Η εκδότρια της Madame Figaro Ελένη Στασινοπούλου γράφει στο τεύχος Ιουλίου της Madame Figaro για την τέχνη της "γλυκιάς απραξίας".
Μπορεί να απέχουμε ως κοινωνία έτη φωτός από την εποχή του "χρόνου φείδου" (ειπώθηκε από τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας), είμαστε όμως στο ίδιο σημείο με τότε. Το ζητούμενο είναι το ίδιο, μόνο που τώρα το ονομάζουμε "τέχνη της συνειδητής χρήσης χρόνου". Ένας κλισέ διάλογος πλέον είναι: "Τι κάνεις;". "Τρέχω. Εσύ;". "Κι εγώ". Πόσες φορές πιάνετε τον εαυτό σας να το λέει καθημερινά; Αν μιλήσω για μένα, είναι μια συνήθεια που δεν μπορώ να αποβάλω.
Όλα αυτά συμβαίνουν όσο ό,τι ζω είναι όλο και πιο γρήγορο και έχει όλο και πιο σύντομη ζωή ως εμπειρία μέσα μου. Κι έτσι, νιώθω σαν να ζουλιούνται όλες οι στιγμές σε έναν χώρο στο μυαλό μου, να πέφτουν από πάνω κι άλλες συνθλίβοντας τις πιο παλιές. Νέες στιγμές συνεχώς εισβάλλουν κάνοντας τις αναμνήσεις να χάνονται μέσα στο χάος.
Ναι, η τεχνολογία το κάνει όλο αυτό ακόμα πιο δυσεπίλυτο. Κάθε δευτερόλεπτο μοιάζει να έρχεται και να φεύγει μέσα σε κυκεώνα ειδοποιήσεων, ειδήσεων, σχολίων. Το μυαλό γίνεται ένας συνεχής τόπος μάχης προσπαθώντας να συμβαδίσει με αυτό τον καταιγισμό πληροφοριών.
Και ιδού το παράδοξο: Συγχρόνως με την προσπάθεια αφομοίωσης κάθε συμβάντος, επιδιώκουμε, σαν ιερό δισκοπότηρο, χρόνο. Θέλουμε διακαώς να βρούμε τη σωστή χρήση του χρόνου μας. Επιθυμούμε την ηρεμία που έρχεται με την αίσθηση του "εδώ και τώρα", μια γαλήνη με διάρκεια και νόημα. Ημερολόγια, λίστες, εφαρμογές για να ελαττώσεις την τεχνολογία, διαλογισμός και πλάνα αποτοξίνωσης από την digital ζωή. Επιστρατεύονται όλα. Μαζί και τεχνικές που υπόσχονται θαύματα, όπως η Τεχνική Pomodoro, που προτείνει την εργασία σε μικρά διαστήματα (π.χ. 25 λεπτά), ακολουθούμενα από σύντομα διαλείμματα (π.χ. 5 λεπτά).
Μα η απόλαυση του χρόνου είναι να μην υποκύπτει σε προγράμματα και κανόνες. Είναι ακριβώς να μη γίνεται συνειδητά! Να έχει κανείς την ικανότητα να χαλαρώνει χωρίς να είναι σκλάβος ενός χρονόμετρου. Η πραγματική τέχνη είναι να απολαμβάνει δόσεις από "dolce far niente" – εννοώντας τη γλυκιά τεμπελιά, που έρχεται χωρίς διαγράμματα και ευδοκιμεί την εποχή που διανύουμε.
Καλό καλοκαίρι!
