<p lang="el-GR" style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%;"><span style="font-size: 16px;"><span data-scaytid="1" data-scayt_word="Το">Το</span> νέο <span data-scaytid="2" data-scayt_word="πρότυπο">πρότυπο</span> <span data-scaytid="3" data-scayt_word="άντρα">άντρα</span> που <span data-scaytid="4" data-scayt_word="έχει">έχει</span> <span data-scaytid="5" data-scayt_word="ανάγκη">ανάγκη</span> <span data-scaytid="6" data-scayt_word="το">το</span> <span data-scaytid="7" data-scayt_word="Χόλιγουντ">Χόλιγουντ</span> <span data-scaytid="8" data-scayt_word="αλλά">αλλά</span> και <span data-scaytid="9" data-scayt_word="οι">οι</span> <span data-scaytid="10" data-scayt_word="γυναίκες">γυναίκες</span> fan, <span data-scaytid="11" data-scayt_word="είναι">είναι</span> εδώ. </span></p> <p lang="el-GR" style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%; text-align: justify;"></p>
Τζέιν Έιρ, Μια ΕπικΊνδυνη Μεθοδος, Shame. Ο Γερμανοϊρλανδός ηθοποιός με τις οσκαρικές ερμηνείες είναι αναμφισβήτητα το ευρωπαϊκό φαβορί των φετινών βραβείων. Αλλά και το νέο πρότυπο άντρα που έχει ανάγκη τώρα το Χόλιγουντ.Από τη Margaux Destray Απόδοση: Μυρτώ Σιμιτοπουλου
Τέσσερις παράγοντες λίγο πολύ οριοθετούν την αξία ενός ηθοποιού στη βιομηχανία του κινηματογράφου: α) να έχει την αποδοχή του σινεφίλ κοινού, β) το ομόφωνο παραλήρημα των γυναικών, γ) την εκτίμηση των σκηνοθετών που συνεργάζεται και δ) την box
Ο Μάικλ Φασμπέντερ, το νέο αγαπημένο παιδί του Χόλιγουντ, φέτος επιδόθηκε σε μια συλλογή από ρόλους για τους οποίους οι περισσότεροι συνάδελφοί του περιμένουν χρόνια στην ουρά των οντισιόν. Στo Shame του Στιβ Μακουίν υποδύεται ένα Νεοϋρκέζο sex addict και αποσπά το βραβείο ερμηνείας στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας. Στην Επικίνδυνη Μέθοδο του Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ υποδύεται τον Καρλ Γιουγκ, ο οποίος καλείται να θεραπεύσει τη σεξουαλική ψύχωση της Νάταλι Πόρτμαν, ενώ η ρήξη με το μέντορά του Σίγκμουντ Φρόιντ οδηγεί σε ένα σκληρό προσωπικό, αλλά και «ακαδημαϊκό» διάλογο που θεμελίωσε τη σύγχρονη ψυχανάλυση. Και στην Τζέιν Έιρ σιγοντάρει με τρόπο χαρισματικό την εξαιρετική ερμηνεία της Μια Βακόφσκα, υποψήφια φέτος –αν και έχασε τελικά από την Μέριλ Στριπ– στις Χρυσές Σφαίρες. Και έπεται συνέχεια με τις ταινίες του Στίβεν Σόντεμπεργκ, του Κουεντίν Ταραντίνο, αλλά και τον πολυαναμενόμενο Προμηθέα του Ρίντλεϊ Σκοτ.
ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΨΥΧΗ
Και η διαδρομή του ιρλανδέζικου αυτού φαινομένου; Γεννήθηκε στη Γερμανία πριν από 34 χρόνια, από Γερμανό πατέρα και Ιρλανδή μητέρα, αλλά μεγάλωσε στην Ιρλανδία, το μοναδικό παιδί με γερμανικό όνομα σε μια τάξη γεμάτη Ο'Νιλ και O’Σάλιβαν. Ακόμα διακρίνεις μια ιρλανδική μελωδία στα αγγλικά του. Στα 12 ήταν παπαδοπαίδι στην καθολική εκκλησία της περιοχής του. «Έπρεπε να ανοίγω την εκκλησία το πρωί και να παρευρίσκομαι σε όλες τις λειτουργίες, γάμους, βαφτίσια και κηδείες. Και να κλειδώνω την εκκλησία τη νύχτα. Δεν ήταν και λίγο πράγμα αυτή η ευθύνη για ένα 12χρονο». Στα 16 του δούλευε στο οικογενειακό εστιατόριο με αντάλλαγμα να μένει μόνος του σε ένα από τα διαμερίσματα από πάνω. «Ήταν μια ωραία συναλλαγή με τους γονείς μου. Δούλευα για να έχω την ανεξαρτησία μου, οπότε δεν ήμουν ποτέ επαναστάτης-κωλόπαιδο ή αχάριστος απέναντί τους. Και προτιμούσα να δουλεύω παρά να συνεχίσω με ακαδημαϊκές σπουδές».
Η υποκριτική του καριέρα ξεκίνησε με τη σειρά Band of Brothers των Στίβεν Σπίλμπεργκ και Tομ Χανκς, αλλά είδε το ρόλο του να κόβεται στο μοντάζ. Κάποιοι θα λύγιζαν από πικρία, αλλά ο Φασμπέντερ είναι ρεαλιστής: «Στο Χόλιγουντ η πίεση είναι πρωτοφανής. Η αποτυχία είναι αναπόφευκτη, ή μάλλον απαραίτητη για να πας μπροστά» εξηγεί. Η ασυγκράτητη αναρρίχησή του στην κορυφή είχε σταθμούς, όπως το 3D έπος 300 με την υπογραφή του Ζακ Σνάιντερ, το κακόγουστο μελόδραμα Άγγελος του Φρανσουά Όζον και το box-office X-Men: Η Πρώτη Γενιά του Μάθιου Βον. Αυτό όμως που έφερε την αναγνώριση των σινεφίλ και την πολυπόθητη αποδοχή των κριτικών ήταν το Ηunger, η πρώτη του συνεργασία με τον σκηνοθέτη Στιβ Μακουίν. Για να υποδυθεί τον Ιρλανδό τρομοκράτη Μπόμπι Σαντς, ο οποίος πέθανε στη φυλακή ύστερα από 66 ημέρες απεργίας πείνας, έχασε τόσα κιλά, που στο τέλος θύμιζε κινούμενο σκελετό.
ΓΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΣΕΞ
Συνάντησα τον Μάικλ Φασμπέντερ στο Παρίσι, όπου βρέθηκε για την προώθηση του Shame, της δεύτερης ταινίας μεγάλου μήκους τουΣτιβ Μακουίν. Ένα σκληρό και παράλληλα εντυπωσιακό χρονικό του μαρτυρίου ενός Νεοϋορκέζου επιχειρηματία, ανίκανου να δημιουργήσει μια συναισθηματική σχέση με διάρκεια. Με λευκό Τ-shirt και ακαταμάχητο χαμόγελο, φαίνεται πιο δυνατός από ποτέ. Και έχει το λόγο του: είναι πραγματικά εξαιρετικός στο ρόλο του σεξουαλικού αρπακτικού, συμπεριλαμβανομένων και των γυμνών σκηνών του. «Κατειλημμένος από την αρρώστια του – τον εθισμό -, ο Μπράντον, ο χαρακτήρας που υποδύομαι, έχει χτίσει τη ζωή του γύρω από αυτή έτσι ώστε να ικανοποιεί τις παρορμήσεις που τον βασανίζουν, μέχρι το σημείο να μισήσει τον ίδιο του τον εαυτό» αναλύει ο ηθοποιός. «Ζει με τον τρόμο ότι θα έρθει η στιγμή που δεν θα μπορεί πλέον να τις τιθασσεύσει. Η επαφή του με τις πόρνες τον ηρεμεί, καθώς γνωρίζει ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια. Γύρω από τον εαυτό του έχει δημιουργήσει ένα σπαρτιάτικο περιβάλλον. Στο διαμέρισμά του επικρατεί η απόλυτη τάξη. Αλλά η άφιξη της αδερφής του, που υποδύεται η Κάρεϊ Μάλιγκαν, φέρνει τα πάνω κάτω». Πώς μπορεί κανείς όμως να μπει στο πετσί εντός τέτοιου ρόλου; «Συνάντησα ανθρώπους που έχουν βιώσει και έχουν υποφέρει από τέτοιες καταστάσεις» απαντά ο Φασμπέντερ, «Και τους ζήτησα να μου διηγηθούν ιστορίες, οι οποίες στη συνέχεια με βοήθησαν να κατανοήσω την αδυναμία τους να ελέγξουν τα αισθήματά τους». Όπως και στο Hunger, έτσι κι εδώ εμφανίζεται συχνά γυμνός. «Οι σκηνές του σεξ δεν είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι ρεαλιστικό, χωρίς να παραπέμπει σε ταινία πορνό. Ο Μπράντον παρατηρεί και αποπλανεί νεαρά κορίτσια ακόμα και μέσα στο μετρό. Θέλησα να μεταδώσω αυτή τη ζωώδη παρόρμηση που τον κατατρώει, να φανερώσω τις σκέψεις του. “Θα στην πέσω ή όχι; Θα είσαι το επόμενο θύμα μου ή θα σε λυπηθώ;”».
Ο τρόπος που μέσα από ένα βλέμμα ή ένα δάγκωμα των χειλιών μεταδίδει στο θεατή τη δίψα για σεξ που κατατρώει τον ήρωα τον οποίο ενσαρκώνει, μαρτυρά ένα μεγάλο ηθοποιό. «Προσπαθώ πάντα να αποδίδω την αμφιθυμία των ηρώων που υποδύομαι. Δεν μου αρέσουν ούτε οι καλοί ούτε οι κακοί. Θέλω να υποδύομαι ανθρώπους διχασμένους από κάποια εσωτερική πάλη. Ο θεατής θα πρέπει να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια από τις πτυχές του πρωταγωνιστή, να αισθανθεί εν μέρει συνένοχος, ακόμα και να ταυτιστεί». Ο Φασμπέντερ χρωστά πολλά στον Στιβ Μακουίν. Οι δρόμοι τους θα συναντηθούν για τρίτη φορά σε μία βιογραφική ταινία με τίτλο Δώδεκα Χρόνια Σκλάβος (Twelve Years a Slave), την αληθινή ιστορία ενός σκλάβου τον 19ο αιώνα.
FAN ΤΟΥ ΤΖΙΜΙ ΧΕΝΤΡΙΞ
Καπνίζει. Αγαπά τα γρήγορα αυτοκίνητα και της μηχανές. Αλλά για την προώθηση του Shame στο Παρίσι ήρθε μόνο με την κιθάρα του – ε, και με κάποια ρούχα, φυσικά. «Η μουσική είναι πολύ σημαντική για μένα. Στοιχειώνει τη δουλειά μου. Έχω την ανάγκη να αισθάνομαι ότι με τη συμπρωταγωνίστρια μου και με το σκηνοθέτη μου παίζουμε στον ίδιο ρυθμό, στο ίδιο τέμπο». Ονειρεύεται να ενσαρκώσει κάποτε κάποιον μουσικό; «Το ιδανικό για μένα θα ήταν να είμαι ο ίδιος ο Τζίμι Χέντριξ. Στο σινεμά θα προτιμούσα να ενσαρκώνω φανταστικές προσωπικότητες ή ίσως και πραγματικά πρόσωπα, αλλά σίγουρα λιγότερο γνωστά, ώστε να έχω τη δυνατότητα προσωπικής έκφρασης».
Η συνέντευξη τελειώνει και ο Μάικλ ρωτάει τον μάνατζερ του αν έχει λίγο χρόνο πριν από την επόμενη για να καπνίσει ένα τσιγάρο. Αν και απέφυγε να απαντήσει ευθέως την ερώτησή μου για τις γυμνές σκηνές στο Shame, λίγο αργότερα έμαθα τι τον διέταξε ο Στιβ Μακουίν στο γύρισμα για να βγάλει τα ρούχα του - «Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα!». Η βασική φιλοσοφία του Μάικλ λοιπόν για να μην ντρέπεται, για να μη φοβάται την ήττα, την έκθεση και γενικότερα τη ζωή συνοψίζεται σε μία και μόνο φράση: «Ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;»
