Μέχρι πότε είσαι διατεθειμένη να περιμένεις τον Mr. Perfect; Και τι θα κάνεις αν δεν έρθει ποτέ; Όταν τα ομολογουμένως άπιαστα– όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα, είναι καιρός να επιστρέψεις πάλι στη γη. Και στον κύριο Νορμάλ. Από τη Βίκυ Νικολαϊδου

Από τη Σταχτοπούτα και την Ωραία Κοιμωμένη μέχρι τα σύγχρονα χολιγουντιανά παραμύθια για μεγάλους, κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας πρίγκιπας έτοιμος να κάνει μια γυναίκα ευτυχισμένη: εσένα. Είναι γλυκομίλητος και ευαίσθητος, παρ’ όλα αυτά δυναμικός και αποφασιστικός, κομψός, μορφωμένος αλλά και γνήσιο αρσενικό όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, έξυπνος αλλά και ρομαντικός, πλούσιος από κάθε άποψη, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όλα αυτά μαζί; Κι ακόμα περισσότερα, αφού είπαμε είναι ο Κύριος Τέλειος.
Πώς όμως είσαι σίγουρη:
α) ότι υπάρχει πραγματικά,

β) ότι θα τον βρεις και γ) ότι θα παραμείνει έτσι για πάντα; Μήπως θα ήταν καλύτερα να συμβιβαστείς με τον Κύριο «Καλός Είναι Μωρέ» που α) υπάρχει, β) τον έχεις βρει και γ) έχει καλές προδιαγραφές εν όψει του «για πάντα»;

Αυτό και άλλα πολλά ερωτήματα θέτει η Lori Gottlieb στο βιβλίο Marry Him: The Case for Settling for Mr Good Enough, με το οποίο παρακινεί την αναγνώστρια να κατεβάσει τον αξιολογικό πήχη για το αντίθετο φύλο και να «βολευτεί» προτού να είναι πια αργά.

H Gottlieb, ανύπαντρη μητέρα, που στα σαράντα της αναζητά ακόμα το έτερό της ήμισυ, ισχυρίζεται ότι πολλές γυναίκες φτάνουν σε κατάσταση απελπισίας επειδή σε νεότερη ηλικία δεν έκαναν σωστές επιλογές, προτιμώντας να βγαίνουν με αναξιόπιστους «ωραίους» αντί με συμπαθητικά «παιδιά για σπίτι». Η ίδια μάλιστα δηλώνει βαθιά μετανιωμένη για όλους τους ok τύπους που απέρριψε, αναζητώντας την απόλυτη αγάπη - θα μπορούσε κανείς να εκλάβει το βιβλίο της και σαν μια αυτοβιογραφία προς αποφυγήν. Και ενώ οι θέσεις της ενίοτε γίνονται ακραίες, ικανές να εξοργίσουν και την πιο μειλίχια φεμινίστρια, η προσγειωμένη λογική της σε κάποια σημεία σε προβληματίζει. Λες να’ χει δίκιο;

 

Ο ιδανικός σύντροφος σε ποσοστά

Ας φανταστούμε μια ιδανική κατάσταση: βρίσκεις τον άντρα της ζωής σου, ερωτεύεστε και παντρεύεστε – ζεις με άλλα λόγια το κλασικό γυναικείο όνειρο, σε director’s cut. Cut και flash forward, λίγα χρόνια μετά: Το παιδί (που προέκυψε από το θεϊκό σεξ) κλαίει ασταμάτητα στις 4 το πρωί. Εκείνος ροχαλίζει αναδίδοντας αναθυμιάσεις μπίρας. Εσύ, αν και πτώμα από τη δουλειά (και λίγο αξύριστη, και χωρίς το πεντικιούρ της μέρας του θεϊκού σεξ που λέγαμε), αναγκάζεσαι να σηκωθείς. Σκοντάφτεις στα πεταμένα ρούχα του (που δεν αξιώνεται ποτέ να μεταφέρει στον κάδο με τα άπλυτα), ενδεχομένως βρίζεις, ενδεχομένως σε βρίζει μέσα στο όνειρό του. Και σκέφτεσαι, δικαίως: «Μα τι ερωτεύτηκα; Και καλά να τον ερωτευτώ, ήταν ανάγκη και να τον παντρευτώ;» Τι να τον κάνεις τον έρωτα, όταν αρνείται να αλλάξει πάνες, να πάει στο σούπερ μάρκετ, ακόμα και να κατεβάσει τα σκουπίδια; Δυστυχώς, η ιστορία δείχνει ότι όσο μεγαλύτερες προσδοκίες έχουμε ξεκινώντας μία σχέση, τόσο πιθανότερο είναι να απογοητευτούμε.

Ας πάρουμε τώρα και τη λιγότερο ιδανική κατάσταση: ο Κύριος Τέλειος είτε δεν ήρθε ποτέ είτε ήρθε κι έφυγε. Κι όμως, εσύ συνεχίζεις ακάθεκτη την έρευνα αγοράς, αδιαφορώντας για όλους τους «μέτριους» υποψήφιους που μάταια προσπαθούν να σε προσεγγίσουν. Γιατί δεν σε κέρασαν στο πρώτο ραντεβού, δεν σε έπεισε ο κολλητός τους, φορούσαν passé άρωμα, τα παπούτσια τους ήταν έτσι κι έτσι, δεν γνώριζαν τον παρκαδόρο στο Coo, δεν ήξεραν ότι ο Αλεξάντερ Μακ Κουίν αυτοκτόνησε, δεν ήξεραν καν τον Αλεξάντερ Μακ Κουίν. Και καταλήγεις περήφανα μόνη μπροστά στο τζάκι σου, με ένα κόκκινο κρασί στο χέρι. Μόνο που όταν αδειάζει το ποτήρι, δεν υπάρχει κανείς να στο γεμίσει.

Υπάρχει βέβαια και η ενδιάμεση εκδοχή της Gottlieb: ενώ όλες οι ανεξάρτητες και φιλόδοξες φίλες σου αναζητούν το τέλειο, εσύ αναζητάς το ρεαλιστικό. Έναν άντρα που ίσως να μην έχει προσόντα πιλότου ή κορυφαίου businessman, που δεν θυμίζει σε τίποτα τον Τζορτζ Κλούνεϊ, αλλά που μοιάζει να σε καταλαβαίνει και να σε αγαπά. Ποια έχει δίκιο; Πάντα όταν κάνουμε επιλογές ρισκάρουμε κάποια στιγμή να τις αμφισβητήσουμε. Και ο χρόνος έχει πάντα την τελευταία λέξη.

Κάθε 20 something γυναίκα αισθάνεται άτρωτη από το χρόνο και τη φθορά του: έχει την εντύπωση ότι μπορεί να γνωρίσει ολόκληρες στρατιές αντρών και να διαλέξει τον καλύτερο. Και δεν έχει καμία επίγνωση για τον ξαφνικό πανικό των τριάντα - ένα όχι και τόσο συμπτωματικό φαινόμενο, αφού το βιολογικό μας ρολόι αρχίζει να μετράει αντίστροφα τις ωορρηξίες μας και τις πιθανότητες να αποκτήσουμε παιδί. Εάν φτάσεις σε αυτό το σημείο, συνειδητοποιείς ότι η διαπραγματευτική σου δυνατότητα ως γυναίκα είναι πια περιορισμένη. Γιατί και ο αριθμός των υποψηφίων είναι αισθητά μειωμένος, αλλά και όσοι έχουν μείνει συνήθως προτιμούν να παίξουν σε νεαρότερα, πιο χαλαρά κι ανάλαφρα τερέν, με λιγότερες (ή χωρίς καθόλου) ρυτίδες. Οπότε, αν τύχει να βρεθείς σε αυτή την ψυχολογική κατάσταση, διακινδυνεύεις να αρπαχτείς από τον πρώτο περαστικό που δείχνει διαθέσιμος να μοιραστεί την καθημερινότητά σου, αρκεί «να είναι άντρας και να με θέλει». Πού πηγαίνουν τα αυστηρά μας κριτήρια όταν μεγαλώνουμε;

 

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΣΟΥ

Υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία βιβλίων αυτοβοήθειας αφιερωμένη εξαιρετικά στο πώς να βρεις, να κατακτήσεις και να κρατήσεις τον τέλειο άντρα. Με τίτλους που ενίοτε υποτιμούν το ένα ή το άλλο φύλο -π.χ. «Οι Άντρες είναι σαν τα ψάρια: όλα όσα πρέπει να ξέρετε για να πιάσετε έναν» ή «Γιατί να βγαίνει με εκείνη αντί με σένα; Γιατί σε παράτησε και γιατί είσαι ακόμα κολλημένη; 10 τρόποι να γίνεις η γυναίκα που θέλει κάθε άντρας»-, όλα αυτά τα εγχειρίδια σου συστήνουν τεχνικές για να τον κάνεις δικό σου, σπάνια όμως εστιάζουν στο πώς θα τον διαλέξεις. Θεωρούν ότι αφού τον γουστάρεις, κάτι θα ξέρεις εσύ. Σίγουρα ξέρεις να αναγνωρίζεις ένα καλογυμνασμένο σώμα και μια γοητευτική ματιά. Ξέρεις όμως αλήθεια τι πρέπει να διαθέτει ένας άντρας για να δημιουργήσετε μαζί μια επιτυχημένη μακροχρόνια σχέση;

Τα επιφανειακά μας κριτήρια προς άμεση κατανάλωση μεταβάλλονται σημαντικά με το χρόνο. Μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν σου θα σε πείσει: στο δημοτικό ήταν ο Βαγγέλης, ο «αρχηγός» της γειτονιάς, στο γυμνάσιο ο Κωνσταντίνος –τρία χρόνια παμψηφεί πρόεδρος του δεκαπενταμελούς με μακριά μαλλιά-, στο λύκειο ο Πέτρος, ο πρώτος με δικό του μηχανάκι. Και μετά, κάθε χρονιά κι άλλος: ο Στέφανος γιατί ήταν το νούμερο ένα στη σχολή, ο Σωτήρης γιατί ήταν cool no matter what, ο Γιώργος γιατί ήξερε να το γλεντάει, ο Θανάσης… ποιος Θανάσης; Ποιος Γιώργος, ποιος Σωτήρης; Τι θέλουμε τελικά; Τι μας κάνει ευτυχισμένες; Διαχρονικά ευτυχισμένες, εννοώ. Η καθεμιά έχει τα δικά της κριτήρια. Το μόνο που μένει είναι να τα ανακαλύψει. Και γι' αυτό χρειάζονται αρκετές ώρες αυτοανάλυσης. Προτού όμως συντάξεις την προσωπική σου λίστα, πρέπει να απομυθοποιήσεις το στερεότυπο του «ανθόσπαρτου βίου».

 

ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ

Ο γάμος -ή η μόνιμη σχέση ή η συμβίωση διά βίου- είναι κάτι πιο περίπλοκο και πολυδιάστατο συγκριτικά με την έλξη ή το πάθος. Είναι κάτι σαν συνεταιρισμός, μια μικρή οικογενειακή (στην κυριολεξία) επιχείρηση, που για να λειτουργήσει απαιτεί συνεργασία και κοινή στρατηγική. Μια επιτυχημένη μακροχρόνια σχέση δεν βασίζεται στο σεξ (που κατά κανόνα θα υποχωρήσει) ούτε στην εμφάνιση (που επίσης θα φθαρεί, άσε που με τον καιρό γίνεται αόρατη). Ένας πετυχημένος γάμος (ή οι εναλλακτικές που είπαμε) μπορεί μόνο να βασιστεί σε αδελφές ψυχές: σε ανθρώπους που έχουν κοινούς στόχους και επιδιώξεις, που αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο τα δίπολα «καλό-κακό», «όμορφο-άσχημο», «ηθικό-ανήθικο», «θεμιτό-αδιανόητο». Που εκτιμούν ή δεν εκτιμούν την τέχνη (αλλά εξίσου), που απεχθάνονται ή λατρεύουν τα σκυλάδικα (αλλά εξίσου), που τρελαίνονται για ταξίδια ή για dvd στον καναπέ τους (αλλά εξίσου). Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, αρκεί το δικό σου σωστό να ταυτίζεται με του άλλου. Και βέβαια όλα αυτά γιγαντώνονται με την προοπτική ενός παιδιού.

Ένας σταθερός σύντροφος είναι κάτι σαν συνεργάτης στο έγκλημα: πρέπει να τον εμπιστεύεσαι και να επικοινωνείς καλά μαζί του. Να μοιράζεστε με συνωμοτική ευκολία τις επιτυχίες αλλά και τις υποχρεώσεις, όλα αυτά τα καθημερινά – βαρετά, απρόβλεπτα, μικρά και συνηθισμένα, που όμως γίνονται ή πρέπει να γίνουν. Ακούγεται κλισέ, ίσως γιατί είναι πράγματι αληθινό: αυτό που χρειάζεται μια σχέση για να επιβιώσει αναίμακτα στο χρόνο είναι διάθεση για κατανόηση, επικοινωνία και γερές δόσεις χιούμορ. Διαφορετικά είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα βυθιστεί στη μιζέρια, στην γκρίνια και στην κακομοιριά, αισίως δε, αν ισχύουν όλα αυτά, στο χωρισμό. Και τότε, ιδιαίτερα αν βρεθείς να μεγαλώνεις μόνη ένα-δύο παιδιά (που, επιπλέον, του μοιάζουν), θα καταλάβεις τη σημασία της συντροφικότητας. Με κάποιον που δυστυχώς δεν θυμίζει τον Τζόνι Ντεπ, αλλά ευτυχώς σε αγαπά και σε νοιάζεται. Που θα σηκωθεί μέσα στη νύχτα να δει γιατί κλαίει πάλι το μωρό, που θα μείνει στο σπίτι μαζί του για να ξεσκάσεις λίγο με τις φίλες σου, που θα αλλάξει τη λάμπα στο μπάνιο και (ιδανικά) θα πάει λαϊκή. Που αντέχει τις συναισθηματικές εξάρσεις σου και δεν τις παίρνει προσωπικά. Που σου στέκεται στις μικρές καθημερινές απογοητεύσεις και σε εμψυχώνει να εξακολουθείς να μην εγκαταλείπεις τους στόχους σου. Αυτό που πιθανά χρειάζεσαι για να εξασφαλίσεις τη μελλοντική ευτυχία σου δεν είναι ο παθιασμένος εραστής που τα κάνει και τα έχει όλα. Είναι ο άντρας που τα σκέφτεται όλα, μαζί σου.

Οι έρωτες είναι σαν τα όνειρα: κάποια στιγμή τελειώνουν. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να μετουσιώσουμε τον έρωτα σε αγάπη διαρκείας, εφόσον είναι εφικτό, ή αλλιώς να δημιουργήσουμε εξαρχής μια σχέση που μπορεί στην πορεία να μετουσιωθεί σε αγάπη διαρκείας. Ίσως χρειαστεί βέβαια να παρέμβουμε στις «παραδοσιακές» προδιαγραφές – ναι, το όνειρο μπορεί να έχει λιγότερα ροδοπέταλα και να υστερεί σε σαμπάνιες. Αλλά έτσι κι αλλιώς τα ροδοπέταλα μαραίνονται και οι σαμπάνιες ξεθυμαίνουν. Ενώ ένα καλό κρασί βελτιώνεται με το χρόνο – και κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα τείνεις να απορρίψεις κάποιον επειδή το γούστο του στα παπούτσια δεν είναι και πολύ σικ, ίσως αξίζει μια δεύτερη σκέψη. Γιατί τελικά ποιος είναι ο μεγαλύτερος συμβιβασμός: ένας άντρας με ατέλειες -όπως έχεις κι εσύ κι εγώ και όλοι μας- ή η τέλεια μοναξιά;

Ιούλιος 2018

>