδι, για να θυμόμαστε τον μακαρίτη.


Ο δικός μας «μακαρίτης» είναι πολύ απλά το τραπεζικό μας σύστημα. Όταν πρωτοήρθα στην Κύπρο διαπίστωσα το πόσο εύκολο ήταν να έχεις check book και να πάρεις δάνειο. Διακοπο-δάνειο, στεγαστικό, καταναλωτικό, γάμο-δάνειο (μη γελάς), ό,τι δάνειο ήθελες το είχες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα υπερχρεωμένα νοικοκυριά με πισίνα και οικιακές βοηθούς. Υπερφορτωμένες κάρτες με branded συνολάκια και σουαρέ γεμάτα ιλουστρασιόν κορίτσια. Με αυτοκίνητα και τζιπ πολυτελείας και ταξίδια για σκι στην Κουρσεβέλ. Με μπουζούκια στην Αθήνα και shopping στη Νέα Υόρκη. Τώρα όμως;


Τώρα, περνάμε τα 5 στάδια του πένθους που είναι γνωστά σε όλους. Άλλωστε η απώλεια της πατρίδας, της αξιοπιστίας, της αξιοπρέπειας του πλούτου, της άνεσης, των καταθέσεων, και το πέρασμα σε μια άγνωστη κατάσταση σου προκαλεί το ίδιο ακριβώς αίσθημα που σου προκαλεί και ο ξαφνικός θάνατος.

Διάβασε τη συνέχεια στη σελίδα 2

Ιούλιος 2018

>