"Μετά από αυτή την τόσο βροχερή άνοιξη που όλοι μας θα θυμόμαστε για καιρό, λυτρωτικός καταφθάνει ο Μάιος κουβαλώντας τα απαραίτητα που θα μας συνδέσουν ξανά με το βαθύτερο εαυτό μας και με τους ανθρώπους μας"
H Μέρι Όλιβερ ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, ελάχιστα έως καθόλου γνωστή στο ελληνικό κοινό. Ακόμη και στην πατρίδα της, το έργο της πέρασε "κάτω από τα ραντάρ", με τους κριτικούς να στέκονται στον "υπεραπλουστευμένο, σχεδόν απλοϊκό στίχο της" και το Pinterest να μετράει likes και shares σε εικόνες από πίνακες μέχρι T-shirts τυπωμένα με ποιήματά της.
Η Μέρι Όλιβερ έζησε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια στο Οχάιο βρίσκοντας παρηγοριά στη φύση, την οποία αποθέωσε μέσα από την ποίησή της ως το μόνο δρόμο που οδηγεί προς τα μέσα μας. "Έφυγε" στην αρχή της χρονιάς και άφησε πίσω της αυτή την Καλοκαιρινή Μέρα:
Ποιος έκανε τον κόσμο;
Ποιος έκανε τον κύκνο και τη μαύρη αρκούδα;
Ποιος έκανε την ακρίδα;
Αυτή εδώ την ακρίδα, εννοώ –
που πετάχτηκε ξαφνικά μέσ’ από το χορτάρι,
που τρώει ζάχαρη από το χέρι μου,
που, αντί για πάνω-κάτω, κουνάει μπρος-πίσω το σαγόνι της,
που κοιτάζει τριγύρω με τα τεράστια και πολύπλοκα μάτια της.
Τώρα σηκώνει τα λεπτά χέρια της και πλένει επιμελώς
το πρόσωπό της.
Τώρα τινάζει τα φτερά της και πετάει μακριά.
Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η προσευχή.
Ξέρω πώς να δίνω προσοχή στα πράγματα γύρω μου, πώς να πέφτω στο χορτάρι, πώς να κάθομαι με τα γόνατα στο χορτάρι, πώς να χαζολογάω και να είμαι ευλογημένη, πώς να περιπλανιέμαι στα χωράφια, ό,τι ακριβώς έκανα όλη τη μέρα σήμερα. Πες μου, τι άλλο θα έπρεπε να είχα κάνει; Δεν πεθαίνουν όλα στο τέλος, και μάλιστα πολύ γρήγορα; Πες μου, τι σκοπεύεις να κάνεις με τη μία, άγρια και πολύτιμη ζωή σου;
Μοιάζει με ποίημα που θα μπορούσε να γράψει ένα παιδί, μοιάζει με κάτι που θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ ή εσύ. Τίποτα περίπλοκο, τίποτα δυσνόητο, τίποτα κουραστικό. Μόνο μια εικόνα από μια βόλτα στη φύση και εντυπωσιακές στιγμές από τη μαγεία της που τείνουμε να μην προσέχουμε ποτέ. Όλη η δύναμη της ζωής μέσα από την παρατήρηση μιας ακρίδας που κινείται, τρώει και τελικά φεύγει. Όλη η χαρά της ζωής μέσα από την εφήμερη διάστασή της. Όλη η συγκλονιστική υπαρξιακή μας ανησυχία μέσα από μια σειρά από τρία καθηλωτικά ερωτήματα. Και όλο αυτό μέσα σε ένα λουσμένο στο φως τοπίο, με τον ήλιο να πυρπολεί κάθε σκοτεινό σημείο μέσα και έξω από εμάς.
Το 2002 ένας μεταπτυχιακός φοιτητής του Harvard Business School έθεσε αυτά τα ερωτήματα στους συμφοιτητές του. Καθένας κλήθηκε να γράψει ένα κείμενο με απαντήσεις που να ξεπερνούν τα επαγγελματικά του όνειρα. Το Portrait Project, όπως ονομάστηκε, από ιδέα έγινε παράδοση στο Χάρβαρντ και αποτελεί έναν καθρέφτη αυτογνωσίας και προβολής στο μέλλον για κάθε φοιτητή. Αυτή η αναγνώριση δεν έκανε καμία αλλαγή στον τρόπο που έβλεπε η Μέρι Όλιβερ τη δική της ζωή. Δε σταμάτησε ποτέ να κάνει καθημερινά μεγάλους περιπάτους στα δάση ή στις παραλίες αναζητώντας υλικά του φθαρτού φυσικού μας κόσμου που μπορούν με τη δική της πένα να μιλήσουν για αιώνιες αλήθειες.
Μετά από ένα χειμώνα που οριστικοποίησε τη συναισθηματική μας καραντίνα, μετά από αυτή την τόσο βροχερή άνοιξη που όλοι μας θα θυμόμαστε για καιρό, λυτρωτικός καταφθάνει ο Μάιος κουβαλώντας τα απαραίτητα που θα μας συνδέσουν ξανά με το βαθύτερο εαυτό μας και με τους ανθρώπους μας. Αυτούς που αγαπάμε, αυτούς που μας θυμώνουν, αυτούς που δε γνωρίζουμε καν. Και για το τέλος, τρεις μόνο στίχοι για την αισιοδοξία της ζωής και το θαυμασμό για ό,τι κρύβει μέσα της:
