Η ambassador των Beauty Stars 2025 ποζάρει για το εξώφυλλο του τεύχους Φεβρουαρίου και μιλάει αποκλειστικά στη Madame Figaro.
Η εξωτερική ομορφιά της είναι το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει όταν βλέπεις την Τόνια Σωτηροπούλου – δεν είναι τυχαίο ότι το 2012 είχε καταφέρει να μπει στην πρώτη τετράδα σε λίστα του IMDb με τις πιο εξωτικές ηθοποιούς του κόσμου αφήνοντας πίσω της σταρ όπως η Angelina Jolie. Γνωρίζοντας όμως καλύτερα τη γυναίκα που είναι σήμερα, καταλαβαίνεις ότι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι το πάθος με το οποίο αγκαλιάζει τα πάντα γύρω της.
Διαβάστε Επίσης
Με μεθοδικότητα, αυτογνωσία και το απολαυστικό σαρκαστικό της χιούμορ κατάφερε να κάνει πραγματικότητα πολλά από αυτά που ονειρευόταν και να χτίσει γέφυρες για αυτά που θα έρθουν. Στο άμεσο μέλλον θα τη δούμε στη νέα ταινία του Βασίλη Κεκάτου Οι άγριες μέρες μας, που επιλέχθηκε να κάνει πρεμιέρα στην Berlinale 2025, στην ταινία της Εύης Καλογηροπούλου Cora και φυσικά ως οικοδέσποινα στα Beauty Stars 2025.
Το φετινό hashtag που συνοδεύει τα Beauty Stars είναι #WonderBeauty. Τι σου φέρνει στον νου η λέξη "wonder";
Είναι μια λέξη ταυτόσημη με τη γυναίκα, γιατί θεωρώ ότι οι γυναίκες είναι πολυμήχανες και θαυματουργά πλάσματα. Επίσης, αποτελεί συνθετικό σε πολλές αγαπημένες μου λέξεις, π.χ. όταν μου γράφει κάποιος "have a wonderful day" σε ένα e-mail, με κάνει να αισθάνομαι πάρα πολύ ωραία.
Wonder women υπάρχουν στη ζωή σου;
Όλες μου οι φίλες, η μητέρα μου και οι γυναίκες με τις οποίες συνεργάζομαι. Αλλά και γυναίκες που δεν είναι άμεσα στη ζωή μου, αλλά τις έχω γνωρίσει κάπου. Είναι "κλειδιά" που παίρνω στο διάβα μου και εύχομαι το ίδιο να αποτελώ και εγώ για άλλους και για τις νεότερες γενιές.
Οι νεότερες γενιές γυναικών είναι πλέον πιο εύκολο να επιβιώσουν στις πατριαρχικές κοινωνίες;
Είναι πιο εύκολο να πουν τη γνώμη τους και να διεκδικήσουν πράγματα. Και είναι πιο ορατή η έννοια της ομάδας επειδή υπάρχει περισσότερη πληροφορία και μεγαλύτερη πρόσβαση σ’ αυτήν. Το να νιώθεις ότι κάπου ανήκεις σου δίνει μεγάλη δύναμη – κάτι που είναι πιο εύκολο για τα σημερινά παιδιά σε σχέση με τη δική μου γενιά, που είμαι 37. Πιστεύω ότι με την εξέλιξη της κοινωνίας και της τεχνολογίας κάτι χάνεις, αλλά σίγουρα κάτι κερδίζεις.
Ο δυναμισμός σου είναι σαν μια "μπέρτα αυτοπροστασίας", που έχω την αίσθηση ότι πάντα έχεις.
Ήμουν πολύ αδύναμος χαρακτήρας μεγαλώνοντας και έχω υπάρξει θύμα bullying στο σχολείο και για πολύ χαζό λόγο κιόλας! Στο σχολείο όπου πήγαινα, ενώ ήταν δημόσιο, φοιτούσαν κυρίως παιδιά που οι γονείς τους είχαν μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από τους δικούς μου, που ανήκαν στην εργατική τάξη, κι αυτό εμένα και κάποιους άλλους μαθητές μας έβαζε στο περιθώριο.
Αλλά μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου μου είχαν αναπτύξει το αίσθημα ότι η ολοκλήρωση και η αίσθηση ότι είσαι αρκετός δεν εξαρτώνται από τα υλικά αγαθά. Η οικογένειά μου μου έδωσε πολύ σεβασμό και αγάπη και πίστη στον εαυτό μου. Μπορεί να έλεγα "Θα ήταν ωραίο να είχα κι εγώ αυτό το ζευγάρι παπούτσια", αλλά δεν ήταν αυτοσκοπός. Όντως υπήρχε μια "μπέρτα" γιατί μπορούσα να ξεχωρίσω τι είναι σημαντικό για μένα και τι όχι.
Είχες πάντα στο μυαλό σου έναν στόχο που σε οδηγούσε;
Πάντα είχα στοχοπροσήλωση, όμως έχει συμβεί και να χάσω τον δρόμο μου πολλές φορές μέσα σε αυτή την πορεία. Εγώ πιστεύω στα λάθη, πιστεύω ότι, για να μάθουμε, πρέπει να οδηγηθούμε σε κάποιου είδους "καταστροφή" όλων όσων γνωρίζουμε, προκειμένου να ξεκινήσουμε από την αρχή. Εάν συμβεί να βρεις τον δρόμο σου από πολύ μικρή ηλικία, είναι γιατί κάπως η ζωή τα έφερε έτσι και ίσως να μην είναι απόλυτα συνειδητή επιλογή σου.
Φωτογραφία: Θανάσης Κρίκης (10AM)
Επιμέλεια: Γιώτα Διονυσοπούλου-Μπέττυ Πετκόγλου
Μακιγιάζ: Χαρά Παπανικολάου (10AM)
Μαλλιά: Christos Kallaniotis (10AM)
Βοηθός φωτογράφου: Κατερίνα Γκορίτσα
