Ο αγαπητός ηθοποιός μιλάει στο madamefigaro.gr με αφορμή το ρόλο του στην παράσταση Killing Godot όπου πρωταγωνιστεί.
Τη φετινή θεατρική σεζόν, το Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ συνεχίζει την πολυετή του σχέση με τον Samuel Beckett, μπαίνοντας αυτή τη φορά μέσα από το νέο έργο του Νίκολας Καζάν με τίτλο Killing Godot που παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή. Πρόκειται για μια... μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ (τους ήρωες του έργου του Becett Περιμένοντας τον Γκοντό) επί 70 χρόνια... στο ίδιο θέατρο... στην ίδια αναμονή. O Δημήτρης Φραγκιόγλου που υποδύεται έναν από τους δύο κεντρικούς ήρωες μιλάει για αυτό τη μαύρη κωμωδία που μιλάει με συγκίνηση και χιούμορ για την αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη συντριπτική μοναξιά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή.
Έχεις παίξει έργο του Samuel Beckett; Ποια ήταν η εμπειρία σου στο να "κατοικήσεις” έναν ρόλο αντί να τον "παίξεις”;
Δεν είχα την τύχη να αναμετρηθώ με κάποιο ρόλο του Beckett μέχρι τώρα. Έχω παίξει όμως σε έργα που δανείστηκαν, κατά κάποιο τρόπο, την τεχνοτροπία του μεγάλου δραματουργού. Εννοώ ως προς την ελλειπτικότητα, το πολύσημο και το αμφίσημο της χρήσης του λόγου. Η διαφορά ανάμεσα στο "κατοικώ" και στο "παίζω" έναν ρόλο είναι τεράστια. Το "κατοικώ", εγώ το αντιλαμβάνομαι σαν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι ηθοποιοί "μπαίνω στο πετσί του ρόλου και γίνομαι ο ρόλος". Εμένα αυτός ο τρόπος που δεν μου ταιριάζει. Προτιμώ το "παίζω", με την έννοια του αφήνομαι και της παιδικότητας που κουβαλάει η λέξη. Αφήνομαι να παίξω – να ερμηνεύσω έναν ρόλο. Και συνάμα αυτό που κάνω το κάνω συνειδητά.
Το Killing Godot φαίνεται να κάνει έναν διάλογο με τον χρόνο και τη μνήμη. Πώς βίωσες προσωπικά αυτή τη σύνδεση;
Ο χρόνος και η μνήμη τις περισσότερες φορές γίνονται αχώριστοι φίλοι και επηρεάζουν τα συναισθήματά μας. Είναι έννοιες που καθορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη αλλά βιώνονται διαφορετικά από τον καθένα από εμάς. Κάποιες φορές μάλιστα μπορεί να εξελιχθούν σε μεγάλη παγίδα. Το Killing Godot όπως και ο Beckett κακά τα ψέματα ξύνουν πληγές. Μνήμη δεν σημαίνει μόνο θυμάμαι αλλά και αισθάνομαι, πονώ. Εγώ λοιπόν διάλεξα να κάνω στην άκρη την μνήμη που όταν αγγίζεις μπορεί και να πονά και να γίνω φίλος με τον χρόνο που όσο αμείλικτος κι αν είναι μου δίνει την ώθηση κα την ελπίδα για να πάω ένα βήμα πιο πέρα.
Υπάρχουν σκηνές ή στιγμές στην παράσταση που σε συγκινούν ιδιαίτερα;
Οι δυο τελευταίες πολύ σύντομες ατάκες - φράσεις του έργου, συμπυκνώνουν όλη την υπαρξιακή αγωνία και το αδιέξοδο που βιώνουν οι δυο οι ήρωες. Κάθε φορά που τις λέμε στην παράσταση μου έρχεται στο νου το "Να ζει κανείς ή να μην ζει" του Σαίξπηρ.
Το έργο, Killing Godot, συνδυάζει την σπαρακτική κωμικότητα με τη βαθιά συγκίνηση. Πώς βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία κατά την ερμηνεία σου;
Η σπαρακτική κωμικότητα του έργου προκύπτει από τα αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν τους δυο ήρωες του έργου. Ψάχνουν απεγνωσμένα να καταλάβουν πως έχουν βρεθεί εγκλωβισμένοι σε αυτό τον κόσμο από τον οποίο δεν μπορούν να ξεφύγουν. Και ο τρόπος που αναρωτιούνται είναι τόσο αυθεντικά ειλικρινής που γίνεται σπαρακτικά κωμικός. Και αυτό είναι συγκινητικό όταν το παρακολουθείς. Υποκριτικά για να μπορέσεις να συγκεράσεις και να μεταφέρεις αυτά τα αντικρουόμενα συναισθήματα χρειάζεται να προσεγγίσεις το κείμενο με αφέλεια. Εννοώ ότι μολονότι σαν ηθοποιός γνωρίζεις το "από κάτω κείμενο" - δεν πρέπει να φαίνεται ότι το ξέρεις. Αυτό δεν πρέπει να το δει ο θεατής.
Μετά από χρόνια στη σκηνή, ποιο είναι για εσένα το νόημα της "αναμονής” που παρουσιάζει το έργο;
Tο νόημα της "αναμονής" για έναν ηθοποιό έχει μια ιδιαίτερη και λίγο διαφορετική βαρύτητα και αξία από ότι για τον υπόλοιπο κόσμο. Ο ηθοποιός από πολύ νωρίς οπλίζεται για να μάθει να αναμένει και να ονειρεύεται. Να αναμένει χτυπήσει το τηλέφωνο. Να αναμένει τον ρόλο που θα του αλλάξει την καριέρα. Η φύση του επαγγέλματος θέλει τον ηθοποιό να έχει εξοικειωθεί με την αναμονή. Η "αναμονή" είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Ζει "περιμένοντας". Στο έργο τώρα, η "αναμονή", έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την προσδοκία. Την προσδοκία για κάτι το καλύτερο, όπως τουλάχιστον το φαντάζεται και το ονειρεύεται ο καθένας μας. Αλλά "η αναμονή" κάποιες φορές κρύβει και παγίδες που δεν μας βοηθούν να εξελιχθούμε και να πάμε παρακάτω. Αυτή την κακώς εννοούμενη "αναμονή – παγίδα" τονίζει και θέλει να μεταφέρει στον θεατή το Killing Godot.
Τι πιστεύεις ότι μπορεί να πάρει ο θεατής από την παράσταση;
Ο θεατής, άσχετα αν έχει δει ή αν έχει διαβάσει Beckett, έρχεται στην παράσταση με τις δικές του προσδοκίες. Η παράσταση πιστεύω ότι λειτουργεί σαν ένα υπαρξιακό flashback. Παρακολουθώντας την ζωή των 2 ηρώων ο θεατής είναι αδύνατον να μην σκεφθεί και την δική του διαδρομή. Προσδοκίες, όνειρα, επιτυχίες, αποτυχίες, διαψεύσεις. Όλα όσα πίστευε ή πιστεύει ότι θα έδιναν ένα νόημα στην ζωή του. Πιστεύω ότι στο τέλος φεύγει αισιόδοξος θωρώντας το… "του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας".
Info:
Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ – Κεντρική Σκηνή (Κεφαλληνίας 17 Αθήνα 210 8656004. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 20.30μμ, έως: την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου
Κρατήσεις εισιτηρίων στο More.com και στο ταμείο του θεάτρου στο: 210 8656004
