H συνεργάτης της Madame Figaro, Ανθή Μπλάντου, περιγράφει πώς είναι να ξεκινάς μια νέα ζωή με το σύντροφό σου στο εξωτερικό στέλνοντας αποσπάσματα από το ταξιδιωτικό της ημερολόγιο -με email φυσικά. Και συμφωνεί απόλυτα με το σοφό αμερικανικό λαό που λέει «Το σπίτι σου είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου» («Home is where your heart is»).

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Αποφασίσαμε να φύγουμε...
Πακετάραμε προσεκτικά τα βιβλία και τα ρούχα μας, κάναμε ρολό τα αγαπημένα μας πόστερ, τυλίξαμε σε πλαστικές φούσκες τους μικρούς βούδες και μετακομίσαμε στην Αμερική. Στατιστικά είμαστε 1 από τα 16 εκατομμύρια διεθνή ζευγάρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή, είμαι μία από τους 32 εκατομμύρια παντρεμένους που προσπαθούν να μη διαλυθεί η σχέση τους κάτω από το βάρος μιας ολόκληρης οικοσκευής σε cargo.

Το ταξίδι μετράει;
Στην παράλληλη πραγματικότητα του ημερολογίου μου ταξιδεύω ατσαλάκωτη και φτάνω στο gate καθισμένη πάνω σε ένα καρότσι από μπαούλα LV που σπρώχνει ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, τον οποίο έχει προσλάβει ο δικός μου σύζυγος γιατί πάντα την είχα μεγάλο άχτι τη Βικτόρια και θέλω να της μπω στο μάτι. Στη γήινη πραγματικότητά μου όμως ταξιδεύω σε σχήμα πρέτζελ στην οικονομική θέση μιας πτήσης με ένα πολύωρο layover που δεν έχει καμία γεωγραφική λογική, αλλά αυτό ήταν το πιο φθηνό εισιτήριο που μπορούσαμε να βρούμε και η μετακόμιση σε μια άλλη χώρα έχει τόσα πολλά έξοδα που δεν σηκώνει σπατάλες καλοπέρασης. Η ταλαιπωρία, η ουρά των διαβατηρίων και τα πολλά συντηρητικά στο φαγητό των αεροπορικών εταιρειών δεν βοηθάνε στην ήρεμη κουβέντα και στα φιλόδοξα σχέδια για το συναρπαστικό μέλλον μας. Στο τρίτο παραπονεμένο «γιατί φωνάζεις τώρα;» του συντρόφου μου/συζύγου μου/άλλου μου μισού ορκίζομαι πως από εδώ και πέρα θα φέρομαι κόσμια και πολιτισμένα, σαν μια πολιτικά ορθή δυτική γυναίκα που είμαι πια. Αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο. Η κούραση, η αγωνία και οι λυγμοί αποχαιρετισμού της μαμάς μου, που ακόμα τριγυρνάνε κάπου στο πίσω μέρος του λαβύρινθού μου, δεν επιτρέπουν καμία ήρεμη προσέγγιση στο «Νομίζω ότι έχασα το τηλέφωνο του σπιτονοικοκύρη που θα μας παραλάμβανε από το αεροδρόμιο». Με τα χέρια στη μέση σαν περήφανη Ελληνίδα, φτάνω ένα βήμα πριν από το διαζύγιο σε υψόμετρο χιλιάδων ποδιών. Έχω διαβάσει όλα τα αφιερώματα στο Time για τον κόπο που καταβάλλουν οι καλοραμμένοι νομικοί σύμβουλοι της ΕΕ για να βρουν μια λύση στο διαζύγιο ζευγαριών που έχουν μεταναστεύσει. Μακάρι να σπαταλούσαν την ίδια ενέργεια και να έβρισκαν έναν τρόπο να αποφύγουμε τη λέξη από «Δ» στις δύσκολες πρώτες ώρες. Ή μέρες. Ή εβδομάδες.

 

Έρωτας χωρίς σύνορα

 

Ιούλιος 2018

>