Η Ελένη Στασινοπούλου γράφει για το σοκ του "απότομου φρεναρίσματος" που συμβαίνει τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού.
Εικόνα/ true story 1
Με την τσάντα κρεμασμένη στον ώμο, κλείνει τον υπολογιστή του γραφείου. Μόνο που δεν τον κλείνει. Στέλνει άλλο ένα τελευταίο mail, απαντά σε ένα ακόμα από τα πέντε που φτάνουν με το επόμενο refresh, σηκώνει και ένα τηλέφωνο, στέλνει και ένα μήνυμα από το κινητό. Με την τσάντα κρεμασμένη στον ώμο, εργάζεται γρήγορα και αποτελεσματικά. Μετά από περίπου 35 λεπτά φεύγει τρέχοντας από το γραφείο. Έχει ένα πλοίο να προλάβει.
Εικόνα/true story 2
Ένα αυτοκίνητο παίρνει ανοιχτά τη στροφή στο Σύνταγμα και σταματά ενώ εκείνη μπαίνει αστραπιαία λες κι έχει κάνει ληστεία και έρχεται η συμμορία της να την απομακρύνει από τον τόπο του εγκλήματος. Συγχρόνως, ψελλίζει "γεια" στους τρεις συνταξιδιώτες της, ενώ με πιο δυνατή φωνή, αμέσως μετά, ωρύεται: "Ναι, σας ακούω". Τα ακουστικά και το απλανές βλέμμα της μαρτυρούν ότι είναι σε call με συνεργάτες, κάτι που συνεχίζεται όλη την ώρα στη διαδρομή προς το λιμάνι. Πολλές φορές οι υπόλοιποι μπερδεύονται όταν απευθύνει ερωτήσεις και επιχειρούν να της απαντήσουν και τότε κουνάει μανιωδώς χέρια και κεφάλι εννοώντας "δε μιλάω σ’ εσάς". Ολοκληρώνει το διαδικτυακό της meeting διασχίζοντας την μπουκαπόρτα του πλοίου.
Αν σας φαίνονται οικείες οι εικόνες, τότε μάλλον ανήκετε και εσείς στη συμπαθή κατηγορία όσων τρέπονται σε άτακτη φυγή κάθε Αύγουστο. Τότε βιώνετε κι εσείς το σοκ αυτού του απότομου φρεναρίσματος που συμβαίνει αυτό τον μήνα του καλοκαιριού. Όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν το πρώτο λεπτό των διακοπών. Μέχρι την τελευταία στιγμή τρεχάλα για υποχρεώσεις και εκκρεμότητες, αμέσως μετά νιρβάνα, αιώρα, πόδια απλωμένα ψηλά. Μια αντίστροφη μέτρηση αγχωτική σαν αυτήν πριν από την εκτόξευση πυραύλου ξεκινά ένα δεκαήμερο περίπου πριν από τη μέρα της μεγάλης απόδρασης.
Παρ’ όλα αυτά, η στιγμή φτάνει και το στρες παραμένει αμείωτο. Παρασκευή multitasking, το Σάββατο ξαπλώστρα. Η μετάβαση είναι παρανοϊκή όσο και αναγκαία και ο χρόνος προσαρμογής μηδέν. Η συνέχεια είναι συχνά τραγελαφική, με λίστες με εκκρεμότητες να ίπτανται σαν Ερινύες πάνω από την πετσέτα παραλίας, mails να κρυφο-απαντιούνται δίπλα στο σαγανάκι στην ακροθαλασσιά και αϋπνίες να επισκέπτονται το κρεβάτι με την κουνουπιέρα στο νησί.
Αν και οι περισσότεροι συζητούν για την προβληματική προσαρμογή στην καθημερινότητα μετά τις διακοπές, ο σύγχρονος ανθρωπότυπος-θύμα της αστικής φρενιτίδας βρίσκει εξίσου δύσκολο να υιοθετήσει τη διάθεση ανεμελιάς που επιβάλλει η καλοκαιρινή άδεια. Σαφώς και οι ειδικοί έχουν μιλήσει και για αυτό το φαινόμενο. Μαντέψτε. Κάνε detox από το κινητό σου, εξασκήσου στο τίποτα όλη την εβδομάδα πριν από τις διακοπές (ξεκαρδιστικό!), προγραμμάτισε μία μέρα προσαρμογής πριν και άλλα τέτοια. Όσο για μια έρευνα του Πανεπιστημίου της Φινλανδίας, λέει ότι η ευτυχία των διακοπών καταφέρνει να φτάσει στο ανώτατο επίπεδο ευχαρίστησης περίπου την όγδοη μέρα.
Αν είναι να δώσω πάντως κάποιες ιδέες, θα έλεγα ότι αυτό που με κάνει να πλησιάσω την πολυπόθητη ξεγνοιασιά μια ώρα αρχύτερα είναι να απασχολώ το μυαλό μου και το σώμα μου με κάτι που αγαπώ –από κολύμπι μέχρι διάβασμα– και να ζω το κάθε λεπτό όσο πιο συνειδητά γίνεται.
Γιατρικό; Μια πετσέτα στρωμένη κάτω από αλμυρίκια και όχι μια ξαπλώστρα σε μια παραλία-ομπρελούπολη. Αλλά και οι εκτός πεπατημένης προορισμοί. Άλλα που βοηθούν; Η συνήθεια της σιέστας. Και η θέα στη θάλασσα. Και οι καλοί φίλοι, όλοι μαζί σε μεγάλα τραπέζια. Και το γέλιο.
Εύχομαι ολόψυχα να τα βρήκαμε όλα αυτά πακέτο –σαν δώρο– τον φετινό Αύγουστο.
