Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, γράφει στο τεύχος Μαΐου για τη συμφιλίωση με το χρόνο.
Ο φετινός γενέθλιός μου μήνας συμπίπτει με ένα remix δικής μου επινόησης. Από τη μία, όλοι χορεύουν το Anxiety της Doechii – ναι, εκείνο το viral κομμάτι που ακούγεται και χορεύεται παντού. Από την άλλη, η εφηβική μου ψυχή κάνει comeback με το Take on Me των A-ha, που μέσω της πολυσυζητημένης σειράς Adolescence ζει νέες δόξες.
Στο δικό μου κεφάλι παίζουν και τα δύο αυτά κομμάτια ταυτόχρονα με σκέψεις που έρχονται πακέτο με τα (57α) γενέθλια. Συμφιλίωση με τον χρόνο εναλλάξ με μια ανελέητη εξερεύνηση ρυτίδων στον καθρέφτη. Αλλά και μικρές αλήθειες που τις μαζεύεις στον δρόμο των χρόνων (διαδώστε!):
1. "Μη σε ξανακούσω να παραπονιέσαι που μεγαλώνεις.
Να χαίρεσαι που μεγαλώνεις!" Μου το είπε φίλη, επιζήσασα καρκίνου. Και έχει απόλυτο δίκιο. Από τότε, όποτε μου έρχεται να παραπονεθώ για τον καθρέφτη, την ακούω σαν μικρή αυστηρή φωνή πίσω απ’ το αφτί μου.
2. "Ναι, ήσουν καλύτερη πριν από δέκα χρόνια, αλλά τώρα δείχνεις καλύτερη από ό,τι θα είσαι σε δέκα!" Λόγια cool γαλλικής σοφίας (ή και παρηγοριάς!) από την Caroline de Maigret. Τα υιοθέτησα με ενθουσιασμό.
3. "Η καρδιά θα είναι πάντα 20 χρονών" Τάδε έφη η μαμά μου, 87 ετών, αγέραστη στην ψυχή όσο κανείς άλλος που ξέρω. Περιτριγυρισμένη από τέτοιους ανθρώπους –γιατί και ο πεθερός μου στα 95 του δίνει μαθήματα νεότητας καθημερινά–, μαθαίνω να φιλοσοφώ τον χρόνο αλλιώς. Όχι σαν αντίπαλο, αλλά σαν συνοδοιπόρο.
Κι εγώ μέσα μου είμαι πολλές ηλικίες μαζί. Κι εμένα η καρδιά μου δεν είναι 57 χρονών. Στις συζητήσεις με τον εαυτό μου μία είμαι ακόμα το αθώα υπομονετικό παιδί που έπαιζε τάβλι και στις δύο θέσεις και χτένιζε κούκλες όσο ονειροπολούσε, μία η έφηβη που χόρευε το Take on Me όσο ετοιμαζόταν για τη Γαλλική Ακαδημία, άλλοτε η νέα μαμά που καρδιοχτυπούσε με το αν θα ρευόταν το μωρό ή όχι, άλλοτε η πρωτάρα στη δουλειά με τα τρεμάμενα γόνατα και, βέβαια, η τωρινή βετεράνος ζογκλέρ που κάθε μέρα ισορροπεί ρόλους, διαθέσεις, δραστηριότητες.
Οπότε, καταλήγω ότι είμαι κι εγώ ένα remix. Μια ανάμειξη παλιού και νέου, σοφίας και σκανδαλιάς, κυνισμού και ενθουσιασμού. Ωστόσο, χωρίς καθόλου anxiety. Καμία αγωνία. Μόνο χαρά. Γιατί, τελικά, το να μεγαλώνεις μπορεί να είναι μια πολύ όμορφη ιστορία, αρκεί να την αφηγηθείς εσύ πρώτα στον εαυτό σου.
