Τελεία και παύλα.
Δεν αφήνουμε τα νεογνά να κλαίνε. Τελεία και παύλα. Κάποιες φορές κλαίνε κι ας τα κρατάμε αγκαλιά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμείς εκείνη τη στιγμή τα αφήνουμε και κλαίνε. Η μαμά και ο μπαμπάς είναι εκεί, δίπλα στο μωρό τους και το ίδιο το γνωρίζει. Δεν είναι μόνο του.
Κάποιες φορές θα περάσει μία στιγμή από το κλάμα μέχρι την απάντησή μας, γιατί εκείνη τη στιγμή ήμασταν στο μπάνιο, ή γιατί μαγειρεύαμε. Αλλά δεν αναφερόμαστε σε αυτό, γιατί και στην περίπτωση αυτή ο γονέας μόλις μπορεί θα δηλώσει την παρουσία του, φωνάζοντας δυνατά "έρχομαι!".
Αναφέρομαι στο κλάμα που έχει προγραμματιστεί από πριν, που έχει προκαθοριστεί, ίσως με τη συμβουλή κάποιου ειδικού, για να διδάξει στα παιδιά να "κοιμούνται", να γίνουν "ανεξάρτητα" ή να "κάθονται ήσυχα".
