H πιο viral μαμά του διαδικτύου πρωταγωνιστεί σε μια sold out θεατρική παράσταση και ένα καινοτόμο τηλεοπτικό project, με όπλα το ταλέντο, την οξυδέρκεια και το πηγαίο χιούμορ.
Η Έλενα Χαραλαμπούδη δε φοβήθηκε ποτέ τις αναμετρήσεις, ειδικά με τον εαυτό της. Άλλωστε, η ταλαντούχα ηθοποιός είχε διανύσει ήδη κάποια χιλιόμετρα στο θεατρικό σανίδι, πριν βιώσει την τεράστια επιτυχία του 5 Minute Mum και γίνει το σύμβολο μιας νέας γενιάς γυναικών που δε διστάζουν να σπάσουν τα στερεότυπα της μητρότητας και όχι μόνο.
Διαβάστε Επίσης
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, μπήκε σχεδόν τυχαία στον χώρο της υποκριτικής και, παρά τις δυσκολίες που συνάντησε, όχι μόνο δεν τα παράτησε, αλλά και τα κατάφερε. Φέτος πρωταγωνιστεί στη μαύρη κωμωδία Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου στο Θέατρο Βεάκη, και στην τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ Τότε και Τώρα.
Ήσουν το παιδί που έκανε όλους στην τάξη να γελάνε;
Δεν ήμουν καθόλου δημοφιλής. Από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο ήμασταν μια σταθερή παρέα, τρία κορίτσια αουτσάιντερ, που οι υπόλοιποι δε μας έδιναν και πολλή σημασία, αλλά ήμασταν πολύ δυνατές και δεμένες μεταξύ μας. Δεν είναι ότι ήμουν συνεσταλμένο παιδί, αν υπήρχε χορός ή τραγούδι, δεν ντρεπόμουν να σηκωθώ να χορέψω. Αλλά δεν είχα αυτοπεποίθηση. Δεν ήμουν δημοφιλής ούτε στις παρέες, αλλά ούτε στα αγόρια, για κανέναν λόγο. Ως μαθήτρια ήμουν τρομερά τεμπέλα, τα πήγαινα καλά στα μαθήματα, αλλά δε διάβαζα. Οι γονείς μου το προσπαθούσαν πολύ, με καλά σχολεία, φροντιστήρια, μπαλέτα. Δοκίμαζα διάφορα χόμπι, αλλά δεν έμενα κάπου. Γενικά, η υπομονή δεν είναι αυτό που με χαρακτηρίζει. Έχω αρκετή επιμονή, αλλά δεν έχω υπομονή.
Τι σου έδωσε αυτοπεποίθηση μεγαλώνοντας;
Η μητρότητα, η οικογένειά μου και η δουλειά μου.
Σ’ εκείνα τα εφηβικά χρόνια τι ονειρευόσουν για το μέλλον σου;
Ονειρευόμουν να ασχοληθώ με κάτι που σχετίζεται με το μάρκετινγκ, μου άρεσε πολύ η ιδέα να είμαι σε επαφή με τον κόσμο, αλλά δε φανταζόμουν ποτέ μια δουλειά γραφείου εννιά με πέντε. Όμως δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, γι’ αυτό επέλεξα να δοκιμάσω διάφορες δουλειές. Μπήκα στο Οικονομικό και πολύ γρήγορα κατάλαβα πως δε μου πάει καθόλου, είχε πάρα πολλούς κανόνες. Στο δεύτερο έτος τα παράτησα.
Αληθεύει ότι στο θέατρο σε οδήγησε μια ερωτική απογοήτευση;
Ναι, είναι αλήθεια και το αναφέρω γιατί θέλω να καταλάβουν τα κορίτσια, οι νέοι γενικά, πως είναι πάρα πολύ σημαντικό σ’ αυτές τις τρυφερές ηλικίες να κυνηγάμε τα όνειρά μας και να ζούμε με πάθος τη ζωή. Αυτά τα χρόνια, από τα δεκαέξι μέχρι τα τριάντα το πολύ, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να δοκιμάζουμε πράγματα, να ταξιδεύουμε και ό,τι κάνουμε να το κάνουμε με την ψυχή μας. Ο έρωτας για έναν άνθρωπο ή για μια δουλειά, ο έρωτας γενικά μας κινεί σ’ αυτές τις ηλικίες.
Μετά, μεγαλώνοντας, αρχίζεις να σκέφτεσαι αλλιώς, έχουν μεγαλύτερη σημασία οι διαπροσωπικές σχέσεις, η ψυχική σου ηρεμία, τα θέλω σου και το τοπίο αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Μέσα σ’ εκείνο το συνονθύλευμα των εμπειριών, λοιπόν, έτυχε να ζήσω κι εγώ το δικό μου "δράμα". Πολλά αγόρια και κορίτσια απογοητεύονται, αλλά δεν το ζουν όλοι τόσο έντονα. Εγώ το "έχτισα" όλο μέσα στο μυαλό μου, έφτιαξα την ιστορία μου, μου άρεσε, βυθίστηκα μέσα της και μετά ξεμύτισα από αυτή την ιστορία μέσω της υποκριτικής.
Τι είναι αυτό που βρήκες στην υποκριτική;
Βρήκα ένα αποκούμπι. Σίγουρα υπάρχουν μέρες, ιδιαίτερα τις Κυριακές, που είμαι με την οικογένειά μου και σκέφτομαι πώς θα τους αφήσω για να πάω να κάνω διπλή παράσταση. Όμως με το που βγαίνω στη σκηνή κάτι "κλειδώνει" μέσα μου και λέω: "Εδώ είμαι!".
Διαβάστε Επίσης
Εγώ σε θυμάμαι από τη σειρά Κάτι χωρισμένα παλικάρια.
Ήταν ο πρώτος μου μεγάλος ρόλος στην τηλεόραση. Θυμάμαι ότι τα γυρίσματα ξεκίνησαν Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο έμαθα ότι ήμουν έγκυος στην κόρη μου, τη Φαίδρα. Ήμουν πολύ χαλαρή τότε με όλα, και με την εγκυμοσύνη και με τα γυρίσματα, παρόλο που διαγνώστηκα με θρομβοφιλία. Είχα άγνοια κινδύνου... Σήμερα δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα, όσο μεγαλώνω έχω περισσότερες φοβίες. Είχα πάντα ένα ένστικτο, που εξακολουθώ να το εμπιστεύομαι, αλλά ταυτόχρονα το φοβάμαι πλέον.
Ήταν επιθυμία σου να γίνεις μητέρα; Δε σκέφτηκες να κάνεις πρώτα καριέρα;
Η μητρότητα ήρθε εντελώς φυσικά, ως συνέχεια της σχέσης με τον σύντροφό μου. Ούτε το πολυσκεφτήκαμε ούτε κάναμε σχέδια. Έγιναν όλα αβίαστα και ομαλά. Όταν έμεινα έγκυος, δεν είχα καμιά φοβερή καριέρα, δε με ήξερε ούτε η μάνα μου, για την ακρίβεια! Ήμουν πολύ κακοπληρωμένη και παρακαλούσα μονίμως για να πάρω τα χρήματά μου – δεν το θεωρούσαν σημαντικό να πληρωθώ στην ώρα μου. Κάθε χρόνο έλεγα "Τέλος, τα παρατάω", γι’ αυτό και έκανα πολλές διαφορετικές δουλειές, δεν μπορούσα να κάθομαι στο σπίτι.
Η κόρη σου πηγαίνει στη Β' Δημοτικού. Κοιτάζοντας πίσω, πώς θυμάσαι τους πρώτους μήνες με το παιδί;
Ήμουν πάρα πολύ τυχερή γιατί μεγάλωσα και ζω σε μια οικογένεια όπου το γυναικείο στοιχείο είναι πάρα πολύ έντονο. Είχα μια υπέροχη γιαγιά, που έφυγε πλήρης ημερών, η οποία ήταν σκληραγωγημένη αλλά και πολύ φροντιστική. Μια μαμά καριερίστα, που ταυτόχρονα ήταν και πολύ δοτική, μια θεία επίσης ιδιαίτερα δυναμική, χωρισμένη, με ένα παιδί, η οποία κατάφερε μόνη της και με κόπο να χτίσει την πορεία της στις Βρυξέλλες. Και η νύφη μου το ίδιο. Όλες οι γυναίκες γύρω μου ήταν τύπου "OK, έκανες ένα παιδί, είναι μέρος της ζωής σου, πάμε, μην το φοβάσαι". Έβλεπα τη σιγουριά και το σθένος στις γυναίκες της οικογένειας κι έλεγα στον εαυτό μου: "Θα βάλεις το παιδί στο αυτοκίνητο και θα κάνεις ό,τι πρέπει να κάνεις". Την έπαιρνα παντού μαζί μου.
Κατά κάποιον τρόπο, η κόρη σου σου χάρισε τον ρόλο της ζωής σου και την επιτυχία του 5 Minute Mum. Ήρθε εύκολα η επιτυχία του συγκεκριμένου project ή χρειάστηκε να το παλέψεις;
Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό κάθε άνθρωπος να ξέρει πόση δύναμη και πόσες δυνατότητες έχει. Αλλά είναι και θέμα συγκυριών, με ποιους θα συναντηθείς στην πορεία σου. Δεν παραβλέπω τον παράγοντα τύχη. Πιστεύω πάρα πολύ στο "Συν Αθηνά και χείρα κίνει". Ήταν, λοιπόν, τύχη που βρέθηκα με τη Λίζα Αποστολοπούλου και την υπόλοιπη ομάδα. Είχαμε την επιμονή να το παλεύουμε επί σχεδόν τέσσερα χρόνια, χωρίς κάποιο feedback, μας το δίνω αυτό. Διαισθανόμασταν ότι δημιουργούμε κάτι καλό και επιμείναμε. Υπήρχαν γύρω μου άνθρωποι που έλεγαν: "Έλα τώρα, γιατί να ασχοληθείς μ’ αυτό; Τι θα σου προσφέρει;". Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους, αυτοί με τους οποίους συνεργάζομαι πλέον ή θέλω να συνεργαστώ στο μέλλον, είχαν πολύ μεγάλες αμφιβολίες, δεν το καλοβλέπανε το συγκεκριμένο project και δικαιολογημένα ίσως.
Γιατί δικαιολογημένα;
Γιατί για τους συναδέλφους μου είναι ένα άγνωστο πεδίο. Υπάρχει ένα κράτημα απέναντι στα social media.
Πιστεύεις ότι η πολιτική ορθότητα έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κωμωδία;
Η εποχή μας έχει κατηγορηθεί ότι έχει καταστρέψει την κωμωδία. Εγώ πιστεύω ότι απλά σε κάθε εποχή γελάμε με διαφορετικά πράγματα. Σήμερα δε γελάμε κοροϊδεύοντας κάποιον, π.χ. τις μειονότητες. Έχει μεταλλαχθεί το χιούμορ, ακριβώς όπως έχει μεταλλαχθεί και η κοινωνία. Η κωμωδία είναι ένα είδος ελεύθερο, που μπορεί, αλλά και πρέπει να ακολουθεί την ανθρωπότητα, την κοινωνία. Αν κάτι την έχει περιορίσει τα τελευταία χρόνια, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, η πολιτική ορθότητα, είναι το γεγονός ότι είμαστε πολύ θλιμμένοι. Θεωρώ ότι η θλίψη, ο φόβος και η μοναξιά μας έχουν στερήσει το γέλιο και τη χαρά. Οι άνθρωποι δε συγκεντρώνονται πια μεταξύ τους για να γελάσουν, επικρατεί η μαυρίλα. Και είναι πιο εύκολο για τον θεατή να βλέπει δράματα – αυτό το ξέρουν και τα κανάλια πολύ καλά. Αλλά η κωμωδία θα βρει τρόπους να ανθίσει, και πρέπει να βρει.
Τελικά, υπάρχουν όρια στο χιούμορ και στη σάτιρα;
Πολλοί λένε πως δεν υπάρχουν, αλλά προσωπικά δε συμφωνώ. Ωστόσο, δε θα εστίαζα στα όρια, αλλά στην πρόθεση. Είναι εύκολο να αντιληφθείς πότε ένας κωμικός ή μια κωμωδία έχει πρόθεση να προκαλέσει και όχι να χαλαρώσει ή να προβληματίσει. Άλλο προκαλώ, άλλο προβληματίζω.
Το πρόγραμμα των καναλιών είναι γεμάτο επαναλήψεις παλιών ταινιών και κωμικών σειρών των ’90s. Έχω την αίσθηση ότι δε δίνεται αρκετός χώρος σε νέα πρόσωπα.
Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που λατρεύουν τη γεροντολαγνεία. Το ίδιο το σύστημα δε δίνει ώθηση σε νέους ανθρώπους. Αντίθετα, τους κρατάει πίσω κι αυτό είναι εναντίον του, γιατί μένει κολλημένο σε ένα παλαιού τύπου είδος κωμωδίας. Θα έπρεπε να δίνεται χώρος σε καινούριους κωμικούς.
Αποδέχεσαι τον χαρακτηρισμό "κωμική ηθοποιός" ή θα σε δούμε και σε δραματικούς ρόλους;
Δε μου αρέσουν οι ταμπέλες. Προτιμώ το "ηθοποιός" σκέτο. Έχω σπουδάσει υποκριτική και ασκώ το επάγγελμα του ηθοποιού. Στο μέλλον μπορεί να είμαι υπάλληλος γραφείου. Είναι μια επαγγελματική ιδιότητα, ας μη βάζουμε ταμπέλες.
Στη μαύρη κωμωδία Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της ερμηνεύεις και έναν δραματικό μονόλογο.
Με συγκινεί πολύ αυτός ο μονόλογος και ήταν ένας ακόμη καλός λόγος που είπα "ναι" σ’ αυτή τη συνεργασία. Η παράσταση μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις και αφηγείται την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου. Στο κέντρο βρίσκεται ένα παντρεμένο ζευγάρι που είναι είκοσι χρόνια μαζί. Ένα ωραίο πρωί ο σύζυγος απατάει τη γυναίκα του με τη Λόρα, ένα νέο κορίτσι που δεν ξέρει πού πάει να μπλέξει, απλά ερωτεύεται και μπλέκεται σε μια κατάσταση χωρίς να γνωρίζει πώς να ξεμπλέξει.
Μια ατάκα του έργου λέει: "Στο φαγητό και στο σεξ όλα είναι στο μυαλό μας". Συμφωνείς;
Ναι, ειδικά στο φαγητό παίζει τεράστιο ρόλο το πώς θα το παρουσιάσεις στον άλλο. Πας σε ένα ακριβό φανταχτερό εστιατόριο, σου σερβίρουν μια "κουτσουλιά" και όλοι την εκθειάζουν. Στο τραπέζι, όπως και στο κρεβάτι, μπορείς να είσαι ελεύθερος, είναι πολύ κοντά το ένα με το άλλο, πιστεύω. Ο άντρας απολαμβάνει καλύτερα ένα καλό φαγητό, η γυναίκα, νομίζω, το καλό σεξ, δεν έχει πρόβλημα με ένα μέτριο φαγητό.
Η Λόρα, την οποία υποδύεσαι, δε θέλει να μεγαλώσει. Εσύ;
Αγαπώ στη Λόρα το ότι δε θέλει να είναι ενήλικη γυναίκα. Ούτε εμένα μου αρέσει να είμαι ενήλικη. Νιώθω ότι, αν πω ότι ενηλικιώθηκα, θα πηγαίνω όλο και πιο κοντά στον θάνατο. Έχω εντελώς ενήλικες συνήθειες, αλλά θέλω το μυαλό μου να είναι νέο. Ευτυχώς παντρεύτηκα έναν άντρα που μπορεί να είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερός μου, αλλά είναι ακόμα πιο παιδί από μένα.
Ποιο είναι το μυστικό μιας χαρούμενης σχέσης;
Εμένα μου αρέσει πολύ η συμβίωση, δε βαριέμαι ποτέ. Ο σύντροφός σου μπορεί τη μια μέρα να είναι φίλος, την άλλη εραστής, κάποια άλλη εχθρός. Πέρασα μια δεκαετία που χάρηκα τη ζωή μου σε όλες τις εκφάνσεις και μετά είπα ότι είναι πιο ωραίο να βρεις έναν άνθρωπο να κάνεις όλα αυτά μαζί του. Και τον βρήκα.
Αυτή τη σεζόν σε βλέπουμε και στην τηλεοπτική σειρά Τότε και Τώρα στον ΣΚΑΪ. Πώς είναι αυτή η νέα συνθήκη για σένα;
Περνάμε φανταστικά με τον Αλέξανδρο Τσουβέλα και χαίρομαι πολύ που με την ομάδα μας καταφέραμε να έχουμε αυτή την αποδοχή. Είναι κάτι φρέσκο, πολύ δικό μας, που το δουλεύουμε και το εξελίσσουμε συνέχεια. Αυτή η σύγκριση της παλιάς εποχής με το σήμερα είναι μια καινούρια πρόταση για την τηλεόραση. Εμείς οι Έλληνες έχουμε μια νοσταλγία για τα παλιά, γιατί περνούσαμε πολύ ωραία τότε και τώρα περνάμε όλοι χάλια. Γενικά, ως κοινωνία δε μεγαλώνουμε, δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, δεν αντιμετωπίζουμε τις υποχρεώσεις μας όπως πρέπει. Είμαστε ένας λαός ανώριμος. Ίσως είναι αυτό που κάνει εμάς τους Έλληνες να είμαστε γοητευτικοί. Αλλά αυτή η γοητεία πληρώνεται.
Ποιο νιώθεις ότι είναι το μεγαλύτερο άλμα που έχεις κάνει στη ζωή σου;
Το να κάνω παιδί. Τεράστιο βήμα και τεράστια ευθύνη να κρατήσεις ένα παιδί ζωντανό. Ειδικά τον πρώτο καιρό είναι μεγάλη ευθύνη για τη μητέρα – φεύγουν όλοι και ξαφνικά είσαι μόνη με αυτό το πλάσμα που η ζωή του εξαρτάται από σένα.
Όλοι έχουμε τα σκοτάδια μας. Εσύ πώς τα διαχειρίζεσαι;
Μεγαλώνοντας γίνονται πολύ πιο έντονα και, δυστυχώς, μαζί μου τα βιώνουν και οι κοντινοί μου άνθρωποι. Ευτυχώς, ο Λάζαρος, ο σύζυγός μου, έχει καταλάβει ότι είμαι εντελώς καλοκαιρινός τύπος, τον χειμώνα δεν την παλεύω. Με το που βγει ο ήλιος ανθίζω.
