"Είμαι μια μαμά που μεγάλωνα μαμάκηδες, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνω"
Έχω μια ομολογία να κάνω.
Είμαι μια μαμά που μεγάλωνα μαμάκηδες, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνω. Όταν ήταν μικρά, τα αγόρια μου λάτρευα το πόσο με χρειαζόντουσαν και εννοείται ότι δεν είχα καλύτερο από το να τρέχω πίσω τους. Φυσικά σε μια τέτοια ηλικία, όταν έχεις ένα μωρό δηλαδή, αυτό ήταν ό,τι πιο φυσιολογικό.
Αντλούσα τεράστια ευχαρίστηση με το να προσπαθώ να θηλάσω το ένα μωρό, να παρηγορήσω ένα άλλο μικρό που ξυπνούσε τρομαγμένο από έναν εφιάλτη και να βοηθήσω ένα τρίτο να πάει στο μπάνιο – κι όλα αυτά υπνοβατώντας στις 2 τα ξημερώματα. Αρνιόμουν οποιαδήποτε βοήθεια με περισσή περηφάνια και γι’ αυτό έπαιρνα και τα τρία μου αγόρια σε όλα τα ραντεβού με γιατρούς αλλά και παντού. Ετοίμαζα τρία διαφορετικά γεύματα το βράδυ, έβαζα τα παιχνίδια τους στην θέση τους και έκανα τα πάντα. Μέχρι μια ηλικία, θα μου πεις, λογικό. Μετά όμως το πράγμα προχώρησε: Κούμπωνα το μπουφάν των γιων μου σε ηλικία πέντε ετών και έδενα τα παπούτσια τους στα 10. "Μαμά μου κάνεις ένα τοστ; Μου φτιάχνεις τη βαλίτσα; Μου πιάνεις ένα ποτήρι νερό; ‘Ναι! Η μαμά μπορεί! " ήταν η πολεμική κραυγή μου.
Και η μαμά, εγώ δηλαδή, τα έκανα όλα γι’ αυτούς. Και κυρίως αυτά που δεν χρειαζόταν να κάνω. Ήμουν της – παράλογης – λογικής ότι κανένας άλλος δεν θα μαγειρέψει την τέλεια ομελέτα ή δεν θα πλύνει και θα σιδερώσει το πουκάμισο και κάθε ρούχο όπως κάνω εγώ. Ενδέχεται να είχα ψιθυρίσει και ένα, "Μην με αφήσετε ποτέ!", ενώ τα έβαζα για ύπνο. Ήταν όλο αυτό δυσλειτουργικό και εξαρτώμενο; Πιθανότατα. Εγώ όμως εκεί. Να το αναπαράγω. Άλλωστε ήμασταν όλοι τόσο χαρούμενοι. Ήμασταν μια ευτυχισμένη γεμάτη αγάπη οικογένεια και αυτό μου έφτανε.
Διάβασε περισσότερα στο TheMamagers,gr
