Σεξπιρική ηρωίδα (not!)
Κάποια στιγμή, σε έναν μήνα, δύο μήνες, δέκα μήνες (ελπίζεις να μην κρατήσει χρόνια αυτή η εμμονή) το παίρνεις απόφαση. Λες «εντάξει, να είναι ευτυχισμένα τα παιδιά». Και προσπαθείς να το χωνέψεις. Και να οχυρωθείς από τα νέα που ως δια μαγείας μαθαίνεις για την κοινή τους ζωή. Μαθαίνεις για τις εξόδους τους, τα πάρτι τους, τις δουλειές τους. Εκείνο το βράδυ που έλαμπαν, το άλλο που δεν έλαμπαν και τόσο, ένα τρίτο που δεν την κρατούσε καθόλου αγκαλιά, ένα επόμενο που δεν ήταν εκεί μαζί της, ήταν δηλαδή, αλλά όχι στ’ αλήθεια. Μετά κάποιος τους βλέπει στοΝ δρόμο να περπατάνε χέρι χέρι (φαρμακώνεσαι). Κάποιος τους άκουσε να καβγαδίζουν δημοσίως (χαίρεσαι). Αρχίζεις να μετράς αντίστροφα. Πόσο θα αντέξουν; Πόσο μέχρι να ανακαλύψει κι εκείνη τις σκοτεινές πτυχές του χαρακτήρα του; Πόσες μέχρι να συνειδητοποιήσει εκείνος ότι αυτή, η Νο 2, δεν είσαι εσύ, ότι ποτέ δεν θα γίνει εσύ, ότι εσύ είσαι η αναντικατάστατη, η ανεπανάληπτη, η μία;
Μπορεί να περάσουν χρόνια κι εσύ ακόμη να κάνεις ερωτήσεις. Στον εαυτό σου και στους άλλους. Μπορεί να περάσουν χρόνια κι εσύ να βασανίζεσαι από τα φαντάσματα που έχουν στοιχειώσει το σπίτι σου, αλλά και να στοιχειώνεις κι εσύ με τη σκέψη σου ένα άλλο σπίτι, που καλώς ή κακώς δεν είναι πια δικό σου. Οι φίλοι θα σε συμβουλέψουν να γυρίσεις σελίδα, να ανοίξεις νέο κεφάλαιο στη ζωή σου, να το πενθήσεις ως θάνατο, να βάλεις ταφόπλακα. Αλλά δεν ξέρουν με ποια έχουν να κάνουν. Εσύ ταυτίζεται με την εμμονική ρομαντική ηρωίδα της ταινίας Αγάπα με αν τολμάς. Είσαι έτοιμη να κατέβεις στην οικοδομή κρατώντας πεισματικά στα χέρια το παιδικό παιχνίδι που σας επιτρέπει να καταστρέφετε ο ένας τη ζωή του άλλου («κι αν είναι τρέλα, έχει τη μέθοδό της») και να αφήσεις να κυλήσει πάνω σας το ρευστό μπετόν. Κι ίσως αυτό να είναι που χρειάζεσαι τελικά: Να παγώσεις τις σκέψεις σου στο μπετόν, να σταματήσεις το χρόνο, να βρεις το κουμπί του restart. Ο γάμος του πρώην σου μπορεί να γίνει ένας μεγάλος μεγεθυντικός καθρέφτης μέσα στον οποίο θα αντικρίσεις κατάματα τον εαυτό σου. Θα είσαι η μικρούλα που κλαίει στη γωνία ή θα βγεις αποφασιστικά μπροστά ως άλλη Σκαρλετ Ο’Χάρα να μονολογείς «Αύριο είναι μία καινούργια μέρα»; Θα καταφέρεις να το πιστέψεις ή μόνο θα το λες;

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη ζεις σαν Οφήλια - και η Οφηλία, μεταξύ μας, είναι ένα πολύ κακό role model. H μόνη στιγμή μεγαλείου που της έγραψε ο Σαίξπηρ είναι όταν επιστρέφει τα δώρα του στον πρίγκιπα Άμλετ, κυριολεκτικά του τα πετάει στα μούτρα: «Κύριε μου, έχω αναμνηστικά από εσάς, που από καιρό λαχταρώ να σας τα δώσω πίσω. Σας παρακαλώ, δεχτείτε τα». Ως εκεί θα την ακολουθήσεις την Οφηλία. Κι εκεί θα την αφήσεις. Μετά θα γίνεις μία άλλη ηρωίδα, όχι απαραίτητα σαιξπηρική. «Πάντα ήταν οι άντρες άπιστοι και πλάνοι», λέει ο βάρδος. Άσε τον δικό σου πρώην, έχει μία άλλη να βασανίζει τώρα. Κι εσύ βούτα χωρίς φόβο στα κρύα νερά μιας άγνωστης νέας ζωής. Γιατί όσο και να μην το πιστεύεις, αληθεύει: Κολυμπώντας έρχεται η όρεξη.


Σχετικά θέματα:
Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντα η καλύτερη οδός
Ασκήσεις ζεν στον έρωτα
The undivorced: Χωρισμένοι, αλλά μαζί

Ιούλιος 2018

>