Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Τον άνθρωπο μέσα από τα πινέλα μίας εικαστικού. "Θέλω τα έργα μου να αποπνέουν αισιοδοξία", μού εκμυστηρεύεται η Χριστίνα Λάππα στα εγκαίνια της νέας της έκθεσης στον προσωπικό της χώρο. Είναι κάτι που είχα διαπιστώσει πριν συναντηθούμε. Λίγα μόλις λεπτά προτού - ως σωστή οικοδέσποινα - με υποδεχθεί στην CL Art Gallery στα ψηλά του Κολωνακίου για τις Human Forms της, όπως τιτλοφορείται η έκθεση που παρουσιάζεται από χθες. Το αντιλαμβάνεσαι από την κίνηση που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες μορφές οι οποίες βρίσκονται στον πυρήνα των έργων και τη φουτουριστική κατά κανόνα παλέτα που τα περιγράφει.
Αν και νέο, το σώμα των έργων της παραμένει πιστό στο εικαστικό της παρελθόν. Σαν μία αόρατη γραμμή που ενώνει τις ανθρώπινες μορφές, τις οποίες η καλλιτέχνις και γκαλερίστα ζωγραφίζει μέσα στις δεκαετίες με την τωρινή τους εξέλιξη. Διατηρώντας την ελευθερία που τόσο ταιριάζει στην τέχνη, τα ανθρωπομορφικά στοιχεία της τωρινής της δουλειάς είναι περισσότερο ακριβή, έντονα με μία ζηλευτή ευελιξία. Οι δυναμικές πινελιές είναι ορατές, όπως και η ικανότητά της να γεννά μέσα από ισχυρές χρωματικές αντιθέσεις την αρμονία. Εκείνη την ισορροπία, την οποία από τη δική της οπτική, εξασφαλίζει μέσα από την τεχνική της αφαίρεσης. Άλλωστε, όταν απομακρύνει τις υπερβολές, ο καλλιτέχνης πετυχαίνει συνήθως τον βασικό του σκοπό: να βοηθήσει τη σύνδεση του έργου του με τον θεατή.
Με ζωηρή χρωματική παλέτα και ελεύθερη, εκρηκτική γραφή, οι ανθρώπινες μορφές στο έργο της Λάππα μοιάζουν να κινούνται στον ίδιο ρυθμό, μέσα σε ένα περιβάλλον έντασης και αλλαγής. Στο σήμερα. Οι φιγούρες δεν παραπέμπουν σε συγκεκριμένες ταυτότητες. Αντιθέτως, λειτουργούν συμβολικά, ως φορείς της ανθρώπινης ύπαρξης, της αντοχής και της διαρκούς κίνησης μίας ζωής που εν προκειμένω τάσσεται υπέρ της ηρεμίας έναντι του χάους. Έως τις 4 Απριλίου.
Δoκιμάσαμε:
Την ανανεωμένη γεύση ενός καθαρού Japanese spot. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση που μου είχε αφήσει το Ronin μετά την πρώτη μου επίσκεψη, έναν ακριβώς χρόνο πριν. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι μου άρεσε τόσο η γεύση όσο και το ambience που το περιγράφει. Το γεγονός ότι το προτείνω σε όσους επιθυμούν να χαλαρώσουν ή απλά να κάνουν chit-chatting με όσους αγαπούν απολαμβάνοντας παράλληλα σωστό sushi το επιβεβαιώνει. Είχα την περιέργεια να δω πόσο έχει εξελιχθεί – για μένα αυτό είναι και το μυστικό επιτυχίας κάθε εγχειρήματος. Κάπως έτσι, ένα βράδυ καθημερινής βρέθηκα ξανά στον design-forward χώρο του Ronin, στην ήρεμη Ξανθίππου, για ένα άτυπο reunion.
Το αναγνωρίζεις από τα λευκά led γράμματα που σου ψιθυρίζουν ότι έφτασες. Διακρίνονται εύκολα ανάμεσα στο σχεδόν αποκλειστικά bold μαύρο που δομεί τη χρωματική του παλέτα. Στο παιχνίδι της αντίθεσης, βοηθούν τα ζωηρά έργα τέχνης στους τοίχους – χαρακτηρίζονται όλα από το ίδιο μοτίβο αποχρώσεων – και την κλασική του πλέον κόκκινη ελικοειδή σκάλα. Αν επιλέξεις να την ανεβείς, θα βρεθείς στο πατάρι. Εκεί, η εμπειρία γίνεται private και η μουσική συνδιαλλέγεται με το κρασί και όσα ετοιμάζονται με ακρίβεια και μαγειρική τόλμη στην κουζίνα.
Καθίσαμε στον κυρίως χώρο. Ανάμεσα σε συνδαιτυμόνες που γελούσαν και συζητούσαν όσα μπορεί να τους απασχολούσαν – κι εμείς για αυτό τον σκόπο βρεθήκαμε – και τα πρώτα siganture cocktails της κάρτας. Επέλεξα μία spicy μαργαρίτα – ένα από τα αγαπημένα μου ποτά, το οποίο στο εστιατορικό παιδί του Μανώλη Κωνιωτάκη δημιουργεί ένα ενδιαφέρον παιχνίδισμα στον ουρανίσκο και προσθέτει χρώμα στο τραπέζι. Τα πρώτα cheers διαδέχθηκαν μερικά inside jokes, κινήσεις στον ρυθμό της μουσικής και αρκετά διλήμματα για το πού θα κινηθεί γευστικά η βραδιά μας. Ευτυχώς, στο Ronin το προσωπικό είναι φιλικό και χρειάζεται ελάχιστες ευχάριστες ερωτήσεις για να σε καθοδηγήσει.
Μετά από ελάχιστη σκέψη και πηγαία εμπιστοσύνη, η αρχή έγινε με μία Kani Salad, μία ισορροπημένη πρόταση με το αγγούρι, το mango και το καβούρι να συνομιλούν με έναν σύγχρονο τρόπο με τη mayo garlic sauce, αλλά και το δροσιστικό ceviche από φρέσκα ψάρια, τα οποία συνδυάζονται με ένα κράμα από πιπερόριζα και λάιμ και τις καυτερές νότες από την πιπεριά japaleno και το yuzu. Το ταρτάρ τόνου με πικάντικη miso sauce ανεβάζει ελαφρά τη θερμοκρασία, με το Aji Tataki να την κρατά στο σωστό επίπεδο. Μου έκανε εντύπωση πόσο καλοδουλεμένο είναι το πιάτο αυτό. Το λευκό ψάρι είναι καθαρισμένο και κομμένο υποδειγματικά, ενώ το lime, το φρέσκο ψάρι και η ginger ponzu δεν καλύπτει τη θαλασσινή γεύση, αλλά την κρατά στην ιδανική ένταση.
Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να βρεθείς στο Ronin και να μην αφεθείς στην τέχνη του sushi που υπηρετεί όπως της αξίζει: με σωστά μαγειρεμένο ρύζι, ιδανικό μέγεθος και καλή ισορροπία στα συστατικά που τοποθεντούνται στην επιφάνειά του. Η γαρίδα tempura με νιφάδες από αγγούρι, το signature Ronin με ψίχα καβουριού και το Hikari με σολομό ήταν εξαιρετικά. Φυσικά, στο μενού θα βρεις μία πληθώρα αγαπημένων επιλογών όπως nigiri και sashimi που φτιάχνονται με ψάρι ημέρας. Φινάλε με ιαπωνικά mochi και την υπόσχεση να συναντηθούμε ξανά σύντομα.
Δίνουμε ραντεβού:
Σε μία ξεχωριστή ξενάγηση. Ο Φεβρουάριος κλείνει όμορφα. Και πάντα με πολιτιστικό αποτύπωμα. Για το τελευταίο, φροντίζει το project {Just/art}* και ο πάντα δραστήριος Αλέξανδρος Κασσανδρινός. Αυτό το Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου, το καλλιτεχνικό project του οποίου η φιλοσοφία συνοψίζεται στη δημοκρατική θέση ότι η τέχνη οφείλει να είναι προσβάσιμη σε όλους, διοργανώνει μία ακόμα υποδειγματική ξενάγηση - επίσκεψη, τώρα στο Μουσείο Γουναρόπουλου.
Τοποθετημένο στα Άνω Ιλίσια και έχοντας αποτελέσει την κατοικία - ατελιέ του καλλιτέχνη, το Μουσείο φιλοξενεί ζωγραφικά έργα του Γιώργου Γουναρόπουλου, τα σύνεργα του καλλιτέχνη, φωτογραφίες, βιβλία και προσωπικά του αντικείμενα. Η μόνιμη συλλογή των έργων του Μουσείου περιλαμβάνει ελαιογραφίες, κραγιόνια-κάρβουνα και σχέδια από διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής δημιουργίας του ζωγράφου. Εντός του χώρου, μπορείς να βρεις και προσωπικά αντικείμενα του καλλιτέχνη, όλα όσα τον βοηθούσαν στη δημιουργική του καθημερινότητα. Για περισσότερες πληροφορίες, βρες το project {Just/art}* στο instagram (@justart_project_).
Μάθαμε:
Όσα ετοιμάζει φέτος ο όμιλος AXF. Έφτασα στο Cinapos με μικρή καθυστέρηση. Βλέπεις η Chiara Mastroianni είχε δώσει συγκεκριμένο rendez-vous για τη συνέντευξή μας, την οποία θα διαβάσεις την επόμενη εβδομάδα στο τεύχος Μαρτίου της Madame Figaro, και αυτές τις συναντήσεις δεν ζητάς να τις αλλάξεις. Κατάφερα, όμως, και τα συνδύασα. Έκατσα στη θέση που είχε το όνομά μου όσο μία από τις οικοδέσποινες του privé dinner ανακοίνωνε ότι η attrativo έχει ετοιμάσει μία atheisure συλλογή, εμπνευσμένη από τον σύγχρονο τρόπο ζωής της γυναίκας, με κομμάτια άνετα, λειτουργικά και αισθητικά ισορροπημένα, σχεδιασμένα για να κινούνται μαζί της μέσα στην καθημερινότητά της. Κυκλοφορεί σήμερα.
Ναι, όπως αντιλήφθηκες, το δείπνο ήταν fashion-oriented. Και αφορούσε όλα όσα - ενδιαφέροντα και δημιουργικά - ετοιμάζει ο όμιλος AXF (τα αγαπημένα brands, ALE και attrativo) κατά τη διάρκεια του 2026. Το βασικότερο σού το αποκάλυψα. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψουμε μαζί. Κράτησε μόνο ότι το 2026 για τον όμιλο AXF δεν αποτελεί απλώς μια χρονιά επέκτασης, αλλά εδραίωσης μιας φιλοσοφίας που τοποθετεί τους ανθρώπους, τη δημιουργία και τη σύγχρονη αντίληψη μόδας στο επίκεντρο της στρατηγικής του.
