Ο βραβευμένος σκηνοθέτης του "Μετά τον Χωρισμό" μας εξηγεί τα μυστικά του τελευταίου, αγωνιώδους όσο και σοκαριστικού ψυχολογικού θρίλερ του.
Ύστερα από πολυετή εμπειρία ως ηθοποιός, ο Xavier Legrand συστήθηκε ως σκηνοθέτης με το "Μετά τον Χωρισμό" (2017). Ένα δράμα-γροθιά στο στομάχι, το οποίο απέσπασε πολλαπλά βραβεία, εκ των οποίων εκείνα της Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βενετίας και Καλύτερης Ταινίας στα Σεζάρ, βάζοντάς τον για τα καλά στον κινηματογραφικό χάρτη ως υποσχόμενο δημιουργό. Επτά χρόνια μετά ο Λεγκράν επιστρέφει με κάτι αρκετά διαφορετικό. Στον "Διάδοχο" η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από έναν επιτυχημένο καλλιτεχνικό διευθυντή οίκου μόδας, ο οποίος καθώς βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του πληροφορείται την απώλεια του πατέρα του. Παρά το γεγονός πως αμφότεροι ήταν αποξενωμένοι για χρόνια, ο πολυάσχολος μόδιστρος αποφασίζει να αναλάβει τη διαδικασία της ταφής, για αυτό και ταξιδεύει στο Κεμπέκ. Σύντομα βέβαια διαπιστώνει πως το πένθος θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα τον απασχολήσει, αφού στο πατρικό του ανακαλύπτει κάτι τόσο σοκαριστικό που ανατρέπει πλήρως τη ζωή του. Για αυτό και πολλά ακόμη συζητήσαμε στο Παρίσι με τον Λεγκράν, χωρίς spoilers φυσικά…
Ποια ήταν η δημιουργική αφετηρία αυτής της ταινίας;
Αφού ολοκλήρωσα το "Μετά τον Χωρισμό" και έχοντας μιλήσει ενδελεχώς γύρω από το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας, αφενός ένιωσα πως έχει εξαντληθεί αυτή η συζήτηση, χωρίς να υποτιμώ τη σοβαρότητά της, αφετέρου δεν ήθελα να ταυτιστώ ως σκηνοθέτης με το συγκεκριμένο ζήτημα. Ας πούμε, τότε είχα περισσότερο υπόψη την πατριαρχία ως τον μηχανισμό καταπίεσης που μας επηρεάζει όλους, έχει πολλαπλές πτυχές και δεν γίνεται να συνοψιστεί με έναν και μόνο τρόπο. Οπότε, διατηρώντας το ίδιο πνεύμα, θέλησα να εντρυφήσω λίγο περισσότερο στις μορφές βίας που εκπορεύονται από άντρες προς τους άντρες. Και πιο συγκεκριμένα από τους πατεράδες στους γιους τους. Εκείνη την περίοδο έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο "L’ascendant" του Αλεξάντρ Ποστέλ, το οποίο ψηλαφεί ακριβώς όσα με απασχολούσαν και θέλησα να το διασκευάσω. Ο παραγωγός μου ωστόσο αρχικά διαφωνούσε διότι πίστευε ότι αυτό δεν είχε καθόλου κινηματογραφικά χαρακτηριστικά. Για να τον πείσω χρειάστηκε να κάνω ορισμένες σεναριακές παρεμβάσεις, οι οποίες ελπίζω να μας δικαιώνουν.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο athinorama.gr
