top article

Είναι μία ηλιόλουστη μέρα στο Παρίσι και ο Karl πρέπει να φωτογραφηθεί για τη γαλλική Madame Figaro. Δε λέει "όχι", αγαπάει άλλωστε την Αν-Φλοράνς Σμιτ και γι’ αυτή τη διευθύντρια θα σηκωνόταν και από το νεκροκρέβατό του. Περπατάει από τη rue Cambon μέχρι τον κήπο των Tuileries με κατεβασμένο το κεφάλι. Πάντα με κατεβασμένο το κεφάλι και περιστοιχισμένος από τους σωματοφύλακές του. "Δεν είμαι φτιαγμένος για να υπάρχω ανάμεσα σε πολλούς" συνήθιζε να λέει εκείνος που γύρω του συσπειρώθηκε όλος ο κόσμος της μόδας. Διαλέγει το σημείο, να μην τον χτυπάει ο ήλιος, να βλέπει την Concorde, μετά γυρίζει, προτιμά το Crillon. "Ennuyant" μονολογεί. Βαρετό. Ζητάει μία από τις κλασικές μεταλλικές καρέκλες, βάζει και τους σωματοφύλακες στο κάδρο, βάζει και ένα γκαρσόνι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί να κοιτάει αντίθετα από εκείνον. "Αδιαφόρησε για μένα. Μπορείς;" του λέει. Σωστή ερώτηση. Μπορείς άραγε να σερβίρεις τον Karl και να αδιαφορείς; Αν όχι, τότε προσποιήσου. Αυτή η φωτογραφία του Σεμπαστιάν Σοριανό είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της επιτηδευμένης, εκκεντρικής, εξεζητημένα προσγειωμένης απλότητας που αποθέωσε ο Lagerfeld με τον τρόπο που επέλεξε να ζήσει.

Αποχωρώντας άφησε πίσω του ένα θησαυρό από εικόνες: σκίτσα, μόδα, φωτογραφίες επωνύμων, πορτρέτα του που θα έλεγε κανείς ότι περισσότερο μιλούν για την τέχνη per se παρά για τον ίδιο. Τόσες συνεντεύξεις, τόση έκθεση, τόσα χρόνια και όσοι τον ήξεραν καλά και όσοι είχαμε την τύχη να τον συναντήσουμε και να μιλήσουμε μαζί του τον αντιμετωπίζαμε όπως ακριβώς μας επέτρεπε: σαν τον Karl που κάνει συνεχώς κάτι. Ο Karl ήταν doer και achiever. Όμως κανείς δε θα μπορέσει να σου απαντήσει αν ο Lagerfeld ήταν αυτό που έκανε. Ο ίδιος κρυβόταν χωρίς να σκέφτεται ότι αυτό καλλιεργούσε το μύθο του. Έκρυβε τα μάτια του πίσω από τα μαύρα γυαλιά, "την μπούργκα" του, όπως συνήθιζε να λέει, για να προσθέσει μετά τη βεντάλια. Με το κλασικό dandy look του, περιφερόταν στην υφήλιο σαν κοσμοπολίτικη μαριονέτα. Πετούσε μόνο με ιδιωτικά τζετ που χωρούσαν τους 20 βοηθούς του, είχε πολυτελή σπίτια, αλλά δήλωνε αντι-υλιστής και αποστασιοποιημένος από τα υπάρχοντά του. Όπως κάθε ιδιοφυΐα, λάτρευε τα παράδοξα. Αδηφάγος αναγνώστης και παρατηρητής της ζωής μέσα από τα βιβλία, δημιουργούσε σαν ένα είδος υπερ-υπολογιστή. Ο αντισυμβατικός, ο μισογύνης, ο προβοκάτορας, ο γκουρού της μόδας, ο Κάιζερ, ο μύθος ή όπως αλλιώς τον έχουν χαρακτηρίσει κατά καιρούς δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Κινούνταν ανάμεσα στα άκρα και πάντα πολύ κοντά σε αυτά. Αγάπησε μία φορά, τον έχασε από AIDS, μετά αφοσιώθηκε σε μια γάτα, τη χρύσωσε στη διαθήκη του, βάφτισε ένα αγόρι και είδε τον εαυτό του μέσα στα παιδικά του μάτια. Όμως, η μετριότητα δεν παρήγαγε ποτέ κανένα μύθο, σωστά το λες, Μιχαήλ Μαρμαρινέ.

Ποιος ήταν αληθινά ο Karl Lagerfeld δε θα το μάθουμε ποτέ, θα ξέρουμε μόνο αυτό που μας επέτρεψε να δούμε από εκείνον. Ο κόσμος όλος θα θυμάται για πάντα το μεγάλο μόδιστρο. Οι Γάλλοι, που τον θεωρούν δικό τους και δεν τον εκχωρούν πεισματικά στους Γερμανούς, θα τον θυμούνται ως το μεγάλο φιλόσοφο της μόδας και θα μνημονεύουν για καιρό τους πνευματικούς karlismes του, τους αφορισμούς του, τις ατάκες του:

"Λέω πάντα αυτό που σκέφτομαι. Και μερικές φορές αυτό που δε σκέφτομαι".

"Ευτυχισμένος; Εγώ; Όχι, δεν είμαι τόσο φιλόδοξος".

"Είμαι νυμφομανής της μόδας. Στον οργασμό όμως δεν έχω φτάσει ποτέ".

"Τα πόδια μου πατούν στη γη. Αλλά όχι σε αυτή τη γη".

"Η αναζήτηση της ευτυχίας φαντάζει τώρα πιο δύσκολη από ποτέ".

 

Ιούλιος 2018

>