ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΙΣΙΧΡΟΝΗ

<p lang="el-GR" style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"><span style="color: #000000; font-family: times new roman,serif; font-size: 16px;">Η <span data-scaytid="1" data-scayt_word="Κατερίνα">Κατερίνα</span> <span data-scaytid="2" data-scayt_word="Μισιχρόνη">Μισιχρόνη</span> στη <span data-scaytid="3" data-scayt_word="συνέντευξη">συνέντευξη</span> της στη <span lang="en-US">Madame <span data-scaytid="4" data-scayt_word="Figaro">Figaro</span> </span><span data-scaytid="5" data-scayt_word="αποκαλύπτει">αποκαλύπτει</span> <span data-scaytid="6" data-scayt_word="τι">τι</span> <span data-scaytid="9" data-scayt_word="αγαπά">αγαπά</span>, <span data-scaytid="7" data-scayt_word="τι">τι</span> <span data-scaytid="10" data-scayt_word="φοβάται">φοβάται</span> και που <span data-scaytid="12" data-scayt_word="στοχεύει">στοχεύει</span>.</span></p>

Το ραντεβού για τη συνέντευξη είχε δοθεί στο Athens Plaza. Η Κατερίνα Μισιχρόνη έφτασε γελαστή, αεικίνητη, ντυμένη ακόμη καλοκαιρινά και βολεύτηκε σαν στο σπίτι της στη βαθιά Chesterfield πολυθρόνα στο Explorer μπαρ του ξενοδοχείου.
Μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία της μια θορυβώδης παρέα, απέδωσε φόρο τιμής στα μάτια της, τηρώντας ενός λεπτού σιγή. Και η αλήθεια είναι ότι τα μάτια της ξεχωρίζουν.
Είναι αυτά τα μάτια που την οδήγησαν στο χαρακτήρα της Ηλέκτρας, στο Νησί, ερμηνεύοντας έτσι ένα ρόλο με απαιτήσεις. Όμως η Κατερίνα Μισιχρόνη βλέπει μακριά. Και δεν διστάζει να αφήσει πράγματα πίσω της, για να φτάσει εκεί που θέλει. Σπουδές στην Ψυχολογία που έμειναν στη μέση, σπουδές χορού και μετά το τηλεοπτικό βάπτισμα ως «μοιραία Μάιρα» στη σειρά του Alpha Γ4.
Το Νησί του Mega στάθηκε αφορμή για νέες περιπέτειες. Ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στη Νέα Υόρκη συγκεκριμένα, για να βρει ένα ρόλο και τον βρήκε. Μια ταινία την περιμένει εκεί.
Μια άλλη, το Chinatown: Τα Τρία Καταφύγια της Αλίκης Δανέζη-Κνούτσεν, θα βγει σύντομα στις ελληνικές αίθουσες και ένα θεατρικό έργο, η Ανοιξιάτικη Θύελλα του Τένεσι Ουίλιαμς, στήνεται αυτές τις μέρες στην Τεχνόπολη.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου, διαπίστωσα ότι είσαι ανήσυχο πλάσμα. Ήσουν πάντα;

Μια αυθόρμητη και ειλικρινής απάντηση είναι «ναι». Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου ήσυχο, να μη σκέφτεται διαρκώς. Υπάρχει πάντα μια ιδέα ή και περισσότερες μέσα στο μυαλό μου που με απασχολούν και με σπρώχνουν να κάνω κάτι.

Αυτό δεν είναι πάντα δυσάρεστο. Αντίθετα θα έλεγα...

Στη δική μου περίπτωση είναι τυραννικό. Επειδή μ' ενδιαφέρουν πολλά πράγματα, κάθε φορά που είμαι μέσα σε κάτι νομίζω ότι δεν είναι αυτό ακριβώς που μ' ενδιαφέρει αλλά κάτι άλλο, που ακόμη δεν το έχω ανακαλύψει. Αυτό με βγάζει διαρκώς στο δρόμο, στη μόνιμη αναζήτηση του «κάτι άλλου».

Γι’ αυτό και εγκατέλειψες τις σπουδές σου στην ψυχολογία; ΄Η φοβήθηκες το ταξίδι στην ψυχή σου;

Βαρέθηκα τον εαυτό μου ως φοιτήτρια και όχι το Πανεπιστήμιο της Κρήτης ή την επιστήμη – η οποία ποτέ δεν έπαψε να μ’ ενδιαφέρει. Πάντα με απασχολεί ο άνθρωπος και ό,τι τον βασανίζει: ο έρωτας, η φθορά, η μνήμη, η απώλεια, είναι θέματα που τα συζητάω πολλές φορές με τους φίλους μου. Μ' ενδιαφέρει η ψυχή του ανθρώπου. Όμως, τότε ένιωσα την ανάγκη να επανεφεύρω τον εαυτό μου.

Άφησες την ψυχολογία και ξεκίνησες χορό.

Και ευχαριστώ το Θεό γι' αυτό! Ήταν για μένα ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί.

Εμπιστεύτηκες περισσότερο το σώμα απ’ το μυαλό σου;

Ακριβώς. Χρησιμοποιώ πολύ το σώμα μου για να καταλάβω ή να ερμηνεύσω τον κόσμο. Όσοι με γνωρίζουν καλά με αποκαλούν «σωματική». Επειδή αφήνομαι στο σώμα μου και στο ρυθμό του, εμπιστεύομαι τη νοημοσύνη που διαθέτει. Αν αφεθείς, το σώμα σε οδηγεί μ' έναν τρόπο απλό και αληθινό σε αυτό που πραγματικά επιθυμείς, χωρίς να μπερδεύεται η σκέψη σου. Πολλές φορές είναι πρώτα το σώμα που με ενεργοποιεί να κάνω κάτι πολύ πριν το «συλλάβω».

Και μετά ήρθε το Βερολίνο. Το αναφέρεις συχνά ως σταθμό στη διαδρομή σου.

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στην Αθήνα. Με αυτές τις δύο πόλεις στις αποσκευές μου, το Βερολίνο στην αρχή με σόκαρε και με δυσκόλεψε. Όμως μετά, αυτή η πόλη με απελευθέρωσε και μ' έμαθε να βλέπω αλλιώς τη ζωή.

Σου αρέσει να ταξιδεύεις;

Για την ακρίβεια θέλω συνέχεια να ταξιδεύω. Ζω τέσσερα χρόνια στην Αθήνα και το σπίτι μου δεν το έχω φτιάξει ακόμη, επειδή μέχρι τώρα πίστευα ότι τον επόμενο χρόνο θα φύγω. Όλα είναι άνω-κάτω και όποιος μπαίνει μέσα τρομάζει. Δεν είναι τίποτε στη θέση του και ποτέ δεν είναι τακτοποιημένο. Νιώθω λίγο σαν φιλοξενούμενη. Άλλωστε είναι ένα σπίτι που το βρήκα έτοιμο, εγώ πήγα μόνο τα ρούχα μου.

Προφανώς νιώθεις καλύτερα στο χάος.

Και μέσα σε διάφορα αντικείμενα που συνομιλώ μαζί τους. Κι ενώ η μητέρα μου λέει ότι είμαι χαοτική και δεν το αντέχει, εγώ μέσα στο χάος ξέρω ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται το οτιδήποτε. Έτσι και μου τακτοποιήσεις τα πράγματα, καταρρέω και αποπροσανατολίζομαι. Και βεβαίως δεν βρίσκω ποτέ αυτό που θέλω. Επειδή το δικό μου χάος διαθέτει τάξη και λογική.

Και τι σε περιτριγυρίζει;

Η αλήθεια είναι ότι έχω λίγο τη φιλοσοφία του ρακοσυλλέκτη, έχω πολλά πράγματα που τα βρήκα στο δρόμο. Κυρίως μικροαντικείμενα και μικροέπιπλα, τα οποία θεωρώ αριστουργήματα. Και αν κανείς τα θίξει, παρεξηγούμαι. Μου αρέσουν επίσης και τα μεταχειρισμένα ρούχα – πεθαίνω με την ιστορία που κουβαλάνε. Κάποιοι το βρίσκουν βαρύ αυτό, εγώ όμως απολαμβάνω να συνεχίζω την ιστορία τους.

Και τι κουβαλάς μαζί σου;

Δύο συγκεκριμένα πράγματα: μια μικρή βαλίτσα κι ένα σακβουαγιάζ. Και τα δύο μικρά και ελαφρά. Όπου και να πάω, ακόμη και για δυο μέρες, θα τα πάρω μαζί μου, νιώθω ασφαλής μ’ αυτά.

Και μέσα τους;

Τα βασικά και απαραίτητα και τίποτε άλλο. Προσπάθησα να πάρω μαζί μου σημειωματάρια για να κρατάω ημερολόγιο και τα έχασα ή εξαφανίστηκαν. Πάντως δεν μου βγήκε.

Επιστρέφεις συχνά στη Θεσσαλονίκη;

Επιστρέφω στις μνήμες μου, ανατρέχω στη ζεστασιά της οικογένειάς μου, ιδιαίτερα όταν θέλω να αντλήσω δύναμη γι' αυτά που κάνω. Στην ίδια την πόλη όχι συχνά, παρότι πέρασα ωραία παιδικά χρόνια, σε γειτονιά. Έκανα ποδήλατο, πλακωνόμουν με τα αγόρια, έπαιζα ποδόσφαιρο, έκανα τον τερματοφύλακα.

Εκεί έμαθες να χάνεις;

Νομίζω πως είμαι πολύ καλύτερη στο να χάνω. Είναι αλήθεια αυτό που σου λέω. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύομαι να πείθω τον εαυτό μου να κερδίζει. Δεν μου αρέσει που το λέω, όμως έτσι νιώθω. Νομίζω ότι είναι και πιο ξεκούραστο να χάνεις. (γέλια)

Έχεις σπουδάσει χορό αλλά όχι υποκριτική. Από πού αντλείς στοιχεία για να ερμηνεύσεις ένα ρόλο;

Σ’ αυτό πιστεύω ότι με βοήθησε, πέρα από το σώμα μου, η ίδια μου η ζωή, οι εμπειρίες μου. Αφέθηκα να ζήσω ό,τι μου ερχόταν, έμπαινα στις καταστάσεις είτε ήταν θετικές είτε αρνητικές. Αυτό το εμπειρικό απόθεμα ήταν το εφόδιό μου για την υποκριτική.

Πού βρίσκεις τον εαυτό σου, στη χορεύτρια ή στην ηθοποιό;

Έχοντας δοκιμάσει και τα δύο, η απάντηση είναι δύσκολη. Στην υποκριτική βέβαια υπάρχει η απελευθέρωση της φωνής, μπορείς να μιλήσεις, και αυτό είναι που ξέρουμε να κάνουμε όλοι μας καλύτερα. Στο χορό αντίθετα, ό,τι έχεις να πεις πρέπει να το πεις βουβός. Πρέπει να το εκφράσεις μόνο με το σώμα σου. Αυτό κάνει το χορό πιο δύσκολο και πιο περίπλοκο κατά τη γνώμη μου.

Η Ηλέκτρα στο Νησί είχε μια ιδιαιτερότητα, ήταν τυφλή. Αυτό πώς το χειρίστηκες;

Με συνεπήρε το γεγονός ότι έπρεπε να ερμηνεύσω το ρόλο μιας γυναίκας που δεν βλέπει. Και πρέπει να πω ότι η απώλεια μιας τόσο σημαντικής αίσθησης με επηρέασε και προσωπικά, ως Κατερίνα. Δύσκολος ρόλος, αλλά με ενδιαφέρον.

Και μετά το Νησί πήγες στη Νέα Υόρκη. Τι έψαχνες να βρεις εκεί;

Στην αρχή ήμουν χαμένη, χωρίς καμιά επιθυμία, αισθανόμουν τόσο ξένη. Έλεγα «Θεέ μου, τι κάνω εγώ εδώ; Είναι μια τρέλα». Μετά σκέφτηκα ότι είναι απλώς μία ακόμη εμπειρία που πρέπει να ζήσω. Τελικά, έμεινα ένα μήνα και έκανα δύο σημαντικά ραντεβού. Το ένα με έναν ατζέντη που έδειξε ενδιαφέρον για την περίπτωσή μου. Το άλλο μ' ένα σκηνοθέτη, τον Βλάνταν Νίκολιτς, με τον οποίο θα κάνω μια ταινία, μια μαύρη κωμωδία. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο, επειδή χρειάζονται καλοκαιρία, αλλά έχουμε και δυο εβδομάδες γυρίσματα στην Ελλάδα.

Έχεις παίξει όμως και σε μία ελληνική ταινία.

Και μάλιστα ταινία δράσης, όσο σουρεαλιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Ο τίτλος της είναι Chinatown: Τα Τρία Καταφύγια της Αλίκης Δανέζη-Κνούτσεν. Έκανα για δυο μήνες πολεμικές τέχνες, απίστευτη κούραση. Φαντάσου ότι έπρεπε να συντονιστώ σε μια χορογραφία-σπαθομαχία τριών λεπτών με άλλους 7 ανθρώπους, χώρια που την πρώτη φορά που έπιασα το σπαθί πήγε να μου πέσει το χέρι κάτω, τόσο βαρύ ήταν. Πρέπει να πω ότι με αυτή την ταινία ξεπέρασα τα όριά μου, σωματικά και ψυχικά.

Έχω την αίσθηση ότι αυτό το επιδιώκεις συχνά στη ζωή σου.

Έτσι είναι. Προσπαθώ να φέρω τον εαυτό μου σε οριακό σημείο, χωρίς να ξέρω αν αυτό είναι κάτι θετικό. Αναρωτιέμαι κι εγώ. Όμως πιστεύω ότι την αλήθεια σου θα τη συναντήσεις μετά τα όριά σου, όταν τα ξεπεράσεις. Και έχοντας εμμονή με την αλήθεια, πάρα πολύ συχνά φέρνω τον εαυτό μου σε οριακές καταστάσεις. Σωστό ή λάθος, δεν το ξέρω. Ξέρω όμως ότι οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου δεν το αντέχουν.

Και πώς φέρεσαι σ' αυτούς που είναι δίπλα σου ή πολύ κοντά σου;

Ο «άλλος» είναι μια ευαίσθητη υπόθεση που χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς. Επειδή είναι πιο εύκολο να ασχολείσαι με τους άλλους απ' ό,τι με τον ίδιο σου τον εαυτό, μερικές φορές γίνεσαι χειριστικός χωρίς να το καταλάβεις, νομίζεις ότι ο άλλος σού ανήκει. Προσωπικά προσπαθώ να αντιμετωπίζω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου με προσοχή και ενσυναίσθηση. Δυσκολεύομαι όμως πάρα πολύ, επειδή η παρόρμησή μου τις περισσότερες φορές με ξεπερνάει.

Αυτό που αποπνέεις, ωστόσο, είναι μια συγκρατημένη συμπεριφορά –καθόλου παρόρμηση.

Δεν μου αρέσει να ενοχλώ με τη φωνή μου, να κάνω θόρυβο, να παραβιάζω τα όριά σου. Όσο μου δίνεις χώρο, έρχομαι. Αλλά μόνη μου δεν παίρνω πρωτοβουλία, δεν μου είναι εύκολο.

Θεωρείς ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες;

Πάντα ήταν. Αν και τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω ότι αυτό έχει αλλάξει. Νομίζω ότι τώρα αναζητάμε περισσότερο την αληθινή επικοινωνία. Φαίνεται ότι η κρίση μάς φέρνει πιο κοντά. Και εύχομαι να μας επιστρέψει σε πράγματα που είχαμε αποβάλει από τη ζωή μας. Και να μας οδηγήσει σ' έναν καινούργιο εαυτό μέσα από μια διαδρομή που θα ενσωματώσει την τέχνη και την εξέλιξη.

Όταν μπαίνεις σ' ένα ρόλο, απαλλάσσεσαι από τον εαυτό σου, ξεκουράζεσαι απ' το φορτίο του;

Πάρα πολύ. (γέλια) Ο ρόλος με ξεκουράζει. Όταν αρχίζει η πρόβα και «σταματάει» η Κατερίνα, νιώθω μια ελευθερία. Είναι του βολέματος αυτό που λέω, αλλά είναι η αλήθεια. Επειδή ο ρόλος είναι μια συνθήκη που τη φτιάχνεις όπως θέλεις, την επινοείς εσύ ανάλογα με τη διάθεση εκείνης της στιγμής. Αυτό έχει βέβαια μια ευθύνη, αλλά σε απαλλάσσει από πολλές περισσότερες...

Τώρα κάνεις και πάλι θέατρο.

Ναι, κάνουμε εντατικές πρόβες για την Ανοιξιάτικη Θύελλα του Τένεσι Ουίλιαμς, ένα έργο που δεν έχει παιχτεί ποτέ στην Ελλάδα. Σε σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη, με 12μελή θίασο και η παράσταση θα ανεβεί για δυόμισι μήνες.

Στη σκηνή έχεις τρακ;

Τρακ δεν έχω. Έχω όμως αγωνία. Και μια μόνιμη σχεδόν αμφιβολία γι' αυτό που κάνω. Αν αξίζει, αν έχει λόγο ύπαρξης μέσα στο ταραγμένο κλίμα της εποχής. Αναρωτιέμαι: «Γιατί στέκομαι εγώ τώρα στη σκηνή; Τι άξιο έχω που μπορώ να το κάνω;» Είναι ένα προσωπικό ερώτημα που, όταν μου έρχεται στο μυαλό, με κάνει και ντρέπομαι. Το αντίδοτο σ' αυτή την αμφιβολία είναι η δουλειά. Αν έχω δουλέψει αρκετά, τότε καταθέτω την τιμιότητά μου, την πεποίθησή μου ότι τα έδωσα όλα. Τότε το απολαμβάνω. Νιώθω όπως στο παιδικό μου δωμάτιο. Μια γλυκιά ασφάλεια και μια τρυφερή αγωνία.

Σε φοβίζει η σκηνή, τα πολλά βλέμματα των θεατών;

Όχι δεν φοβάμαι να εκτίθεμαι. Νομίζω πως όλοι μας είμαστε εκτεθειμένοι με κάποιον τρόπο. Στο δρόμο, σε μια παρέα, στο μπαρ, παντού. Στη σκηνή, η διαφορά δεν είναι μεγάλη, αλλάζει το πλαίσιο και η ομολογία των θεατών ότι εμείς έχουμε έρθει εδώ για να σε δούμε.

Αυτή η άνεση οφείλεται στην καλή σχέση με το σώμα σου;

Ναι, με το σώμα μου έχω καλή σχέση: το ακούω και το νοιάζομαι. Και τώρα υπόσχομαι να το γυμνάζω περισσότερο. Έχω κάνει κλασικό χορό, σύγχρονο και τζαζ και τώρα θέλω να βάλω κάτι καινούργιο στη ζωή μου: το φλαμέγκο. Ζηλεύω και θαυμάζω το ύφος των χορευτών του φλαμένκο, τη συγκέντρωσή τους, την ακρίβεια των κινήσεών τους.

Σαν να νοσταλγείς τα χρόνια στην Κρατική Σχολή Χορού που φοίτησες.

Ως ηθοποιός μού έχει λείψει πολύ η πειθαρχία, η ακρίβεια που απαιτεί ο χορός, ακόμη και ο σωματικός πόνος. Είναι αλήθεια ότι ο χορός θέλει σκληρή εκπαίδευση και κυρίως πειθαρχία. Διαφορετικά δεν θα ξεχωρίσεις ποτέ. Ένα δευτερόλεπτο μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε δυο χορευτές. Και αυτή η διαφορά δηλώνει δεκάδες ώρες εκπαίδευσης.

Υπάρχει κάτι που περιμένεις να συμβεί στη θεατρική σκηνή;

Δεν έχω μεγάλη εμπειρία στις θεατρικές παραστάσεις. Αυτό που βίωσα και ήταν μαγικό ήταν η απόλυτη σιωπή. Στον Βέρθερο, σε μια σκηνή που προφανώς είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ένταση. Ήταν 150 θεατές σε νεκρική σιγή. Κι αυτά τα λίγα λεπτά που κράτησε ήταν συναρπαστικά.

Info

Η ταινία Chinatown: Τα Τρία Καταφύγια θα βγει στις ελληνικές αίθουσες μέσα στο φθινόπωρο.
Η παράσταση Ανοιξιάτικη Θύελλα θα ανέβει στις αρχές Νοεμβρίου στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι.