Aruba, Jamaica, ooh, I wanna take ya": Αν έπρεπε κάποιος να γράψει το soundtrack των διακοπών μας, ο αείμνηστος Beach Boy θα κέρδιζε με το σπαθί του την απευθείας ανάθεση. Γιατί όμως, δεν έγραψε αυτό του James Bond;
"Brian Wilson is a genius" (μτφ: Ο Brian Wilson είναι μια ιδιοφυΐα) έλεγε η καμπάνια που εμπνεύστηκε ο εκπρόσωπος τύπου των Beach Boys Derek Taylor το 1966 στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού της εικόνας του συγκροτήματος και της καθιέρωσης του ονόματός του ως "σοβαρού" μουσικού ανάμεσα σε καλλιτέχνες, όπως ο Bob Dylan και οι Beatles.
Το σκεπτικό ήταν "λέγε λέγε, στο τέλος θα το πιστέψουν και θα το αποδεχθούν όλοι ως γεγονός". 59 χρόνια μετά, δε θα μπορούσε καμία άλλη φράση να συνοψίσει καλύτερα την προσωπικότητα του Brian Wilson και να καταδείξει το μέγεθος της απώλειας του τύπου που μας αποχαιρέτησε πλήρης ημερών στα 83 του.
Η αμηχανία βέβαια, για τη δική μας τη γενιά που είναι καταδικασμένη να ξεπροβοδίσει όλους τους μεγάλους -αργά ή γρήγορα- και αναπόφευκτα να αναρωτηθεί για την ποιότητα των διαδόχων τους, είναι μεγάλη. Διότι, όσα κείμενα κι αν γραφτούν, όσο google search και να κάνει κανείς, πάντα θα υπάρχει ένα επιπρόσθετο κομμάτι lego της ιστορίας τους που θα υπολείπεται. Πάντα επίσης, θα έχουμε την αίσθηση ότι γράψαμε λίγα. Καλή η υστεροφημία, εξαιρετικοί και οι μίνι επικήδειοι συναδέλφων και συνεργατών τους μέσω των σόσιαλ μίντια, υπέροχα και τα βραβεία/διακρίσεις που πιστοποιούν την επιτυχία τους, όμως, η "ψυχούλα" τους ήταν το μουσικό τους αποτύπωμα και αυτή που μόνο να υποθέτουμε πώς ήταν μπορούμε.
"Ήθελα να εξελιχθώ μουσικά, οπότε πειραματίστηκα", είχε δηλώσει ο Wilson στο Harvard Business Review το 2016. "Δεν ήμουν ο τύπος που θα καθόταν και θα ήταν ικανοποιημένος με ένα επίτευγμα, ειδικά όχι στο στούντιο. Και είχα ιδέες που έρχονταν στο κεφάλι μου όλη την ώρα. Πολλές είχαν να κάνουν με τη χρήση οργάνων ως φωνές και φωνών ως όργανα. Έβαζα ήχους μαζί για να δημιουργήσω κάτι καινούργιο. Ορισμένες ιδέες δεν λειτούργησαν, επειδή ήταν πολύ δύσκολο να επιτευχθούν εκείνη τη στιγμή. Αλλά οι περισσότερες τα κατάφεραν. Και μετά προχωρούσα αμέσως στο επόμενο πράγμα."
Πράγματι, για τους λάτρεις της ταμπέλας και των μουσικών ειδών, η συμβολή του Wilson υπήρξε σχεδόν οργασμική· art pop, chamber pop, progressive, outsider music, punk, psychedelia, dream pop μεταξύ άλλων και αυτή η μετάφραση της ηλιόλουστης Καλιφόρνιας σε μουσική φέρουν σε σπουδαίο βαθμό τη δική του υπογραφή- ειδικά η τελευταία. Απόλυτη απόδειξη το ότι μεταγενέστεροι, πιο σύγχρονοι (χρονολογικά) καλλιτέχνες (βλ. Khruangbin, Allah-Las, Still Corners, The 1975 κ.α) "πάτησαν" στο στυλ του και δημιουργικά τουλάχιστον, (θα) πρέπει να τον ευγνωμονούν.
"Τον αγάπησα ως άνθρωπο και για μένα ήταν η μεγαλύτερη επιρροή στη σύνθεση τραγουδιών που είχα ποτέ- ήταν μια μουσική ιδιοφυΐα και επαναστάτης. Άλλαξε τα δεδομένα όσον αφορά τη σύνθεση τραγουδιών και διαμόρφωσε τη μουσική για πάντα. Ένας πραγματικός γίγαντας", τάδε έφη Elton John. Ανέκαθεν, η σπουδαιότητα των "αντίο" μετράται πιο αντικειμενικά με κριτήριο την ποιότητα του γράφοντος και όχι την ποσότητα των γραφόντων.
Δείτε περισσότερα στο esquire.com.gr
