Πουριτανισμός ή σημάδι ευημερίας; Ό,τι κι αν είναι, όλο και περισσότερα ζευγάρια επιλέγουν να κοιμούνται σε ξεχωριστές κρεββατοκάμαρες – και ίσως να έχουν δίκιο. Aπό τον Νίκο Φωτάκη

Υπάρχει μια βασική αρχή στη σύγχρονη δημοσιογραφία: αν κάτι αναφερθεί μία φορά, συνιστά φαινόμενο, αν αναφερθεί δύο φορές τάση, ενώ την τρίτη φορά αποτελεί πλέον νόμο της φύσης. Δεδομένου λοιπόν ότι το διάβασα ήδη στους New York Times, στην Guardian, στο BBC News και στο Slate.com, είναι οριστικό: ο νέος νόμος της φύσης είναι αυτός που θέλει τα σύγχρονα παντρεμένα δυτικά ζευγάρια να κοιμούνται σε ξεχωριστές κρεββατοκάμαρες, σε βαθμό που να προβλέπεται ότι μέχρι το 2015 το 60% των αμερικανικών σπιτιών θα διαθέτει δύο «master bedrooms»!

Νόμιζα ότι αυτή ήταν μια εικόνα που πια υπάρχει μόνο στις παλιές ταινίες, του ’40 και του ’50: Όταν έβλεπα μικρός αυτές τις μικροαστικές κρεβατοκάμαρες με τα δύο μονά κρεβάτια, δεν μπορούσα να καταλάβω. Στο μυαλό μου, τίποτα δεν συμβόλιζε καλύτερα τη συζυγική ευτυχία (και το σεξ, φυσικά) από ένα μεγάλο, άνετο διπλό κρεβάτι.

Έχω στο μυαλό μου ένα ζευγάρι που δεν μπορούσε να κοιμηθεί αν δεν ήταν αγκαλιασμένο – μετά από δεκαετίες σχέσης, τους ήταν πια αδύνατον. Ακόμα κι αν έπεφταν για ύπνο τσακωμένοι, δεν είχαν άλλη επιλογή: έπρεπε να χωθούν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, αλλιώς ρίσκαραν μια νύχτα αϋπνίας. Ρομαντικό, όσο μπορεί να είναι ρομαντικός ο ψυχαναγκασμός.

 

Στο δικό μου σπίτι η διαδικασία είναι σταθερή: επιστρέφω το βράδυ «κομμάτια», για να βρω το έτερόν μου ήμισυ ξαπλωμένο στον καναπέ να μαζεύει τα δικά της «κομμάτια». Τρώμε μαζί, γκρινιάζοντας για την περιρρέουσα ηλιθιότητα με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο μέσος άνθρωπος στην κοινωνική και επαγγελματική του ζωή, και κουλουριαζόμαστε στον καναπέ, τυλιγμένοι με μια κουβέρτα, χαζεύοντας σε DVD κάποια μοντέρνα, «έξυπνη» τηλεοπτική σειρά. Τις περισσότερες φορές, θα την πάρει ο ύπνος πριν τελειώσει το επεισόδιο, θα προσπαθήσω να τη μεταφέρω στο υπνοδωμάτιο, θα τα καταφέρω με την τέταρτη και θα ξαπλώσω δίπλα της με διαφορά δύο ωρών. Αυτό είναι το καλό σενάριο. Τις ελάχιστες φορές που θα κοιμηθώ πριν από εκείνη, το ροχαλητό μου θα μετατρέψει τη σχετική ησυχία του καθιστικού σε αναπαράσταση διαδήλωσης κατά του άρθρου 16. Την εκατοστή φορά που θα μου βάλει τις φωνές, θα αποσυρθώ μουρμουρίζοντας και θα συνεχίσω να ροχαλίζω με το πρόσωπο χωμένο στο μαξιλάρι μου, ενώ εκείνη θα σκέφτεται πόσο θα της κοστίσει να μετατρέψει το έξτρα δωμάτιο σε κρεβατοκάμαρα.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο κοινός μας χρόνος –το φαγητό, το χουχούλιασμα στον καναπέ, ο πρωινός καφές- είναι λίγο-πολύ ανεξάρτητος του ύπνου. Το ότι μοιραζόμαστε το ίδιο κρεβάτι λίγο επηρεάζει τη σχέση μας. Και ίσως να είναι αλήθεια: Αν της επιτρέψω να περνά τις νύχτες ανενόχλητη από την ατμομηχανή που περνά από το αναπνευστικό μου και ξαπλωμένη στην αγαπημένη της στάση (διαγώνια στο διπλό κρεββάτι, χωμένη σε ένα σύννεφο από πουπουλένια μαξιλάρια), τότε μπορεί το πρωί να ξυπνά με καλύτερη διάθεση – κάτι που μόνο προς όφελός μου μπορεί να αποβεί.

Σ' αυτή την περίπτωση, βέβαια, θα χανόταν μια από τις ελάχιστες πραγματικές απολαύσεις της κοινής ζωής: το χουζούρι στο κρεβάτι τις μέρες (εντάξει, τη μία μέρα, την Κυριακή) που δεν έχεις δουλειές. Τι γίνεται σ' αυτή την περίπτωση; Αποφασίζεις ότι ο κανόνας της ξεχωριστής κρεβατοκάμαρας θα ισχύει μόνο για τις καθημερινές; Ή ξυπνάς το πρωί της Κυριακής, φροντίζοντας να περάσεις από το μπάνιο για να πλύνεις τα δόντια σου, πριν χωθείς στο κρεββάτι δίπλα σε ένα ζεστό ακόμα κορμί;

Και σε ποιον πέφτει κάθε φορά αυτό το βάρος; Σ' όποιον ξυπνήσει πρώτος; Ή μήπως υπάρχει πρωτόκολλο, όπως στα χρόνια που οι ξεχωριστές κρεβατοκάμαρες ήταν προνόμιο των ευγενών; (οι πληβείοι συνήθιζαν -ως γνωστόν- να κοιμούνται αγεληδόν, όλοι μαζί στο ίδιο δωμάτιο). Ελπίζω να μη χρειαστεί να απαντήσω σύντομα: έχω ακόμα νωπή την ανάμνηση της εποχής που μπορούσαμε να κοιμηθούμε άνετα σε ένα μονό κρεβάτι μιας φοιτητικής γκαρσονιέρας.

Ιούλιος 2018

Από το Περιοδικό

>