Πόσες φίλες έχεις που ξυπνούν το πρωί της 14ης Φλεβάρη και αρπάζουν με τη μία το κινητό για να στείλουν ένα «Χρόνια μας πολλά, μωρό μου <3 <3 <3» στον αγαπημένο τους; Πόσες συμβίες νεαρών αντρών (ή μεγάλων παιδιών, έστω) βρίσκουν εκείνη τη μέρα δίπλα στον πρωινό καφέ τους μια κάρτα σε σχήμα καρδούλας με διαβεβαιώσεις για αιώνιο πάθος; Με άλλα λόγια, πόσες γυναίκες μετά τα 30 ξέρεις που να γιορτάζουν τον Άγιο Βαλεντίνο στα σοβαρά - κι όχι με κάποιον μετα-ειρωνικό τρόπο, ποστάροντας βιντεάκια με καλτ καψουροτράγουδα στο facebook wall του καλού τους, σε μια επίδειξη άφθονου coolness και λεπτής ειρωνείας;

Χαμένη αθωότητα
Εγώ και οι φίλες μου δεν γιορτάζουμε τον Άγιο Βαλεντίνο. Δεν περιμένουμε δώρα, δεν αγοράζουμε δώρα, δεν σχεδιάζουμε ρομαντικά δείπνα. Από την άλλη, ούτε σε Anti-Valentine’s Day πάρτι πηγαίνουμε. Δεν τουιτάρουμε ατάκες μίσους για τον άγιο και δεν σηκώνουμε κάποια παντιέρα αποκήρυξης του εν λόγω εορτασμού στρατευμένες στον πόλεμο του κιτς και παπαγαλίζοντας πως “όλα αυτά γίνονται για να πλουτίζουν τα ανθοπωλεία”. Η 14η Φλεβάρη περνάει από τις ζωές μας στα τυφλά, όπως περνούν τα άκρα του οπτικού πεδίου ενός περήφανου αλόγου με παρωπίδες. Περνάει απαρατήρητη και κατά προτίμηση γρήγορα. Ξέρουμε ότι είναι μια μέρα διαφορετική από τις άλλες, αλλά παριστάνουμε ότι δεν είναι. Επειδή είναι πιο βολικό να το παίζουμε άνετες, από το να αρχίσουμε οποιαδήποτε κουβέντα σχετίζεται με τη λέξη “ερωτευμένος”.
Κι όμως υπήρξε μια εποχή που η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου ήταν αφορμή για δηλώσεις, όρκους, εξομολογήσεις. Και για λούτρινα. Δεκάδες λούτρινα. Ακόμα έχω σε κάποιο κουτί με εφηβικά μεμοραμπίλια έναν αρκούδο με κόκκινο πλεχτό μπλουζάκι που πάνω του φιγουράρει η στάμπα “Σ’ αγαπώ κι ας με ψήνεις”. Μου φέρνει στον νου υπέροχες αναμνήσεις και στο πρόσωπο ένα πλατύ χαμόγελο. Γλειφιτζούρια σε σχήμα καρδιάς, κάρτες με μουσική, αποξηραμένα ροδοπέταλα, σατέν κορδέλες, ασημόχαρτα από σοκολάτες - όλα συστατικά ενός κόσμου ξέχειλου από αθωότητα και από άτσαλη, πλην χαριτωμένη ερωτοτροπία. Η πιτσιρίκα που υπήρξαμε τίμησε τον άγιο - και, ακόμα κι αν ήταν μια πιτσιρίκα αντισυμβατική και σκεπτικίστρια, που σήκωνε το άβγαλτο τότε φρύδι της μπροστά στα ροζ ρομάντσα, ωστόσο δεν είχε μέσα της αρκετό κυνισμό για να σαρκάσει το overdose καρδούλας. Φυσικά, καμία ενηλικίωση δεν αφήνει ανέγγιχτες στο διάβα της τις ρομαντικές απολήξεις του πιο τρυφερού μας εαυτού.

Άγιος Βαλεντίνος: Η απενοχοποίηση του λούτρινου

Συνέχεια στη σελίδα 2

Ιούλιος 2018

>