Η Αλεξία Μουστάκα, κόρη του αείμνηστου ηθοποιού Σωτήρη Μουστάκα, επιστρέφει στη σκηνή με τον μονόλογο "ΦΑΕ!" με θέμα τις διατροφικές διαταραχές και τη χονδροφοβία.
Η Αλεξία Μουστάκα επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη με τον απαιτητικό μονόλογο "ΦΑΕ!" της Νάσιας Παναγοπούλου, σε σκηνοθεσία Τάσου Φραγκιά. Μέσα από μια ερμηνεία-εξομολόγηση, δίνει φωνή σε μια γυναίκα που παλεύει με τις σιωπές, τις αναμνήσεις και τις κοινωνικές επιταγές γύρω από το σώμα και την αποδοχή. Στην παράσταση, το "ΦΑΕ!” δεν είναι απλώς ρήμα, αλλά μια λέξη που έγινε ζωή. Η ηρωίδα είναι μια γυναίκα μεγαλώνει με μια εντολή που γίνεται εθισμός, παρηγοριά, εσωτερική φυλακή. Ένας μονόλογος που μιλά με ειλικρίνεια για διατροφικές διαταραχές, fatphobia, μητρική ταυτότητα.... Για όσα συχνά δεν τολμάμε να πούμε.
Ένας μονόλογος είναι πάντα μια ψυχική δοκιμασία. Πώς προετοιμάστηκες για να "μπεις" σε αυτή τη διαδρομή;
Με τον Τάσο Φραγκιά, τον σκηνοθέτη, δεν ξεκινήσαμε από τον ρόλο, αλλά από το τραύμα. Από το σώμα. Από τις λέξεις που δεν λέγονται. Από τις μνήμες. Η προετοιμασία ήταν σαν να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο χωρίς φως και να ψάχνεις με τα χέρια σου τις μνήμες. Δεν υπήρχε τεχνική, υπήρχε εμπιστοσύνη. Ξεκίνησα πολύ ψυχρά και αποστασιοποιημένα την προσέγγιση, βρήκα τα κοινά σημεία που μας ενώνουν με την ηρωίδα κι έχτισα σιγά σιγά το ρόλο και το συναίσθημα γύρω από αυτά.
Πώς νιώθεις κάθε φορά που κατεβαίνεις από τη σκηνή;
Νιώθω σαν να έχω αφήσει κάτι δικό μου εκεί πάνω. Κι εγώ, αλλά και οι θεατές. Κάθε φορά είναι μια μικρή απώλεια και μια μικρή λύτρωση. Ο κόσμος δεν χειροκροτεί απλώς μια ερμηνεία—χειροκροτεί μια ανάμνηση, ένα κοινό βίωμα, ένα "ευχαριστώ που δεν είμαι μόνος μου".
Αν είχες απέναντί σου ένα νέο κορίτσι που βιώνει πίεση για την εικόνα του σώματός του, τι θα του έλεγες;
Θα της έλεγα: "Το σώμα σου δεν είναι πρόβλημα. Μην αφήνεις κανέναν να σε κάνει να νιώθεις έτσι. Είναι ιστορία. Είναι δύναμη. Είναι δικό σου". Και ίσως θα της έλεγα να έρθει να δει την παράσταση. Όχι για να καταλάβει, αλλά για να νιώσει ότι δεν είναι μόνη.
Τι σημαίνει για εσένα "αποδοχή του εαυτού"; Είναι κάτι που κατακτάται ή κάτι που παλεύουμε κάθε μέρα;
Είναι σαν να μαθαίνεις να αναπνέεις ξανά και ξανά, κάθε μέρα. Δεν είναι κατάκτηση, είναι επανάληψη. Είναι μια πράξη που δεν τελειώνει. Και στο "ΦΑΕ!" την κάνουμε δημόσια, με ρίσκο, με τρυφερότητα, με χιούμορ, με πόνο, με συγκίνηση. Η παράστασή μας δεν έρχεται να δώσει απαντήσεις, αλλά τροφή για σκέψη.
Ποιες γυναίκες σε εμπνέουν — είτε από την τέχνη είτε από τη ζωή;
Με εμπνέουν οι γυναίκες που δε φοβούνται να υπάρξουν. Που μιλάνε με το σώμα τους, με τη σιωπή τους, με την επιμονή τους. Η μεγαλύτερή μου έμπνευση όμως φέτος, είναι η μαμά μου. Ο άγγελος μου. Είναι σαν να μου στέλνει μ’ έναν μαγικό τρόπο τη δύναμη και την αυτοπεποίθησή της. Την παρουσία της ανεξίτηλη στο κέντρο της καρδιάς μου.
Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα σε κάθε γυναίκα που νιώθει ότι δεν είναι "αρκετή", τι θα της έλεγες;
Θα της έλεγα: "Δεν χρειάζεται να είσαι αρκετή. Είσαι. Και αυτό δεν μετριέται. Δεν συγκρίνεται. Δεν χρειάζεται απόδειξη. Μόνο παρουσία".
