Αποτελεί ένα από τα θεατρικά κείμενα που, όταν εκτελείται με τον δέοντα σεβασμό και την απαραίτητη προσοχή, καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει.
Διαβάστε επίσης: Ο Μίνως Μάτσας στο Ηρώδειο | Όσοι έδωσαν το παρών στη μαγική του συναυλία
Μετά τη θριαμβευτική της πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (12 και 13 Ιουλίου), η Ορέστεια του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, συνέχισε το δικό της ταξίδι σε σπουδαία θέατρα ανά την Ελλάδα και την Κύπρο, με το Ωδείο Ηρώδου Αττικού να αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό τόσο για τους ίδιους τους συντελεστές, όσο και για τους φίλους τους που έσπευσαν να απολαύσουν ένα αριστουργηματικό ανέβασμα διάρκειας 200 λεπτών.
Κάπως έτσι, το βράδυ της 4ης Σεπτεμβρίου, το Ηρώδειο, αυτός ο χώρος πολιτισμού με τη μοναδική ενέργεια και το ασυναγώνιστο φως της Ακρόπολης, γέμισε με ανθρώπους της Τέχνης, λάτρεις των πολιτιστικών δρώμενων και – φυσικά – διάσημες προσωπικότητες από το σύμπαν της έβδομης τέχνης, του αθλητισμού, της πολιτικής, του εγχώριου επιχειρείν.
Η Ορέστεια φωτίζεται φέτος μέσα από το δημιουργικό πνεύμα του Εθνικού Θεάτρου. Η αρχαία τραγωδία του Αισχύλου έχει παρουσιαστεί από το Εθνικό Θέατρο πέντε φορές μέχρι σήμερα: το 1954 και το 1959 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, το 1972 σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, το 2001 σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου και το 2019 με την Ιώ Βουλγαράκη, τη Λίλλυ Μελεμέ και τη Γεωργία Μαυραγάνη, που σκηνοθέτησαν τα έργα Αγαμέμνων, Χοηφόροι και Ευμενίδες αντίστοιχα, στην πρώτη τους σκηνοθετική παρουσία στην Επίδαυρο.
Προσπαθώντας να δώσει απάντηση στην απορία γιατί η Ορέστεια συνεχίζει να συναρπάζει και διατηρείται επίκαιρη μέχρι και σήμερα, ο Θοδωρής Τερζόπουλος, αναφέρει στο σκηνοθετικό του σημείωμα: Μία πιθανή απάντηση θα μπορούσε να είναι επειδή στον άνθρωπο υπάρχει η ανάγκη για μια βαθύτερη σχέση με τον Μύθο. Ο μύθος της Ορέστειας είναι επικίνδυνος, ανήκει στον κόσμο του ανοίκειου και του παράξενου, προκαλεί τον τρόμο, επειδή αποκαλύπτει το ατίθασο, το βίαιο και τους νόμους του βάθους που δεν μπορούν να δαμαστούν. Η Κλυταιμνήστρα μας καλεί να σπάσουμε μαζί τον καθρέφτη, για να γεννηθεί από τα θραύσματά του μια νέα εφιαλτική εικόνα, που ωστόσο θα διατηρεί τις σκοτεινές ρίζες του μύθου.
Πρόθεσή μας είναι η μελέτη του βάθους του μύθου της Ορέστειας και η αναζήτηση του απρόβλεπτου, του ασυνήθιστου, του παράδοξου. Τα πρόσωπα προσφέρουν τα σώματά τους στο θυσιαστήριο του ανοίκειου, θέτουν διαρκή ερωτήματα και διλήμματα. Η αισθητική της παράστασης προκύπτει από τη δυναμική σχέση του Σώματος με τον Μύθο, τον Χρόνο και τη Μνήμη. Θέτουμε ξανά το θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα "περί τίνος πρόκειται", ένα ερώτημα που δεν επιδέχεται οριστικές απαντήσεις, αλλά διαρκώς μας ενεργοποιεί προς την κατεύθυνση της ολοένα βαθύτερης έρευνας της ρίζας του ήχου, της λέξης, των πολλαπλών διαστάσεων του ανθρώπινου αινίγματος και της ανακατασκευής ενός νέου Μύθου.
Η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και απόψε (5 Σεπτεμβρίου), με το φινάλε της περιοδείας της να υπογράφεται στις 14 του μήνα στο Σχολείον της Αθήνας "Ειρήνη Παπά".
