785 σκληρές, αλλά απολύτως αληθινές λέξεις: Η μαρτυρία μιας γυναίκας που βίωσε τον καρκίνο του μαστού
Η Ευρυδίκη, μια γυναίκα χαμογελαστή και αισιόδοξη σήμερα, μοιράζεται την εμπειρία της με τον καρκίνο του μαστού πριν από τρία χρόνια.
Είναι καθηγήτρια γαλλικών, ερασιτέχνις φωτογράφος, μητέρα δύο αγοριών 20 και 24 ετών. Είναι μια γυναίκα σαν εσένα, σαν τις φίλες και τις συναδέλφους σου. Μία από τις πολλές γυναίκες που έρχονται κάθε χρόνο αντιμέτωπες με τον καρκίνο. Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης κατά του Καρκίνου του Μαστού, η Ευριδίκη μας μιλά για την εμπειρία της με τον καρκίνο του μαστού, τις δυσκολίες που έζησε αλλά και τα απρόσμενα δώρα που έλαβε στη διάρκεια της περιπέτειας της υγείας της.
"Δεν είχα καμιά ένδειξη, ούτε κληρονομικότητα". Είχα όμως πυκνό μαστό και γι’ αυτό ήμουν τυπική στις εξετάσεις μου, ενώ έκανα, εκτός από μαστογραφία, και υπέρηχο κάθε χρόνο. Το 2023, στη διάρκεια του ετήσιου υπερήχου μαστού, ο ακτινολόγος εντόπισε το εύρημα και με κάλεσε στην οθόνη να το δω κι εγώ. "Το βλέπετε αυτό εδώ που είναι σαν αστεράκι;" μου είπε. "Ε, αυτό είναι καρκίνος".
Από τη μία ήταν απότομος ο τρόπος του, από την άλλη όμως με ταρακούνησε. Γι’ αυτό, αργότερα, πήγα και τον ευχαρίστησα. Θεωρώ πως δεν πρέπει να πηγαίνουμε μόνο στον γυναικολόγο και να μας κάνει μια απλή ψηλάφηση. Πρέπει να πηγαίνουμε και σε μαστολόγο για πιο ενδελεχείς εξετάσεις, και αυτό πρέπει να το ξέρουν οι γυναίκες, δεν μας το λένε.
Η δική μου βλάβη δεν γινόταν αισθητή στην ψηλάφηση, ήταν οριακά ορατή στη μαστογραφία και έγινε αντιληπτή ουσιαστικά στον υπέρηχο. Αρχικά φάνηκε πως δεν ήταν σε προχωρημένο στάδιο. Έκανα ογκεκτομή και η κατάσταση φαινόταν ήπια. Όμως, κατά την επέμβαση, φάνηκε πως ο καρκίνος είχε περάσει και στον φρουρό λεμφαδένα και έχω αφαιρέσει όλους τους λεμφαδένες στο δεξί μου χέρι.
Ο καρκίνος μου ήταν μεν σε αρχικό στάδιο, αλλά είχε μια ταχύτητα ανάπτυξης που ήταν επικίνδυνη. Γι’ αυτό και χρειάστηκε να κάνω και χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες.
Οι χημειοθεραπείες ήταν το σοκ. Με πείραξαν πολύ. Κάποια στιγμή θέλησα να τα παρατήσω, άρχισα να φωνάζω πως δεν μπορώ άλλο. Παρ’ όλα αυτά, δεν θέλησα να σταματήσω τη δουλειά μου. Συνέχισα να κάνω τα μαθήματά μου διαδικτυακά και γι’ αυτό ενημέρωσα τους μαθητές μου, αλλά και τους γονείς τους, για την κατάστασή μου, πράγμα πολύ δύσκολο.
Προκειμένου να μην δουν τα παιδιά μια άλλη εικόνα και να μην σοκαριστούν, φόρεσα περούκα. Ήταν αστείο, γιατί μου έλεγαν οι μαθητές μου: "Μα τι καλοχτενισμένη που είστε!". Το θέμα μου δεν ήταν η εμφάνισή μου, αλλά δεν ήθελα να ταράξω τα παιδιά.
Στο σπίτι μου στάθηκαν όλοι πάρα πολύ και τα παιδιά μου ήταν ιδιαίτερα ψύχραιμα. Όμως εγώ δεν περίμενα τίποτα από τους γύρω μου. Ήξερα πως κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει ακριβώς τι περνάω και μόνη μου έπρεπε να το αντιμετωπίσω. Εγώ έπρεπε να με πάρω αγκαλιά και να με προστατεύσω.
Οι αισθήσεις μου άλλαξαν. Άκουγα και έβλεπα διαφορετικά τα πράγματα. Οι λέξεις με ενοχλούσαν. Δεν ήθελα να μου λέει κανείς "κάνε υπομονή", ούτε να μου φέρνει και αντίρρηση. Δεν είχαν όλοι την απαραίτητη ψυχραιμία και, επειδή το γνώριζα, θέλησα να απομακρυνθώ. Δεν είχα δύναμη να αντιμετωπίσω τις αντιδράσεις των γύρω μου. Τους είπα: "Κάντε λίγη υπομονή και θα επιστρέψω".
Αργότερα επανήλθα και άρχισα να συζητάω πολύ άνετα για όσα έζησα. Όλη αυτή η ιστορία άλλαξε τον τρόπο που τα παιδιά μου βλέπουν τη ζωή. Με λένε "ηρωίδα” και το εννοούν. Επηρεάστηκαν καθοριστικά. Ωρίμασαν πολύ γρήγορα και βαθιά – είναι σήμερα 20 και 24 ετών – και αξιολογούν διαφορετικά τα πράγματα.
Όταν τα μαθήματα τελείωσαν, πέταξα την περούκα. Είχαν αρχίσει να βγαίνουν λίγο και τα μαλλιά μου και αποφάσισα να μην την ξαναφορέσω.
Πλέον, κάνω τον έλεγχό μου και συνεχίζω την ορμονοθεραπεία, η οποία με έβαλε σε πρόωρη εμμηνόπαυση, με όλες τις συνέπειες.
Στο Σπίτι του Μάνα ήρθα μετά τις θεραπείες. Άκουσα για αυτό από άλλες ασθενείς και, για έναν χρόνο, ερχόμουν κάθε δύο Δευτέρες για τα μαθήματα μακιγιάζ. Εδώ έμαθα πως η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια. Γνώρισα ανθρώπους πολύ ζεστούς, που σε νοιάζονται χωρίς να χρειάζεται να πεις πολλά και να τους εξηγήσεις τι περνάς.
Θα ήθελα οι γιατροί να μιλάνε πιο πολύ στον ασθενή, να είναι πιο επεξηγηματικοί, να σε προετοιμάζουν περισσότερο για αυτό που θα ακολουθήσει. Συχνά είναι λακωνικοί και "ξύλινοι". Έχεις ανάγκη να σου εξηγήσουν λίγο περισσότερο την κατάσταση και τις εναλλακτικές σου.
Από την πρώτη στιγμή ζήτησα ψυχολογική υποστήριξη στο νοσοκομείο, η οποία και μου προσφέρθηκε και πραγματικά με βοήθησε καθοριστικά. Έκανα 5-6 συνεδρίες και αυτή η γυναίκα μου είπε κάτι που το έχω κρατήσει μέχρι τώρα: "Θα τελειώσεις από όλο αυτό και θα πάρεις θεία δώρα".
"Μου το λέτε για να με παρηγορήσετε", της απάντησα.
Είχε δίκιο όμως. Μετά από μια τέτοια εμπειρία δεν μπορείς να παραμείνεις ο ίδιος. Είδα τον εαυτό μου σαν ένα Lego που διαλύθηκε, αλλά προκειμένου να ξανασυναρμολογηθώ επέλεξα να πάρω άλλα κομμάτια. Ήρθαν άνθρωποι στη ζωή μου που δεν θα τους γνώριζα διαφορετικά, είδα αλλιώς τα πράγματα και η ζωή μου έγινε καλύτερη από πριν.
Τα πρακτικά, βέβαια, είναι δύσκολα να τα δεχτείς, αλλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Σηκώθηκα ένα πρωί και δεν είχα ούτε φρύδια ούτε βλεφαρίδες. Όλα επανήλθαν, αλλά τίποτα δεν έγινε όπως πριν και αυτό είναι σοκ.
Έμαθα να δέχομαι τους ανθρώπους όπως είναι και να μην περιμένω πολλά από τους άλλους. Όμως αυτό που με ενοχλεί είναι πως βολεύονται να ξεχνάνε. Λένε: "Είσαι καλά τώρα", όμως ποτέ δεν θα είμαι όπως πριν.
Διαβάστε Επίσης
