Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Μία νέα μελωδική παράσταση. Δεν είναι εύκολο να ανατρέχεις στο παρελθόν. Ειδικά, όταν σε εκείνο εμπλέκεσαι εσύ. Έχει, όμως, μία γοητεία. Θυμίζει ένα νοσταλγικό ταξίδι ανάμεσα στα γεγονότα και τη φαντασία. Όπως αυτό που ενορχηστρώνεται στο Θέατρο ΕΛΕΡ, στα μονοπάτια της Πλάκας, εδώ και μερικές μόλις ημέρες. Στη σκηνή του, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κομνηνός δίνει μορφή σε εκείνα τα ίχνη που ο χρόνος αφήνει στο ανθρώπινο σώμα όταν περνά. Στις αναμνήσεις, οι οποίες επιστρέφουν γλυκά και στις ματαιότητες που πάντα υπάρχουν στη διαδρομή ενός ανθρώπου.
Όχι με τρόπο σκληρό. Αλλά, μέσα από ένα ψυχαγωγικό πρίσμα, εντός του οποίου χωρούν διαφορετικές τέχνες: η υποκριτική, η μουσική, ακόμα και ο κινηματογράφος – αν κάποιος προσπαθούσε να ερμηνεύσει την παρουσία της Λυδίας Φωτοπούλου. Η ηθοποιός διαδραματίζει τον ρόλο της αφηγήτριας, η παρουσία της οποίας γίνεται μέσα από μία σφαιρική οθόνη. Η φωνή της λειτουργεί σαν ένας άλλος μίτος που ενώνει τις εξελίξεις, τους επί σκηνής ήρωες, αλλά και τον θεατή θέτοντας, μεταξύ άλλων, ερωτήματα που δεν απαντώνται μονολεκτικά.
Η υπόθεση των "Προσώπων της Άμμου", όπως ονομάζεται η παράσταση, συνοψίζεται ως εξής: Σε μια ξεχασμένη γωνιά της πόλης υπάρχει ένα παλιό νυχτερινό κέντρο, κλειστό και εγκαταλελειμμένο. Κάποτε εκεί μέσα ακούγονταν τραγούδια, γέλια και ιστορίες. Τώρα έχει μείνει μόνο σιωπή. Σα να το έχει ξεχάσει ο χρόνος. Ένα βράδυ, ένας άστεγος μπαίνει μέσα στο εγκαταλελειμμένο κτίριο για να προστατευτεί από το κρύο. Και τότε κάτι αρχίζει να αλλάζει. Ο χώρος ζωντανεύει. Οι σκιές βρίσκουν φωνή, τα πρόσωπα επιστρέφουν. Για λίγο στέκονται και λένε την ιστορία τους, Οι σκιές μιλούν, τα πρόσωπα επιστρέφουν....
Η δραματουργία αποφεύγει τη γραμμική αφήγηση, κάτι που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα, επιλέγοντας μια διαδρομή όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν. Οι ερμηνευτές Φοίβος Παπακώστας, Μαρία Λατσίνου και ο ίδιος ο Γιάννης Τσαμαντάκης, ο οποίος υπογράφει το κείμενο, αναδεικνύονται σε φορείς συναισθημάτων που αφορούν τον έρωτα, την παιδικότητα και την απώλεια σε μία συνθήκη η οποία ανασυντίθεται διαρκώς. Πάντα με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής – για μένα, ένα από τα σημαντικά ατού της παράστασης κι ένα χαρακτηριστικό που πλέον δεν συναντάς εύκολα σε μη μεγάλες παραγωγές. Και ένα συναίσθημα κυρίαρχο στον χώρο για 70 λεπτά. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και την Κυριακή στις 20:00.
Δοκιμάσαμε:
Μία νέα pleasant pizzeria στο Παγκράτι. Υπάρχουν ορισμένα spots με τα οποία δεν χρειάζεται να συστηθείς για να τα γνωρίσεις. Η πρώτη εικόνα δίνεται ακόμα και από το όνομά τους, πριν καν συναντηθείς με την αρχιτεκτονική και το design τους. Κάτι τέτοιο ισχύει και με την περίπτωση του PAF, μίας νέας pizzeria στην πλατεία Βαρνάβα, εκείνη την ήρεμη του Παγκρατίου, της οποίας το όνομα είναι δηλωτικό των δημιουργιών που σερβίρει. Πρόκειται για ένα funky αρκτικόλεξο της Pizza, του Aperitivo και της Foccacia, τριών εννοιών που η ιταλική γαστρονομική κουλτούρα απλόχερα προσφέρει σε κάθε σημείο της Μεσογείου και του παγκόσμιου χάρτη.
Το PAF το αναγνωρίζεις από μερικά μέτρα μακριά. Από τα χαρακτηριστικά του αρχικά γράμματα σε κόκκινη led απόχρωση, τα οποία ξεχωρίζουν από την υπόλοιπη urban chic αισθητική του χώρου. Οι αρχιτεκτονικές του γραμμές είναι καθαρές – ο σχεδιασμός φέρει την υπογραφή των Studio Taf και Kommigraphics, οι λεπτομέρειες ενδιαφέρουσες, η διάθεση ζωντανή και η κουζίνα πέρα από ανοιχτή εξαιρετικά εξωστρεφής. Στην τελευταία, ετοιμάζονται οι πίτσες, οι διαφορετικές foccacia έχοντας ως βάση ένα ζυμάρι που ωριμάζει αργά (για 72 ώρες), άρα και σωστά. Κάτι το οποίο εξηγεί τη λεπτή, σχεδόν φινετσάτη αίσθηση που σου αφήνει κάθε κομμάτι.
Στο μενού, θα βρεις κλασικές επιλογές – όπως την ανάλαφρη Margherita, αλλά και πιο πρωτότυπες. Προσωπικά, μία από τις τελευταίες ήταν και ο αρχικός λόγος της επίσκεψής μου. Αναφέρομαι στην Aegina στην οποία η mozzarella, το πεκορίνο και η μορταδέλα συνομιλούν ισορροπημένα με το φιστίκι, trademark του νησιού του Αργοσαρωνικού, που στην εν λόγω πρόταση το εντοπίζεις τόσο ως πάστα ανάμεσα στα υπόλοιπα συστατικά όσο και σε καραμελωμένη μορφή. Η prosciutto συνδυάζει το αλλαντικό – που καταφτάνει εν προκειμένω από την Ευρυτανία – εκπληκτικά με το αρσενικό Νάξου, το οποίο ανακαλύπτεις και στην Terra – αυτή τη φορά με μανιτάρια και σκορδοβούτυρο. Ο Χρήστος Σαραντόπουλος, ο άνθρωπος πίσω από τη γευστική ταυτότητα του PAF, έχει κάνει καλή δουλειά.
Φυσικά, τις ζυμαρένιες δημιουργίες μπορείς να συνοδεύσεις με ένα από τα signature cocktail της λίστας. Άλλωστε, αυτή είναι και η φιλοσοφία του PAF: να δίνει comfort αλλά vibrant χαρακτήρα σε κάθε επισκέπτη του. Η εξαίρετη Πόπη Σεβαστού προτείνει, μεταξύ άλλων, negroni με σοκολάτα, gin & tonic με wasabi, punch με ανανά, jalapeños και κόλιανδρο, re-crafted classics, cocktails που συνομιλούν άμεσα με το φαγητό και τη διάθεσή σου. Ίσως και με τη μουσική που συνδιαμορφώνει τον ρυθμό της εξόδου σου. Ευτυχώς, στη σωστή ένταση. Μία αρχική δοκιμή, και μία επανάληψη – γιατί δεν προλαβαίνεις να απολαύσεις κάθε slice του PAF από την πρώτη φορά - θα σε πείσει. Ή τουλάχιστον θα σε παρακινήσει να δοκιμάσεις και το πρωινό του. Σε αυτό, τα χειροποίητα croissants, τα soft cookies και τα cinnamon rolls έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Τα λέμε εκεί.
Ξεχωρίσαμε:
Τη νέα collection ενός ανεξάρτητου ελληνικού brand. Μία ερμηνεία στον φόβο, αυτό το παράταιρα οικείο συναίσθημα, επιδιώκει να δώσει η Ελίνα Κακούρου, σχεδιάστρια και πυρήνας πίσω από το ομώνυμο Kakuru Jewelry, μέσα από τη νέα της συλλογή. Σε μια περίοδο όπου η αίσθηση του φόβου γίνεται όλο και πιο έντονη - άλλοτε εμφανής, άλλοτε υπόγεια - η Kakuru επιχειρεί να του δώσει μορφή.
Στη συλλογή κοσμημάτων FOVOS, χρησιμοποιεί την τεχνική της κοκκίδωσης, μια οργανική αλλά απαιτητική χειροποίητη διαδικασία: μικρές σφαιρικές μονάδες συσσωρεύονται, δημιουργώντας επιφάνειες που θυμίζουν φωλιές—όπως ακριβώς ο φόβος φωλιάζει μέσα μας. Για πρώτη φορά, πολύτιμες και ημιπολύτιμες πέτρες—τουρμαλίνες, σμαράγδια, ρουμπίνια—ενσωματώνονται σαν ευρήματα, σαν πολύτιμα στοιχεία που κρύβονται μέσα στη δομή. Το ασήμι 925 και ο κίτρινος χρυσός 18Κ συνυπάρχουν σε μια ένταση ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ενώ η οξείδωση ενισχύει αυτή τη διττότητα, αναδεικνύοντας την επιφάνεια σαν ίχνος και προσφέροντας ένα fine τελικό αποτέλεσμα από εκείνα που χαρακτηρίζουν την υψηλή αισθητική της δημιουργού.
Δίνουμε ραντεβού:
Αυτή τη φορά, στο Παρίσι. Είναι ένα ενδιαφέρον νέο. Όχι επειδή τις επόμενες ημέρες θα βρίσκομαι στο Παρίσι. Αλλά γιατί κάθε φορά που κάτι εγχώριο σπουδαίο ξεπερνά τα όρια της Ελλάδας οφείλει τουλάχιστον να αναφέρεται. Ο Γιώργος Σαμοΐλης από τη βραβευμένη Cantina της Σίφνου το κάνει πλέον συχνά.
Αυτή την Τετάρτη και Πέμπτη (22 και 23 Απριλίου), θα βρίσκεται στο design classic Book Bar, το εστιατόριο και bar του Hotel Amour στο Παρίσι μεταφέροντας κάτι από τη νησιώτη γεύση και την εγχώρια ευρεσιτεχνία στην πόλη του Φωτός.
