Το σπίτι της Nina Flohr και του Φίλιππου Ντε Γκρες στο Λονδίνο έχει έναν απρόσμενα ελληνικό τρόπο να υποδέχεται τους καλεσμένους του
Jose Ruiz/Europa Press via Getty Images/Ideal Image
Ένα γεωργιανό σπίτι του 1830 στο Λονδίνο αποκτά ελληνικό ρυθμό μέσα από την τέχνη, τα υλικά και τη χαρά της φιλοξενίας.
Στο λονδρέζικο σπίτι της Nina Flohr και του Φίλιππου Ντε Γκρες, ένας καλεσμένος μπορεί να πάει για πρωινό και να μείνει ως το δείπνο. Αυτή ήταν, όπως εξηγεί η Nina Flohr σε συνέντευξή της, η αίσθηση που ήθελαν να δημιουργήσουν όταν διαμόρφωσαν το σπίτι της δεκαετίας του 1830 όπου ζουν, μια κατοικία στην οποία η ελληνική ιδέα της φιλοξενίας επηρεάζει τη διαδρομή που ακολουθεί κανείς από δωμάτιο σε δωμάτιο.
Η Nina Flohr, η οποία έχει ιδρύσει το δημιουργικό στούντιο NJF και έχει σχεδιάσει το Kisawa Sanctuary στη Μοζαμβίκη, γνώριζε ήδη τη συμπεριφορά αυτού του τύπου λονδρέζικων κατοικιών, καθώς είχε μεγαλώσει κοντά στη γειτονιά. Στην ανακαίνιση αφαιρέθηκαν προσθήκες Art Deco προηγούμενου ιδιοκτήτη και τοποθετήθηκαν κλασικά γύψινα γείσα που συνομιλούν με την ηλικία του κτιρίου, επιτρέποντας στην ιστορική αρχιτεκτονική να συναντήσει τις ανάγκες μιας παρέας.
Από την τραπεζαρία στον κήπο
Στο ισόγειο, η επίσημη τραπεζαρία και το καθιστικό επικοινωνούν με συρόμενες πόρτες που χάνονται μέσα στον τοίχο, ενώ όταν είναι ανοιχτές επιτρέπουν στους επισκέπτες να κινούνται άνετα από τον έναν χώρο στον άλλο - κλειστές επαναφέρουν την ιδιωτικότητα δύο ξεχωριστών δωματίων. Η πρώην κουζίνα έγινε δωμάτιο πρωινού με πρόσβαση στον κήπο, τον οποίο η Nina Flohr σχεδίασε σε συνεργασία με την Catherine FitzGerald. Εκεί, ειδικά κατασκευασμένα μπρούντζινα πάνελ κρύβουν τις λειτουργίες μιας μικρής κουζίνας. Η τεχνική ευφυΐα αυτής της λύσης αποδεικνύεται στις στιγμές που δεν την προσέχει κανείς, όταν ένας καφές, μια συζήτηση και η έξοδος προς τον κήπο ακολουθούν το ένα το άλλο χωρίς διακοπή.
Η ίδια προσοχή στην καθημερινή χρήση οδήγησε στη διαμόρφωση μιας κανονικής κουζίνας στο χαμηλότερο επίπεδο, όπου το ζευγάρι μπορεί να μαγειρεύει μαζί. Είναι μια χρήσιμη λεπτομέρεια για να καταλάβει κανείς το σπίτι, καθώς η φιλοξενία έχει και την πλευρά της προετοιμασίας, της ώρας που περνά κανείς στον πάγκο πριν φτάσουν οι καλεσμένοι.
Διαβάστε Επίσης
Υλικά που αξίζει να κοιτάξεις από κοντά
Η τραπεζαρία ντύνεται με την ελαφριά μάλλινη επένδυση τοίχου "Herringbone Peach" της Rose Uniacke. Το θερμό χρώμα της τερακότας αλλάζει με το φυσικό φως, ενώ στο διπλανό καθιστικό οι γήινες αποχρώσεις αφήνουν χώρο σε βιβλία, έργα τέχνης και ένα γραφείο Gabriella Crespi που η Nina Flohr έχει από τα φοιτητικά της χρόνια, δώρο του πατέρα της. Στην είσοδο υποδέχεται τους επισκέπτες ένα υφαντό έργο του Abdoulaye Konaté. Οι επιλογές αυτές έχουν διαφορετική προέλευση και διαφορετική ηλικία, όπως δηλαδή συμβαίνει συχνά στα σπίτια που αποκτούν χαρακτήρα με τον χρόνο.
Στον επάνω όροφο, ένας μακρύς μπλε καναπές σχεδιασμένος από το NJF φέρνει μια καθαρή νότα χρώματος. Αλλού, το καφέ δέρμα και οι χάλκινοι τόνοι δίνουν στο ιδιωτικό μπαρ μια πυκνότερη ατμόσφαιρα. Στο κάθισμά του, το κέντημα εμπνέεται από τους κοραλλιογενείς υφάλους του Ινδικού Ωκεανού και έγινε από το Lesage Intérieurs στο Παρίσι. Η Nina Flohr γνώριζε ήδη τον οίκο από την εργασία του επάνω στο νυφικό της. Μια λεπτομέρεια υψηλής χειροτεχνίας ενώνει έτσι δύο διαφορετικές στιγμές της ζωής της, χωρίς να χρειάζεται να τραβήξει επάνω της όλη την προσοχή του δωματίου.
Το ίδιο ισχύει για τα ελληνικά μοτίβα που έχουν ενσωματωθεί διακριτικά στα πόμολα και για τα έπιπλα που ήρθαν από το προηγούμενο σπίτι της Nina Flohr. Το κρεβάτι με ουρανό, για παράδειγμα, προσαρμόστηκε για το δωμάτιο των επισκεπτών, με χαμηλωμένο σκελετό και ξανακομμένες κουρτίνες. Σε ένα σπίτι γεμάτο παραγγελίες κατά μέτρο, αυτή η απόφαση δείχνει ιδιαίτερη κομψότητα, αναγνωρίζοντας την αξία ενός αντικειμένου που έχει ήδη υπηρετήσει μια ζωή και του βρίσκει τη σωστή θέση στην επόμενη.
Μάλιστα, όταν η Nina Flohr περιγράφει στο House & Garden την πρώτη μεγάλη συγκέντρωση που έκαναν εκεί, θυμάται τους φίλους τους να κάθονται στο οθωμανικό κάθισμα, να στέκονται στους τοίχους και να περνούν από δωμάτιο σε δωμάτιο, αποδεικνύοντας ότι οι αναλογίες, τα υφάσματα, η τέχνη και η προσεκτική κάτοψη είχαν πετύχει τον σκοπό τους, αφού οι καλεσμένοι έπαψαν να τα παρατηρούν και ένιωσαν αρκετά άνετα ώστε να περάσουν καλά εκεί.
Διαβάστε Επίσης
