Η αγάπη τους για την τέχνη και τον πολιτισμό αποτελεί έναν από τους συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στην Έλλη Παπαδιαμάντη και τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο.
Ένα από τα στοιχεία που έφεραν εξαρχής κοντά την Έλλη Παπαδιαμάντη με τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο, γιο της Γιάννας Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη, ήταν η κοινή τους αδυναμία στην τέχνη και τον πολιτισμό. Αμέσως μετά τις σπουδές της από τη Νομική Σχολή Αθηνών, η Έλλη Παπαδιαμάντη άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική, αναλαμβάνοντας τον ρόλο της Mezzo-soprano σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και τη Βιέννη. Σήμερα, το ενδιαφέρον της είναι στραμμένο στην εικαστική τέχνη και εκείνη του κινηματογράφου, έχοντας συμμετάσχει ως παραγωγός στη δημιουργία ταινιών μικρού και μεγάλου μήκος – στην πιο πρόσφαρη δουλειά της πρωταγωνιστεί η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός Jessie Buckley.
Διαβάστε Επίσης
Με τη σειρά του, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, όταν δεν ασχολείται με τις επιχειρήσεις της οικογένειάς του, αφιερώνεται στη συγγραφή βιβλίων. Η δραστηριότητά του στις εκδόσεις περιλαμβάνει ήδη τρία βιβλία, με την παρουσίαση του πιο πρόσφατου να πραγματοποιείται το βράδυ της Τρίτης 28 Απριλίου στο Μουσείο Μπενάκη στο Κολωνάκι. Η "Ιστορία των ρευμάτων", όπως ονομάζεται, παρουσιάστηκε στο εστιατόριο του Μουσείου, με τη συζήτηση να συντονίζει ο Σάββας Θεουλάκης, συνεργάτη του Αρχείου Ακριθάκη, ενώ αντί του κλασικού τρόπου παρουσίασης ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος επέλεξε να συνομιλήσει με τον συγγραφέα Θάνο Σταθόπουλο.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που έδωσαν το παρών και η σύζυγος του, Έλλη Παπαδιαμάντη, η οποία γνωστοποίησε την παρουσία της με μία ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram.
Το τρίτο βιβλίο του Παναγιώτη Αγγελόπουλου στις Εκδόσεις Ίκαρος τοποθετείται εκεί όπου το όριο μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας έχει ήδη καταλυθεί, με τις αγωνίες της ταξινόμησης και του περιεχομένου να υποκύπτουν στον μετεωρισμό της γλώσσας.
"Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην έκθεση στην πιθανότητα της πτώσης και στο βίωμα του φόβου της αβύσσου ήταν σύντομο, πράγμα που δεν με εμπόδισε να αντιληφθώ ότι αυτό που με ταράζει δεν είναι το παρόν αλλά η ανάμνηση, μέσα απ’ την οποία αναγεννιέσαι εφόσον η γέννα είναι αληθινή, όπως του βρέφους που βγαίνει απ’ την κοιλιά της μητέρας του με τη γεύση του θανάτου στο στόμα κι έπειτα εξοικειώνεται με το οξυγόνο, συντονίζοντας τις αντίρροπες δυνάμεις της εισπνοής και της εκπνοής με την ίδια φυσικότητα που εκφέρουμε σύμφωνο και φωνήεν αρθρώνοντας τις λέξεις", αναφέρει ο ίδιος μιλώντας για το βιβλίο του.
