Αν ίσχυε το «όσο πιο ερωτευμένος είσαι, τόσο πιο πολύ το δείχνεις», τότε προφανώς θα ανεβάζαμε όλοι homemade βιντεάκια στο youporn.com. Πότε λοιπόν οι θερμοί εναγκαλισμοί ξεπερνούν το όριο της κομψότητας; Από την Ανθή Μπλάντου.

Οι Αμερικάνοι το είπαν για συντομία PDA (ακρωνύμιο του Public Displays of Affections), εμείς το μεταφράζουμε ως «δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας», ή το ορίζουμε με πιο δημοφιλές «σπίτι δεν έχετεκατά το αγγλικό «Get a room!». Και η αμηχανία που μας προκαλεί ένα ζευγάρι σε τρυφερά -πολύ τρυφερά- ενσταντανέ είναι ο μόνος λόγος για να βρεθούμε να κοιτάμε τον εξαερισμό του μετρό με τόση προσήλωση. Ο λόγος που θα αφήσουμε το σκαμπό μας σε ένα μπαρ ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο για να σταθούμε λίγο πιο πέρα όρθιοι.
Ναι, ένα
ζευγάρι που φαίνεται να έχει μόλις ξανασμίξει μετά από χρόνια χωρισμού, το ζευγάρι που επιδίδεται σε τόσο έντονο φάσωμα που αγγίζει τα όρια της σύλληψης προκαλεί αμηχανία στους κατά τύχη θεατές. Και αν είναι έφηβοι, δείχνουμε όλοι κατανόηση, σύσσωμο το στριμωγμένο βαγόνι που πρέπει να ζει με την ηχητική επένδυση των φιλιών και των χαχανητών τους γιατί, πώς να το κάνουμε, είναι μικροί και ο δείκτης αξιοπρέπειας έχει τρελαθεί από τις ορμόνες και την τόσο νορμάλ ηλικιακά εξερεύνηση της σεξουαλικής ταυτότητας. Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν έχουν σπίτι, γονείς που χώνουν την μύτη τους παντού έχουν μόνο, και σαν κοινωνία τους παρέχουμε μια γωνίτσα στον ηλεκτρικό να ζήσουν τον έρωτά τους.
Αυτά μέχρι την
ενηλικίωση. Γιατί από την στιγμή που αποκτάς δικαίωμα ψήφου, οι δικαιολογίες μειώνονται. Και ευτυχώς, για τους περισσότερους φαίνεται να είναι τόσο ξεκάθαρο όπως οι καλοί τρόποι στο τραπέζι. Τότε γιατί υποφέρουμε δίπλα σε 30something ζευγάρια στα μπαρ που συμπεριφέρονται σα να πρωταγωνιστούν στο δικό τους hip hop βίντεο;

I think I'm done with the sofa

Οι ειδικοί κατηγορούν με στόμφο τους γνωστούς-αγνώστους: τις ριάλιτι εκπομπές που δημιούργησαν την κουλτούρα «ουδέν κρυπτόν» και τα social media που ακολουθούν σχέσεις, χωρισμούς και όλα τα ενδιάμεσα στάδια καρέ- καρέ. Βάλε στην σούμα και τους σελέμπριτι που δεν μπορούν να κρύψουν την χαρά τους και όλο φιλούν και ψηλαφίζουν αλλήλους μπροστά στους θάμνους (που είναι στην πραγματικότητα μεταμφιεσμένοι παπαράτσι), ρίξε και λίγο από την εμμονή του δυτικού voyeurism που δεν σταματά ούτε μπροστά στους μικρούς σταρ ή τους σταρ που από μικρούς τους ρίχνει στα ναρκωτικά, έχεις αμέσως εδραιωμένη μια προβληματική νοοτροπία για το τι εμπίπτει στην σφαίρα του ιδιωτικού βίου και τι όχι.

Οι πιο κλασικιστές ειδικοί, από την άλλη, θέλουν να πάνε πιο παλιά, προ τεχνολογίας και instagram, εκεί που άρχισαν όλα, στα ένστικτα των σπηλαίων. Αυτοί δικαιολογούν τ’ αδικαιολόγητα με την ανάγκη του νεάτερνταλ να κατοχυρώσει τα κτητικά του δικαιώματα πάνω στην σύντροφό του και να προειδοποιήσει τους ένδοξους αντίζηλους ότι η γραμμή είναι κατειλημμένη ξαναπάρτε το μηδέν. Όπως ακριβώς οι σκύλοι κατουράνε τα δέντρα της περιοχής τους. Το πρόβλημα είναι πως ενώ κάποτε αρκούσε κάτι διακριτικό, όπως ένα δαχτυλίδι, ένα τρυφερό αγκαζέ, άντε ένα μικρό τατουάζ με αρχικά και καρδούλες στην δεξιά ωμοπλάτη, τώρα δεν υπάρχει ιερό και όσιο, κανείς δεν σέβεται τα παραδοσιακά σύμβολα δέσμευσης (και ιδιοκτησίας) και έτσι έχουμε καταφύγει σε πιο δραστικά μέτρα, τόσο δραστικά που όχι μόνο προειδοποιούμε τους πάντες να μην πλησιάσουν τον σύντροφό μας, αλλά τους κάνουμε και να απομακρύνονται αμήχανοι από το (peep) σόου.

Και φυσικά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την ανθρώπινη αδυναμία της επίδειξης, αυτό το μικρό μειονέκτημα της φύσης που μας σπρώχνει με γιγαντιαία φόρα να ρίξουμε το επίπεδο μας σαν κουλ και μπλαζέ τύποι και να θέλουμε να τρίψουμε την ευτυχία μας στην μούρη των άλλων. Ειδικά των single άλλων που ορκίζονται ότι δεν υπάρχει πραγματικός έρωτας και ότι όλα είναι μάταια. Σε πείσμα της γρουσουζιάς τους και έρμαια της μικροπρεπούς τάσης μας για το θανάσιμο αμάρτημα του κομπασμού, όλοι φανταζόμαστε την στιγμή που θα τρέξουμε προς τον αγαπημένο μας σε αργή κίνηση και όταν τον φτάσουμε δεν θα στροβιλιστούμε απλώς στο ηλιοβασίλεμα, αλλά θα πηδήξουμε με φόρα πάνω του και θα αγκιστρωθούμε με τα πόδια μας γύρω από την μέση του, θα φιληθούμε με πάθος και αυταπάρνηση σαν ζευγάρι σε διαφήμιση της Lacta.

I think I'm done with the hall

Και έρχεσαι τώρα εσύ, καλοντυμένη και με φρέσκο βραζιλιάνικο blowout να βγεις νικήτρια μέσα από τις φωτιές και τα δείγματα των καιρών μας, να επιζήσεις από το πασαλειμμένο κόκκινο κραγιόν στα πάρτι, μια απολύτως αξιοπρεπής γυναίκα με σαφή όρια ιδιωτικής σφαίρας που έτυχε να ερωτευτείς τον Χρυσοδάχτυλο. Τον άνθρωπο που πορεύεται στην ζωή του με την αρχή «pictures or it didn’t happen» («φωτογραφίες, ή αλλιώς δεν έγινε ποτέ») τον σύντροφο που δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου σε πάρτι της εταιρίας γιατί θα σε κάνει να κοκκινίσεις με τα σόκιν αστειάκια του και το αφελές, παρορμητικό χούφτωμα στον πωπώ σου –ένα χούφτωμα που θα συζητάνε δηλαδή όλοι την επόμενη μέρα πάνω από το φωτοτυπικό.

Κάποια πιο κυνική, θα μπορούσε να απαντήσει με μια άλλη αρχή: «lose the loser». Αλλά επειδή ξέρουμε ότι οι αποφάσεις αυτές δεν είναι άσπρο-μαύρο, ούτε καν γκρι, κάτι σαν καρώ με πουά που έχει σχεδιάσει η Γκουέν Στεφάνι σε συνεργασία με την Missoni είναι, ας εξετάσουμε μια άλλη προσέγγιση. Την ενήλικη, σωστή προσέγγιση που είναι και η πιο δύσκολη: να του μιλήσεις. Όχι απλώς γκρίνια ή χτύπημα του χεριού μετά την άπρεπη χειρονομία στα βαφτίσια της ανιψιάς που εκείνος ίσως εκλάβει και ως μέρος του παιχνιδιού, τύπου «θα σου κάνω τη δύσκολη» αλλά κανονική, σοβαρή κουβέντα ενηλίκων. Δεν υπάρχουν πολλές ερμηνείες στο ξεκάθαρο «αυτό που κάνεις με ενοχλεί». Όσο και αν αντισταθεί ο έφηβος μέσα του, το ενήλικο περίβλημα του θα πρέπει να σεβαστεί την επιθυμία σου. Αλλιώς επανερχόμαστε στην αρχή «lose the loser» γιατί κάποιος που δεν μπορεί να καταλάβει πότε σε προσβάλει ή σε φέρνει σε δύσκολη θέση, πότε ξεπερνάει τα όρια του προσωπικό σου χώρου, δεν ανήκει ούτε καν στο friendzone, πρέπει να εξοριστεί ακόμα πιο μακριά, εκεί που παγιδεύονται σε αιώνιες τροχιές και δεν συναντιέστε ποτέ ξανά.

I think i'm done with the kitchen table, baby

Σε μια παράλληλη πραγματικότητα, εκεί που μπορεί να δεχόμασταν ότι οι αδερφές Καρντάσιαν είναι όντως «επιχειρηματίες/ σχεδιάστριες» όπως δηλώνουν, υπάρχει περίπτωση να παρασυρθείς και να αρχίσεις να αμφιβάλεις εσύ για τα πραγματικά συναισθήματα του άλλου, αν δεν τα δηλώνει σε όλο τον κόσμο με χαιρετισμούς στα όρια της προσβολής της δημοσίας αιδούς. Και αναρωτιέσαι με την σειρά σου σαν μορφωμένη γυναίκα της εποχής σου: Μήπως ντρέπεται για μένα; Μήπως δεν θέλει να μάθουν οι φίλοι του ότι τα έχουμε; Και γιατί να μην θέλει; Μήπως δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την πρώην του; Ακόμα χειρότερα, μήπως δεν είναι πρώην αλλά νυν; Και πάει λέγοντας -και κλαίγοντας.

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια ψύχραιμη προοπτική και να μην υποκύψουμε σε νευρώσεις, υπάρχουν όρια ανάμεσα στο υπερβολικό PDA και τον σχεσο- ή μικροβιο-φοβικό. Κι αυτά τα όρια κυμαίνονται από το λογικό και απόλυτα βασικό κράτημα των χεριών, έως μερικά φιλιά, βλέμματα, άντε και κανένα κρυφό χούφτωμα για το καλό. Αυτά είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ερωτευμένης που σέβεται την ψύχωσή της και δεν μπορεί να σου τα στερήσει κανένας. Αν όμως επιμένει να καθόσαστε μακριά στα ντίνερ πάρτι και να μην αγγίζεστε στα μπαρ, τότε ψάξε τον παράμεσο του δεξιού του χεριού, αν έχει σημάδι από την βέρα που σύντομα θα ανακαλύψεις και θα την χώσεις στο λαιμό του.

Από την άλλη, αν ο άνθρωπος θέλει να αρκεστεί στον παραπάνω λιτό κατάλογο καθωσπρεπισμού και δεν πεθαίνει να επιδοθεί σε ακροβατικά, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για ψυχρότητα και άλλα τέτοια κακόηχα. Ίσα ίσα μπορεί να μάθεις κάτι από αυτόν τον μινιμάλ τύπο που η εμπειρία του τού έχει μάθει πως η γειτόνισσα που βογγάει τόσο δυνατά με όλα τα παράθυρα ανοιχτά, μάλλον προσποιείται.
Με λίγα λόγια, το PDA μπορεί εύκολα να γίνει private displays of affection, χωρίς να χάσει την ουσία της η πιο σημαντική λέξη «affection». Και έτσι θα βραδιάσει και πάλι η μέρα που θα μπορούμε όλοι ν’ αφήσουμε ελεύθερα τα μάτια μας να περιπλανηθούν στις συναυλίες και στα μπαρ, χωρίς να νιώθουμε σαν τέρατα ηδονοβλεψίας πίσω από κλειδαρότρυπα.

Let's go outside

Αν και πιστοί θιασώτες του κομψού γούστου και των καλών τρόπων, έχουμε και την ανωτερότητα να δείξουμε κατανόηση και να παραδεχτούμε ότι τελικά είναι καλύτερα να κάνουν όλοι έρωτα παρά πόλεμο. Δεν θέλουμε να καταπιέσουμε κανέναν ερωτευμένο. Γιατί το όριο του PDA έγκειται στην διακριτική ευχέρεια των συμμετεχόντων, καθώς και στην δικαιολογία που έχουν. Μπορεί να έμαθαν μόλις πως ο ένας από τους δύο φεύγει το πρωί για μια αποστολή της ΝΑΣΑ στον Άρη.
Ή να έχουν πιει τόσα ποτά που τα ακροβατικά
τριψίματα με μουσική υπόκρουση της Kei$ha να τους φαίνονται καλή ιδέα –πριν τους καταστρέψει το hangover αύριο. Μπορεί απλώς να μην έχουν ιδέα ότι είναι απλώς κακόγουστο. Σ’ αυτό το σημείο ερχόμαστε εμείς, να διευκρινίσουμε ότι ναι, στην υπερβολή του είναι. Πολύ.

Ιούλιος 2018

>