ΓΙΟΥΛΙΚΑ ΣΚΑΦΙΔΑ

<p style="margin-bottom: 0cm;"><span lang="el-GR"><span data-scaytid="1" data-scayt_word="Eίναι">Eίναι</span> μία από τις <span data-scaytid="2" data-scayt_word="λίγες">λίγες</span> <span data-scaytid="3" data-scayt_word="ηθοποιούς">ηθοποιούς</span> που <span data-scaytid="4" data-scayt_word="έχουν">έχουν</span> <span data-scaytid="5" data-scayt_word="το">το</span> <span data-scaytid="7" data-scayt_word="ταλέντο">ταλέντο</span> και <span data-scaytid="9" data-scayt_word="τη">τη</span> <span data-scaytid="12" data-scayt_word="φυσιογνωμία">φυσιογνωμία</span> <span data-scaytid="14" data-scayt_word="να">να</span> <span data-scaytid="16" data-scayt_word="υποστηρίζουν">υποστηρίζουν</span> <span data-scaytid="17" data-scayt_word="τόσο">τόσο</span> <span data-scaytid="18" data-scayt_word="διαφορετικούς">διαφορετικούς</span> <span data-scaytid="20" data-scayt_word="ρόλους">ρόλους</span>.</span></p>

Γκάζι, 11.30 το πρωί. Ο συννεφιασμένος ουρανός, το ψιλόβροχο και η ηρεμία που επικρατεί σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε άλλο τόπο και χρόνο και όχι σε μια περιοχή που την έχεις γνωρίσει στη νυχτερινή της φασαριόζικη και λίγο ανυπόφορη εκδοχή. Ίσως να συνηγορεί το ότι μια μέρα πριν η άφιξη της Άγγελα Μέρκελ στην Αθήνα έκανε τόσο θόρυβο, που τώρα μοιάζουν όλα να έχουν ηρεμήσει, τουλάχιστον φαινομενικά.
Σε αυτό το τοπίο συναντηθήκαμε με τη Γιούλικα Σκαφιδά. H χαρισματική Ιωάννα της Καρδιάς, η Πένυ, η γκοθ περσόνα στα Μαύρα Μεσάνυχτα, η γλυκιά Μαρία από το περίφημο Νησί, η ακτιβίστρια Έλσα της ταινίας Άπνοια του Άρη Μπαφαλούκα (ρόλος για τον οποίο κέρδισε το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου, στο 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στο Λονδίνο) τώρα φοράει καρό παντελόνι, φούτερ και αθλητικά, αλλά κοιτάζοντάς τη διαπιστώνεις αμέσως ότι στο καθαρό και εκφραστικό της πρόσωπο μπορούν να “γραφτούν” πολλοί ρόλοι. Ύστερα από δύο σεζόν στο Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και την επιτυχία του Απόψε Τρώμε στης Ιοκάστης του Σταμάτη Φασουλή, η Γιούλικα (ή Γεωργία όπως είναι το βαφτιστικό της όνομα) από πέρυσι ανήκει στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου. Τώρα γίνεται η Κάρολ, η ξεπεσμένη κόρη μιας αριστοκρατικής οικογένειας στην παράσταση ο Ορφέας στον Άδη σε σκηνοθεσία της Ελβετίδας Νατάσα Βέμπερ. Το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς που εκτυλίσσεται στο συντηρητικό νότο της Αμερικής όπως λέει η ίδια. “Είναι ένα έργο καθαρά ανταρατσιστικό. Πραγματεύεται τα αναπάντητα ερωτήματα που κυνηγούν τις καρδιές των ανθρώπων και τη διαφορά μεταξύ εκείνων που παρά τις απογοητευτικές απαντήσεις που λαμβάνουν συνεχίζουν να διερωτώνται με αυτούς που επαναπαύονται σε μία προκατασκευασμένη απάντηση”.

Εσύ βασανίζεσαι από αιώνια αναπάντητα ερωτήματα;

Έχω περάσει από διάφορα στάδια. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν συμβιβαστεί, αλλά μπορεί να περάσω μια περίοδο που σταματώ να αναρωτιέμαι, χωρίς όμως να επαναπαύομαι. Μετά ανασυγκροτώ τις δυνάμεις μου και ξαναρχίζω να το ψάχνω. Κανείς δεν μπορεί να ζει στην ουδετερότητα. Όχι μόνο όσον αφορά στα υπαρξιακά θέματα. Ζούμε σε μια κοινωνία και πρέπει να παίρνουμε θέση απέναντι στα πράγματα.

Συνηθίζεις να εκφράζεις την άποψή σου ή την κρατάς για σένα;

Την εκφράζω όταν μου ζητηθεί και προσπαθώ να την κάνω τρόπο ζωής. Δεν είμαι πολιτικός για να μιλήσω για την πολιτική, αλλά όσον αφορά την καθημερινότητά μου και την κοινωνική μου ζωή προσπαθώ να υπάρχει μια συνέπεια στον τρόπο που κινούμαι και στις απόψεις μου.

Τι είδους άνθρωπος θέλεις να είσαι;

Αξιοπρεπής, δημιουργική και χρήσιμη για την κοινωνία, να μην είμαι παράσιτο. Κάποιοι βέβαια θα αναρωτηθούν πώς μπορεί να είναι χρήσιμος ένας ηθοποιός, χρήσιμος είναι ο υδραυλικός. Αλλά πιστεύω ότι μπορώ να είμαι επιλέγοντας παραστάσεις από τις οποίες ο καθένας μπορεί να πάρει κάτι που του χρησιμεύει στη ζωή του και στον τρόπο που βλέπει τα πράγματα.

Τώρα που είσαι στο Εθνικό θεωρείσαι και δημόσιος υπάλληλος;

Νομίζω πώς ναι, γι' αυτό και μου έγινε μια περικοπή 10% στα λεφτά μου! Ωραία εποχή διάλεξα να μπω στο δημόσιο ε; (γέλια). Στο Εθνικό όμως πάντα ήταν μικρές οι αμοιβές. Αλλά μου αρέσει εκεί. Μου αρέσει που έχω εναλλασσόμενο ρεπερτόριο και που δεν θα παίζω τον ίδιο ρόλο για εφτά μήνες. Το Νοέμβριο ξεκινάω πρόβες για την παράσταση Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα που θα ανέβει στην κεντρική σκηνή του Εθνικού το Φεβρουάριο.

Θα δούλευες χωρίς να πληρώνεσαι;

Ναι, αν ήξερα ότι δεν υπάρχουν χρήματα για μια δουλειά. Αλλά δεν θα το έκανα εάν γνώριζα ότι ο άλλος έχει και χρησιμοποιεί την κρίση ως πρόφαση για να μη με πληρώσει. Έχει τύχει και αυτό.

Για το Νησί έχεις πληρωθεί;

Όχι ακόμα. Πάντως είμαι από τους τυχερούς που έχω πάρει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων μου. Σε άλλους χρωστάνε πολύ περισσότερα.

Τι απολαμβάνεις περισσότερο στη δουλειά σου;

Μου αρέσει η τσιγγάνικη φύση της και το γεγονός ότι μπορώ να υποδυθώ πολλούς χαρακτήρες και προσωπικότητες. Τώρα είμαι μια κοπέλα-αποδιοπομπαίος τράγος, πέρυσι έκανα μια αγνή κοπέλα που ερωτεύεται τον ξάδελφό της στη Ζάκυνθο και πιο πριν μια λεπρή. Ουσιαστικά μου αρέσει που μπαίνω στις ζωές άλλων ανθρώπων με άλλοθι πάντα ένα σενάριο και ζω τους ψυχισμούς τους.

Κάνεις και εσύ όπως λένε πολλοί ηθοποιοί την ψυχοθεραπεία σου στο θέατρο;

Δεν θα το έλεγα και ψυχοθεραπεία, αλλά πολλές φορές ανακαλύπτεις κομμάτια σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν. Γιατί προσπαθώ πάντα να βρω μέσα μου στοιχεία που ταιριάζουν σε έναν ρόλο και να τα μεγεθύνω. Οι ηρωίδες θέλω να είμαι εγώ. Τα πολλά μου πρόσωπα.

Έχεις βαρεθεί κάποιο ρόλο στο θέατρο;

Οι ηθοποιοί πάντα γκρινιάζουμε. Και όταν δεν έχουμε δουλειά, αλλά και όταν έχουμε επειδή κουραζόμαστε. Υπάρχουν στιγμές που πριν ξεκινήσω για το θέατρο σκέφτομαι ότι βαριέμαι να κάνω πάλι τα ίδια, αλλά μόλις ανέβω στη σκηνή τα πράγματα ανατρέπονται. Γιατί το κοινό είναι κάθε φορά διαφορετικό οπότε και η παράσταση είναι άλλη. Ποτέ δεν είναι “πάλι τα ίδια”. Μπορεί να ακούγεται κοινότοπο, αλλά για όποιον ανεβαίνει στη σκηνή είναι απόλυτα κατανοητό και σαφές.

Θυμάσαι την πρώτη παράσταση που σε εντυπωσίασε;

Ναι, ήταν το 1998, ο Γυάλινος Κόσμος σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου στο θέατρο Εμπρός. Ύστερα από αυτή την παράσταση όλα άλλαξαν. Με μάγεψε και σκέφτηκα “θέλω να είμαι εδώ όταν γίνεται αυτό”, χωρίς να ξέρω ακόμα από ποιο πόστο. Έτσι πήγα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μέχρι τότε δεν ονειρευόμουν ότι θα γίνω ηθοποιός. Μάλιστα ήμουν πολύ ντροπαλή και έλεγα ότι δεν θα μπορούσα να το κάνω ποτέ.

Και άρχισες να δουλεύεις αμέσως.

Ναι, όταν ήμουν στο τρίτο έτος της σχολής, συμμετείχα Στα Παιδιά της Νιόβης του Κουτσομύτη που τον είχα και δάσκαλο. Και μετά ακολούθησαν οι Μάγισσες της Σμύρνης. Υπήρξα τυχερή στην αρχή και η εμπειρία Κουτσομύτη πάντα μου άνοιγε πόρτες. Και όταν με πήρε η Μιρέλλα Παπαοικονόμου για την Ιωάννα της Καρδιάς είμαι σίγουρη ότι λειτούργησε θετικά. Αλλά και εγώ από την πλευρά μου δεν επαναπαύτηκα ποτέ. Πάντα έτρεχα σε οντισιόν, ακόμα πηγαίνω.

Πώς νιώθεις όταν σε απορρίπτουν;

Δεν το παίρνω προσωπικά, γιατί κάθε σκηνοθέτης έχει οραματιστεί κάτι συγκεκριμένο στο οποίο μπορεί να μην ανταποκρίνεσαι. Έτσι το έχω σκεφτεί για να μη στενοχωριέμαι!

Υπάρχει μια στιγμή στη μέχρι τώρα πορεία σου που θα ήθελες να ξεχάσεις;

Δυστυχώς ναι. Κάποια εποχή έκανα γύρισμα για δύο σειρές. Μία μέρα -που ήταν και τα γενέθλιά μου μάλιστα- έπρεπε να πάω από το ένα γύρισμα κατευθείαν στο άλλο, αλλά προέκυψε ένα τεχνικό πρόβλημα και καθυστέρησα. Ο σκηνοθέτης θεώρησε σωστό να με βρίσει χυδαία μπροστά σε όλο το συνεργείο για να συμμορφωθώ. Αισθάνθηκα απαίσια.

Αντέδρασες;

Όχι, έμεινα άφωνη. Αλλά από εκείνο το σημείο και μετά δεν ήθελα να πηγαίνω στο γύρισμα, δεν ήθελα να τον ξαναδώ. Εύχομαι να μην πέσω ποτέ στην ανάγκη του!

Με ποιο σκηνοθέτη θα ήθελες να δουλέψεις;

Με τον Γιάννη Χουβαρδά και θα δουλέψω στο Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα, τον Νίκο Μαστοράκη και πολλούς άλλους. Στον κινηματογράφο με τον Λάνθιμο, τον Οικονομίδη, την Αθηνά Τσαγκάρη. Μου αρέσει πολύ η οπτική τους.

Ο Λάνθιμος και η Τσαγκάρη δουλεύουν περισσότερο έξω πια. Εσύ θα πήγαινες να ζήσεις στο εξωτερικό;

Βέβαια αν είχα πρόταση για δουλειά. Δεν νιώθω ότι θα προδώσω τη χώρα μου αν φύγω, η οποία άλλωστε με έχει χιλιοπροδώσει! Αύριο το πρωί θα έφευγα! Και αυτή τη στιγμή που μιλάμε θα έφευγα!

Έχεις μια “λίστα” με πράγματα που θέλεις να κάνεις σ' αυτή τη ζωή;

Λίστα όχι, αλλά έχω κάποιους στόχους. Θέλω να εξελίσσομαι στη δουλειά μου και επίσης κάποια στιγμή να έχω μαζέψει αρκετά χρήματα, ώστε να μπορώ να ταξιδέψω για δυο-τρία χρόνια. Θα ήθελα να περιπλανηθώ σε διάφορα μέρη στο Νεπάλ, στο Βιετνάμ, στην Ιαπωνία, στη Νέα Υόρκη.

Αποταμιεύεις;

Δεν μπορώ, εκ των πραγμάτων. Τα χρήματα που παίρνω είναι αυτά που χρειάζομαι για να ζω και πολλές φορές δεν φτάνουν. Με βοηθούν και οι γονείς μου κάποιες φορές. Οι γονείς μου με στηρίζουν και οικονομικά και ψυχολογικά.

Έχεις ευτυχισμένες εικόνες από τα παιδικά σου χρόνια;

Πάρα πολλές. Ειδικά τα καλοκαίρια μου, που τα περνούσα στο χωριό με τη γιαγιά μου και την αδερφή της και με ξυπνούσαν το πρωί για να φάω το αυγό που μόλις είχε γεννήσει η “κυρία κότα”. Θυμάμαι πολύ ευχάριστα και το μάζεμα της ελιάς. Κάτι που ήταν για όλους πολύ κουραστικό, αλλά εγώ το διασκέδαζα. Ήθελα να χειρίζομαι ένα μηχάνημα που έβαζες στο κλαδάκι και έβγαζε τις ελιές. Μου φαινόταν πολύ περίεργο και εντυπωσιακό. Η Καλαμάτα είναι ένας πολύ όμορφος τόπος για να μεγαλώνει κανείς.

Τι σε φόβιζε ως παιδί;

Τίποτα. Ήμουν πολύ θαρραλέα. Η μεγαλύτερή μου αδελφή όταν ήθελε να πάει στην τουαλέτα το βράδυ με ξυπνούσε για να την πάω, επειδή φοβόταν το σκοτάδι. Εγώ ήμουν ατρόμητη και πολύ ζωηρή.

Εξακολουθείς να είσαι ατρόμητη;

Όχι, όταν ήμουν πιο μικρή δεν είχα την αίσθηση του κινδύνου, δεν φοβόμουν. Τώρα αγωνιώ για τους δικούς μου ανθρώπους, χτυπάει το τηλέφωνο και νομίζω ότι θα ακούσω ότι έγινε κάτι κακό. Φοβάμαι και με τη μηχανή πια. Το καλοκαίρι πήγα στα Κύθηρα και επειδή είχα ακούσει ότι έχει περίεργους δρόμους δεν πήρα τη μηχανή, δείλιασα. Μάλλον μεγαλώνοντας έρχεται και ο φόβος. Μόνο στη δουλειά είμαι θρασύς. Όσο δύσκολο και να είναι κάτι, λέω “θα το τολμήσω θα δουλέψω και θα το κάνω”, πεισμώνω.

Αγχώνεσαι με το πέρασμα του χρόνου;

Έπαθα μια μικρή ταραχή πέρυσι που μπήκα στα 30, αλλά φέτος στα 31 είμαι πολύ άνετη. Δεν με αγχώνει το πέρασμα του χρόνου, απλώς τελευταία σκέφτομαι περισσότερο αυτά που περιμένουν οι άλλοι από εμένα. Το ότι πρέπει να γίνουν κάποια πράγματα επειδή όλοι τα κάνουν. Όπως το να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά.

Θέλεις να κάνεις οικογένεια;

Θέλω, αλλά μου φαίνεται κάτι πολύ μακρινό. Πράγμα που με προβληματίζει, γιατί δεν είμαι 19 χρονών πια. Παρ' όλα αυτά για μένα είναι κάτι ανάλογο με το να σκέφτομαι τη σύνταξη!

Είσαι ακόμα εθελόντρια στο ΠΙΚΠΑ;

Έχει γίνει μια παρεξήγηση με αυτό. Δεν είμαι εθελόντρια, είμαι απλώς επισκέπτρια. Έχω φίλους που είναι εθελοντές και με καλούν στις εκδηλώσεις τους. Στην αρχή τους πήγαινα ρούχα και παιχνίδια αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονται είναι η ανθρώπινη επαφή.

Είσαι άνετη με τα παιδιά;

Τώρα πια ναι. Στην αρχή ήταν λίγο περίεργο, αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι έχεις απέναντί σου παιδιά που έχουν μια σωματική αναπηρία, αλλά διανοητικά είναι μια χαρά. Περνάμε ωραία.

Για ποιο πράγμα είσαι ευγνώμων;

Για το ότι είχα τη δυνατότητα να ακολουθήσω το επάγγελμα που μου αρέσει και έχω τη συμπαράσταση των δικών μου ανθρώπων. Ακόμη γιατί έχω φίλους που με αγαπάνε και με στηρίζουν, φίλους τσεκαρισμένους.

Ποιους ανθρώπους δεν εμπιστεύεσαι;

Εκείνους που σε κοιτάζουν από χαμηλά, κυριολεκτικά. Με τα μάτια προς τα κάτω και το βλέμμα σε σένα. Τους φοβάμαι. Επίσης, εκείνους που με πρόφαση την ειλικρίνεια γίνονται πολύ αγενείς και, που χωρίς να τους ρωτήσεις σου λένε την άποψή τους και όλο αυτό το βάζουν κάτω από την ομπρέλα της ειλικρίνειας.

Ποια είναι η μεγαλύτερη σπατάλη που κάνεις;

Αγοράζω διάφορα gadgets από το ίντερνετ. Το λέω με ενοχή, αλλά είναι η χαρά μου.

Ασχολείσαι με τα social media;

Ναι πολύ. Μόλις ξυπνήσω το πρωί, φτιάχνω καφέ και ανοίγω το Τwitter. Βέβαια τώρα τελευταία είναι της μόδας να είσαι επαναστάτης από το Twitter και το Facebook, κάτι που βρίσκω πολύ αστείο. Χθες που ήρθε η Μέρκελ κάποιοι σύμφωνα με αυτά που έλεγαν θα έπρεπε να είναι στο Σύνταγμα όχι στο σπίτι τους να γράφουν στο Τwitter.

Διάβασες κανένα καλό tweet για την άφιξη της Μέρκελ;

Ναι, “Σαν σήμερα, 9 Οκτωβρίου του 2012 η Αθήνα βομβαρδίστηκε ανελέητα από κλισέ”. Μου άρεσε πολύ και το έκανα retweet.

Τι εύχεσαι για το μέλλον;

Ελπίζω να ξεπεραστεί αυτή η τραγική κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα. Τουλάχιστον να φανεί ένα φως στο τούνελ, ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά μαζί με αυτό να αλλάξει και η παλιά νοοτροπία. Η νοοτροπία ότι το κράτος είναι ένας εχθρός και δεν πειράζει να το κλέψουμε, να το σπάσουμε ή να το καταστρέψουμε. Θα ήθελα να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση. Το σύστημα είμαστε εμείς, εμείς το φτιάχνουμε και εμείς το διαλύουμε, είναι πάρε δώσε τα πράγματα.

Και για σένα προσωπικά;

Εύχομαι να καταφέρω να υπάρχω και να εξελίσσομαι σε αυτό το επάγγελμα για πολλά χρόνια ακόμα και να μη συμβιβαστώ με κάποια δουλειά απλά γιατί πρέπει. Και φυσικά να είμαι ευτυχής και υγιής και να είναι υγιείς οι δικοί μου άνθρωποι.

Ο έρωτας;

Τον βάζω στο πλαίσιο της ευτυχίας και της υγείας. Τι να τον κάνεις το μεγάλο έρωτα, αν είναι άρρωστος;

Info:

Ο Ορφέας στον Άδη σε σκηνοθεσία Μπάρμπαρα Βέμπερ θα παίζεται στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» έως τις 9/12. Στην παράσταση παίζουν εκτός από τη Γιούλικα Σκαφιδά οι Νίκος Αλεξίου, Μισέλ Βάλλεϋ, Γιώργος Κοτανίδης, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Θέμις Μπαζάκα, Άλκηστις Πουλοπούλου, Άγγελος Τριανταφύλλου, Λυδία Φωτοπούλου, Μηνάς Χατζησάββας.