Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι. Αυτή είναι η υπόσχεση που με έναν παράδοξο, ανάλγητα αναβλητικό τρόπο δίνει ένας άντρας σε μία, δύο, τρεις γυναίκες. Τρομακτικό; Ίσως. Σίγουρα, εναρκτήρια διαδικασία μίας ακούσιας ενδοσκόπησης που ξεκινά από τη στιγμή που η πρώτη αναβολή της συνάντησής τους επαναλαμβάνεται σε μία διαδικασία που πλέον κρατά σχεδόν μία δεκαετία.
Επικίνδυνο; Θα μπορούσε. Ίσως, μέσα από το πρίσμα μίας εσωτερικής διεργασίας που από την προσμονή μεταπηδά στην απογοήτευση και από την απογοήτευση στη σύνθεση μίας νέας προσωπικότητας.
Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι. Μία γυναίκα δέχεται επί δέκα χρόνια τα τηλεφωνήματα ενός άγνωστου άνδρα, που δεν αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του, και αναβάλλει επ’ αόριστον μια συνάντηση μαζί της. Η παράδοξη αυτή σχέση, βυθίζει τη γυναίκα στην προσμονή αλλά και στη μνήμη. Από εκεί θα αναδυθούν μορφές και γεγονότα της ζωής και της πόλης της, η σκληρότητα, η αδιαφορία, αλλά και η ομορφιά ενός πολύ προσωπικού της ταξιδιού στη γυναικεία φύση και την ελευθερία της σκέψης. Όταν ο άνδρας θα σταματήσει να τηλεφωνεί, η γυναίκα θα έχει φτιάξει ήδη λέξη - λέξη, το μονοπάτι αντίδρασης και εξόδου που θα την οδηγήσει λυτρωτικά στον τόπο της δικής της Γαλήνης.
Αυτή είναι η υπόθεση του πρώτου θεατρικού έργου που σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη, το οποίο υπογράφει σκηνοθετικά – και σε ενδυματολογικό επίπεδο - η ηθοποιός Μαρία Ζορμπά. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι ρόλοι εναλλάσσονται. Δεν θα είχε άδικο. Όμως, η πορεία της ηθοποιού ενσωματώνεται στη σκηνοθετική της ματιά σε πλήρη εναρμόνιση με τη γραφή του Θοδωρή Γκόνη. Η Μυρτώ Αλικάκη πρωταγωνιστεί. Μαζί της επί σκηνής η Αιμιλία Παπαχριστοφίλου κι η Νικόλ Κοροντζή.
Το σημείωμα της σκηνοθέτιδος είναι κατατοπιστικό. Τρεις γυναίκες ηθοποιοί επί σκηνής, ερευνούν τις βαθύτερες σκέψεις και ψυχικές διαδρομές όχι μόνο της μοναχικής ηρωίδας του έργου, αλλά και μιας ευρύτερης οικογένειας γυναικών που τράβηξαν έναν δρόμο διαφορετικό.
Ο συγγραφέας Θοδωρής Γκόνης κρύβει σκόπιμα την ταυτότητα του άνδρα και τον βάζει να δηλώνει "Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι". Η ηρωίδα του όμως ακολουθώντας τον μίτο αυτής της υπόσχεσης αναψηλαφά όλα τα γνωρίσματα και τις ιδιότητές του. Συναντά τη γοητεία και το ερωτικό κάλεσμα, αλλά και τη χειριστικότητα, την απουσία και τελικά, τη βία ενός κόσμου που χτίστηκε από χέρια αντρικά.
Στο τοπίο μιας παραθαλάσσιας πόλης όπου τη συναντάμε, η καθημερινή ζωή συνεχίζεται δίπλα στα σφαγεία, όπου ζώα και -ίσως- άνθρωποι κομματιάστηκαν, ενώ οι βουτιές της στη θάλασσα γίνονται κάτω από ερείπια κάστρων στοιχειωμένων από τόσους πολέμους. Με ένα εργόχειρο λέξεων, σαν μια σύγχρονη Πηνελόπη, θα απαλλαγεί τελικά από τον "μνηστήρα", για να θέσει ερωτήματα για τη δική της ταυτότητα, αλλά και το πρόσωπο ενός κόσμου, που μέσα του νιώθουμε όλο και πιο ξένοι.
Μία κλασική παράσταση για διαχρονικούς θεατές.
Έως και τις 3 Δεκεμβρίου
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, Θέατρο Σταθμός
