"Και πράγματι, ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι, που νομίζαμε ότι θα εκραγούμε"
Θυμάμαι –νοσταλγικά– μια εποχή που αρκούσε ένα παλιό αυτοκίνητο και ένα γεμάτο ρεζερβουάρ για να ζήσουμε ελεύθεροι. Θυμάμαι να εγκαταλείπουμε τους αυτοκινητόδρομους για τη γραφική ομορφιά των επαρχιακών δρόμων, αναζητούσαμε την ησυχία τους, που άφηνε τη μουσική να γλιστράει από την κασέτα μέσα από τα κατεβασμένα παράθυρα, αφού πρώτα έκανε τα τύμπανά μας να πονούν. Sweet Dreams (Are Made of This) και There Must Be an Angel, Shout και Everybody Wants to Rule the World, Tears in Heaven και I Will Always Love You. Δεν τραγουδoύσαμε τίποτε χωρίς συμβολισμό.
"Αυτή ήταν μια μακριά, καλή εποχή", έτσι ακριβώς όπως την περιγράφει η Σώτη Τριανταφύλλου στα Αστραφτερά πεδία της. Και πράγματι, ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι, που νομίζαμε ότι θα εκραγούμε. Ήμασταν καμιά εικοσαριά και οι ευθείες της Autostrada θαρρούσαμε πως ήταν η γραμμή της ζωής μας, χωρίς στροφές, χωρίς φουρκέτες, με πάρκινγκ για ξεκούραση κάθε λίγο και λιγάκι. "La belle vie" βαφτίσαμε την εποχή εκείνη όταν ο έρωτας έδειχνε να είναι το σημείο αναφοράς για τα πάντα στη ζωή μας. Η αναζήτηση του ιδανικού Άλλου ήταν μια σταυροφορία και η υπερανάλυση προσώπων, σωματότυπων, χαρακτηριστικών και χαρακτήρων ήταν λόγος για μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα. Όλα γύρω, φορτωμένα αισιοδοξία, φώναζαν ότι ο έρωτας είναι ημόνη λύση στην ανθρώπινη μοναξιά. Η ανθρώπινη μοναξιά πρέπει να βιωθεί, έγραφε ο Ερνέστο Σάμπατο και δε μας αφορούσε καθόλου. Τι ξέρει αυτός περισσότερο από μια παρέα από 20something που ρουφούσαν τη ζωή με το καλαμάκι;
Αχ, Σώτη! Κάθε φορά που σε διαβάζω μπαίνω στη χρονοκάψουλά μου. Ταξιδεύω πίσω και είναι σαν να γεύομαι την ανεμελιά που όμοιά της δεν έζησα ξανά ποτέ από τότε. Αχάριστη δεν είμαι, ούτε θέλω. Όμως, το να βουτάς το δάχτυλο στο γλυκό σταφύλι της γιαγιάς και να μη σε πιάνουν ποτέ είναι μια αβάσταχτη πια παιδική στιγμή που ξέρω ότι δε θα επαναληφθεί. Μάτια κοιτούν από παντού κι εγώ κοιτώ τα μάτια που με κοιτούν. Και όλοι βλέπουν όλους. Και ενώ όλοι είμαστε εκεί παρόντες, υπάρχει ένα κομμάτι μας που λείπει και όλοι θα θέλαμε πίσω. Σώτη, ποιητές ήμασταν και γίναμε κυνικοί, οραματιστές ερώτων υπήρξαμε και γίναμε διαχειριστές συναισθημάτων.
Δε θα γυρνούσα ποτέ πίσω το χρόνο παρά μόνο ως μια νοητική πράξη, ως μια υπαρξιακή διαδρομή down the memory lane. Αναρωτιέμαι αν θα ήθελα να ξέρω από την αρχή του δρόμου αυτό που ξέρω τώρα πια: ότι "το πρόσωπο που αγαπά κανείς στην αρχή μιας σχέσης δεν είναι το ίδιο που αγαπά στο τέλος της σχέσης και ότι η αγάπη δεν είναι ένα τέρμα, αλλά μια διαδικασία μέσα από την οποία το ένα πρόσωπο προσπαθεί να γνωρίσει το άλλο" (Ο Στόουνερ, Τζον Γουίλιαμς). Ακούγεται επώδυνο, όμως είναι και ανακουφιστικό. Γιατί, αν μη τι άλλο, με τα χρόνια είμαι από τους κερδισμένους: ένιωσα την οικειότητα, την εμπιστοσύνη, την ανθρώπινη ζεστασιά που δημιουργεί η αφοσίωση.
