Η Μπέσσυ Μάλφα αποκαλύπτει στη Madame Figaro τι είναι αυτό που συνθέτει την αγάπη που έχει με τον σύζυγό της, Γεράσιμο Σκιαδαρέση.
Το νεοελληνικό έργο του Κώστα Μποστατζόγλου Ελέφας, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη, ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα με έναν από τους επόμενους σταθμούς του είναι, στις 21 Ιουλίου, το Festival Παραμυθιάς. Η Μπέσσυ Μάλφα πρωταγωνιστεί σε αυτή την πικρή κωμωδία ενσαρκώνοντας τη Γωγώ, μια γυναίκα που γίνεται θύμα ενδοοικογενειακής βίας καθημερινά. Πόσο δύσκολο ήταν για την ίδια να προσεγγίσει αυτό τον ρόλο; Βλέπει στο πρόσωπο της ηρωίδας της γυναίκες της δικής της ζωής;
Η ηθοποιός απαντά σε αυτά τα ερωτήματα στη Madafe Migaro ενώ αποκαλύπτει γιατί δεν παρεμβαίνει στη ζωή των κορών της και τι είναι αυτό που συνθέτει την αγάπη που έχει με τον σύζυγό της, Γεράσιμο Σκιαδαρέση.
Είναι οι περιοδείες μια αφορμή να περάσεις χρόνο με τον εαυτό σου;
Οι περιοδείες είναι μία αφορμή να περάσεις περισσότερο χρόνο με τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύεις και κυρίως να μοιραστείς με τους θεατές τα ερωτήματα που θέτει μία παράσταση και τις ιδέες που μεταφέρει.
Υπάρχει κάποια συνήθεια που τηρείς ευλαβικά πριν από κάθε περιοδεία;
Πέρα από το να ετοιμάσω την βαλίτσα μου που έχει μέσα μέχρι και φαρμακείο, όχι, δεν θα έλεγα ότι έχω κάποια ιδιαίτερη συνήθεια.
Σε τι σε δυσκόλεψε ο ρόλος σου;
Όπως κάθε ρόλος έτσι και αυτός της Γωγώς έχει τις ιδιαιτερότητες του. Συγκεκριμένα εδώ, αυτή η γυναίκα υπομένει όλη τη λεκτική κακοποίηση από τον άντρα της χωρίς να αντιδρά, χωρίς να αντιμιλά, και φροντίζοντας πάντα να τον έχει περιποιημένο και ευτυχισμένο. Παρότι αυτός την απατά και όπως λέει και η ίδια δεν της έκανε παιδί.
Βλέπεις σε αυτό τον ρόλο γυναίκες τις δικές σου ζωής;
Η αλήθεια είναι ότι βλέπω τέτοιες γυναίκες γύρω μου, και θεωρώ ότι και στην κοινωνία η γυναίκα δεν έχει τη θέση την οποία δικαιούται. Το απλό. Ότι είναι άνθρωπος. Και δυστυχώς στη σημερινή εποχή, με την επιθετικότητα που διακρίνει πια τους ανθρώπους, βιώνουμε καθημερινά και λεκτική αλλά και σωματική βία. Και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση, φέρνει ψυχική ανισορροπία και οδηγεί σε καθημερινές συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων, και δυστυχώς και στο φαινόμενο των γυναικοκτονιών. Και αναφέρομαι στην ελληνική κοινωνία, που δείχνει να μην έχει ξεπεράσει το 2024 σοβαρά συμπλέγματα.
Μιας και αναφερόμαστε στις γυναίκες της ζωής σου, οι κόρες σου επέλεξαν να ακολουθήσουν τα δικά σας χνάρια. Αυτό σε αγχώνει διπλά ή νιώθεις κάποιου είδους ασφάλεια ότι θα τις "σώσεις" από τις κακοτοπιές που συνάντησες εσύ;
Οι κόρες μου είναι ανεξάρτητοι, ενήλικες άνθρωποι με δικές τους απόψεις και ιδεολογία. Δεν επεμβαίνω στη ζωή τους ούτε στα επαγγελματικά τους, αποφασίζουν μόνες τους, και φυσικά είμαι πάντα δίπλα τους για ότι χρειαστεί όποτε χρειαστεί. Αν μπορεί να πει κανείς ότι τις βοήθησα κάπου κάποτε, ή τις βοηθήσαμε με το σύζυγο μου και τους γονείς μου, γιατί ένα μεγάλο μέρος της διαπαιδαγώγησης τους οφείλεται και στους παππούδες το διάστημα που δουλεύαμε, αυτό κυρίως οφείλεται στην καθημερινότητα που βιώνουν μαζί μας. Οπότε έχουν όλες τις πληροφορίες που θα τους χρειαστούν, βιωματικά.
Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που έχεις πάρει εσύ από εκείνες;
Στην οικογένεια γενικά δεν μας αρέσει να συμβουλεύουμε γιατί θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι όσο αυτό γίνεται. Συνήθως αυτό που έχουμε να πούμε το δείχνουμε με πράξεις. Νομίζω όμως ότι το σημαντικότερο που μοιράζεται αυτή η οικογένεια, είναι το "Μην το βάζεις ποτέ κάτω".
Τον "Ελέφα" τον έχουν δει;
Φυσικά και τα κορίτσια έχουν δει τον "Ελέφα", και είναι μία παράσταση που τους άρεσε πάρα πολύ. Θεωρούν ότι είναι από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω παίξει. Για να είμαι ειλικρινής, την έχουν δει πάνω από μία φορά. Αγαπάμε οικογενειακώς και τον σκηνοθέτη μας, τον Λευτέρη Γιοβανιδη, οπότε είναι αναπόφευκτο. Αλλά κυρίως τον αγαπάμε για το ταλέντο του.
Σε αγχώνει όταν είναι σε μία από τις παραστάσεις ή αποζητάς την κριτική τους;
Δεν θα έλεγα ότι αποζητώ την κριτική τους γιατί ούτως ή άλλως αυτό που έχουν να πουν θα το πουν. Οπότε όλα γίνονται αυτόματα και τα θεωρούμε και αυτονόητα.
Τελικά είναι πιο εύκολο να είναι ο σύντροφός σου από τον ίδιο χώρο ή όχι;
Νομίζω ότι είναι πιο εύκολο να συνυπάρχεις με ανθρώπους από την ίδια δουλειά. Όσον αφορά εμένα και τον Γεράσιμο, θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό το ότι κάνουμε την ίδια δουλειά. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Κυριολεκτικά τίποτα, γιατί καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον με τα μάτια. Καταλαβαίνουμε τον κόπο του, την κούρασή, του τη χαρά του, την λύπη του, και όλα αυτά συνθέτουν την αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον.
Υπάρχει κάποια επόμενη δουλειά που να είναι ανακοινώσιμη;
Συζητάω αρκετές δουλειές για τον χειμώνα, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι κάποια ανακοινώσιμη.
