H πιο viral μαμά του διαδικτύου πρωταγωνιστεί σε μια sold out θεατρική παράσταση και ένα καινοτόμο τηλεοπτικό project, με όπλα το ταλέντο, την οξυδέρκεια και το πηγαίο χιούμορ.
Η Έλενα Χαραλαμπούδη δε φοβήθηκε ποτέ τις αναμετρήσεις, ειδικά με τον εαυτό της. Άλλωστε, η ταλαντούχα ηθοποιός είχε διανύσει ήδη κάποια χιλιόμετρα στο θεατρικό σανίδι, πριν βιώσει την τεράστια επιτυχία του 5 Minute Mum και γίνει το σύμβολο μιας νέας γενιάς γυναικών που δε διστάζουν να σπάσουν τα στερεότυπα της μητρότητας και όχι μόνο.
Διαβάστε Επίσης
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, μπήκε σχεδόν τυχαία στον χώρο της υποκριτικής και, παρά τις δυσκολίες που συνάντησε, όχι μόνο δεν τα παράτησε, αλλά και τα κατάφερε. Φέτος πρωταγωνιστεί στη μαύρη κωμωδία Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου στο Θέατρο Βεάκη, και στην τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ Τότε και Τώρα.
Ήσουν το παιδί που έκανε όλους στην τάξη να γελάνε;
Δεν ήμουν καθόλου δημοφιλής. Από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο ήμασταν μια σταθερή παρέα, τρία κορίτσια αουτσάιντερ, που οι υπόλοιποι δε μας έδιναν και πολλή σημασία, αλλά ήμασταν πολύ δυνατές και δεμένες μεταξύ μας. Δεν είναι ότι ήμουν συνεσταλμένο παιδί, αν υπήρχε χορός ή τραγούδι, δεν ντρεπόμουν να σηκωθώ να χορέψω. Αλλά δεν είχα αυτοπεποίθηση. Δεν ήμουν δημοφιλής ούτε στις παρέες, αλλά ούτε στα αγόρια, για κανέναν λόγο. Ως μαθήτρια ήμουν τρομερά τεμπέλα, τα πήγαινα καλά στα μαθήματα, αλλά δε διάβαζα. Οι γονείς μου το προσπαθούσαν πολύ, με καλά σχολεία, φροντιστήρια, μπαλέτα. Δοκίμαζα διάφορα χόμπι, αλλά δεν έμενα κάπου. Γενικά, η υπομονή δεν είναι αυτό που με χαρακτηρίζει. Έχω αρκετή επιμονή, αλλά δεν έχω υπομονή.
Τι σου έδωσε αυτοπεποίθηση μεγαλώνοντας;
Η μητρότητα, η οικογένειά μου και η δουλειά μου.
Σ’ εκείνα τα εφηβικά χρόνια τι ονειρευόσουν για το μέλλον σου;
Ονειρευόμουν να ασχοληθώ με κάτι που σχετίζεται με το μάρκετινγκ, μου άρεσε πολύ η ιδέα να είμαι σε επαφή με τον κόσμο, αλλά δε φανταζόμουν ποτέ μια δουλειά γραφείου εννιά με πέντε. Όμως δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, γι’ αυτό επέλεξα να δοκιμάσω διάφορες δουλειές. Μπήκα στο Οικονομικό και πολύ γρήγορα κατάλαβα πως δε μου πάει καθόλου, είχε πάρα πολλούς κανόνες. Στο δεύτερο έτος τα παράτησα.
Αληθεύει ότι στο θέατρο σε οδήγησε μια ερωτική απογοήτευση;
Ναι, είναι αλήθεια και το αναφέρω γιατί θέλω να καταλάβουν τα κορίτσια, οι νέοι γενικά, πως είναι πάρα πολύ σημαντικό σ’ αυτές τις τρυφερές ηλικίες να κυνηγάμε τα όνειρά μας και να ζούμε με πάθος τη ζωή. Αυτά τα χρόνια, από τα δεκαέξι μέχρι τα τριάντα το πολύ, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να δοκιμάζουμε πράγματα, να ταξιδεύουμε και ό,τι κάνουμε να το κάνουμε με την ψυχή μας. Ο έρωτας για έναν άνθρωπο ή για μια δουλειά, ο έρωτας γενικά μας κινεί σ’ αυτές τις ηλικίες.
Μετά, μεγαλώνοντας, αρχίζεις να σκέφτεσαι αλλιώς, έχουν μεγαλύτερη σημασία οι διαπροσωπικές σχέσεις, η ψυχική σου ηρεμία, τα θέλω σου και το τοπίο αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Μέσα σ’ εκείνο το συνονθύλευμα των εμπειριών, λοιπόν, έτυχε να ζήσω κι εγώ το δικό μου "δράμα". Πολλά αγόρια και κορίτσια απογοητεύονται, αλλά δεν το ζουν όλοι τόσο έντονα. Εγώ το "έχτισα" όλο μέσα στο μυαλό μου, έφτιαξα την ιστορία μου, μου άρεσε, βυθίστηκα μέσα της και μετά ξεμύτισα από αυτή την ιστορία μέσω της υποκριτικής.
Τι είναι αυτό που βρήκες στην υποκριτική;
Βρήκα ένα αποκούμπι. Σίγουρα υπάρχουν μέρες, ιδιαίτερα τις Κυριακές, που είμαι με την οικογένειά μου και σκέφτομαι πώς θα τους αφήσω για να πάω να κάνω διπλή παράσταση. Όμως με το που βγαίνω στη σκηνή κάτι "κλειδώνει" μέσα μου και λέω: "Εδώ είμαι!".
Διαβάστε Επίσης
Ήταν επιθυμία σου να γίνεις μητέρα; Δε σκέφτηκες να κάνεις πρώτα καριέρα;
Η μητρότητα ήρθε εντελώς φυσικά, ως συνέχεια της σχέσης με τον σύντροφό μου. Ούτε το πολυσκεφτήκαμε ούτε κάναμε σχέδια. Έγιναν όλα αβίαστα και ομαλά. Όταν έμεινα έγκυος, δεν είχα καμιά φοβερή καριέρα, δε με ήξερε ούτε η μάνα μου, για την ακρίβεια! Ήμουν πολύ κακοπληρωμένη και παρακαλούσα μονίμως για να πάρω τα χρήματά μου – δεν το θεωρούσαν σημαντικό να πληρωθώ στην ώρα μου. Κάθε χρόνο έλεγα "Τέλος, τα παρατάω", γι’ αυτό και έκανα πολλές διαφορετικές δουλειές, δεν μπορούσα να κάθομαι στο σπίτι.
