Ένα έργο της Leonora Carrington λειτούργησε ως έμπνευση για το avant-garde look της "βασίλισσας της pop".
Με θέμα Fashion Is Art, το γεγονός ότι αρκετοί σταρ πραγματοποίησαν θεατρικές – τουλάχιστον – εμφανίσεις δεν αποτελεί έκπληξη. Η Madonna αποφάσισε να αγκαλιάσει το θέμα της βραδιάς με έναν πιο βαθύ τρόπο, αντλώντας έμπνευση από έναν σουρρεαλιστικό πίνακα ζωγραφικής – ένα έργο τέχνης με αφηρημένη διάθεση, αλλά ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.
Κάπως έτσι, η "βασίλισσα της pop", όπως ο διεθνής τύπος και οι απανταχού θαυμαστές της αρέσκονται να την αποκαλούν, εμφανίστηκε με ένα custom Saint Laurent φόρεμα, το οποίο ολοκλήρωσε με ένα καράβι σε πειρατικό στιλ επί της κεφαλής, κάτι που φυσικά δεν θα μπορούσε να μην αποσπάσει ποικίλα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Έμπνευσή της ο πίνακας "The Temptation of St. Anthony. Fragment II (1945)" της Leonora Carrington, ένα κλασικό δείγμα της σουρρεαλιστικής της γραφής, όπου η φαντασία, το όνειρο και ο συμβολισμός συνυπάρχουν σε ένα μυστηριώδες σύμπαν. Η κυρίαρχη εικόνα στον πίνακα είναι ένας γιγάντιος άνδρας με τρία κεφάλια, ντυμένος με ένα λευκό, φαρδύ ένδυμα. Ωστόσο, το έργο είναι γεμάτο αναφορές στη μυθική ιστορία του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος αντιστάθηκε στις σωματικές πειρασμούς (όπως παραδείγματος χάρη, τα ζώα, τη γυναίκα που μαγειρεύει και διάφορους άλλους θησαυρούς) ενώ ταξίδευε στην αιγυπτιακή έρημο.
Το θέμα της "δοκιμασίας του Αγίου Αντωνίου" προέρχεται από τη χριστιανική παράδοση και έχει απασχολήσει πολλούς καλλιτέχνες, όπως τον Salvador Dalí. Στην περίπτωση της Carrington, όμως, η απόδοση δεν είναι απλώς θρησκευτική. Μετατρέπεται σε μια εσωτερική, ψυχολογική και σχεδόν αλχημική εμπειρία.
Η Leonora Carrington (1917–2011) υπήρξε μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές του σουρρεαλισμού. Η πρακτική της συνδυάζει ζωγραφική, λογοτεχνία και μια βαθιά προσωπική μυθολογία. Γεννημένη στην Αγγλία, στράφηκε από νωρίς στην τέχνη και συνδέθηκε με τον Max Ernst, γεγονός που την έφερε στο κέντρο του σουρρεαλιστικού κύκλου στο Παρίσι, όπου κυριαρχούσε ο André Breton. Ωστόσο, δεν περιορίστηκε ποτέ στον ρόλο της συντρόφου ή της "μούσας", αλλά ανέπτυξε μία ανεξάρτητη καλλιτεχνική ταυτότητα με έντονη φαντασία και συμβολισμό.
Το έργο της χαρακτηρίζεται από ονειρικές σκηνές, παράξενα υβριδικά πλάσματα και ισχυρές γυναικείες μορφές που συχνά συνδέονται με τη μαγεία, την αλχημεία και τη μεταμόρφωση. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το The Inn of the Dawn Horse, όπου η ίδια παρουσιάζεται μέσα σε έναν αλλόκοτο, συμβολικό κόσμο που μοιάζει να υπακούει σε δικούς του κανόνες.
Η ζωή της σημαδεύτηκε από τις αναταραχές του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη σύλληψη του Ernst, υπέστη ψυχολογική κρίση και νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική στην Ισπανία, εμπειρία που περιέγραψε στο βιβλίο Down Below. Αργότερα κατέφυγε στο Μεξικό, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της και ανέπτυξε το έργο της σε ένα νέο πολιτισμικό περιβάλλον, συνδεόμενη με καλλιτέχνιδες όπως η Remedios Varo. Πλέον, ζει αιώνια μέσα από την τέχνη της.
