top article

Τις περιόδους εκείνες που νιώθεις ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου, εκείνες είναι που σου λένε όλοι ότι οφείλεις να δείξεις τη μεγαλύτερη δύναμη, την πιο συνειδητή εγκαρτέρηση. Γελάς πικρά. Το μόνο που θέλεις είναι να κρυφτείς κάτω από το πάπλωμα και να αφήσεις το χρόνο να περάσει από πάνω σου παρασέρνοντας όλα τα βάρη, όλο το άχθος. Θέλεις να ξαναγίνεις παιδί για να ξανανιώσεις την αίσθηση του απεριόριστου μέλλοντος. Ξέρουμε όλοι ωστόσο ότι αυτή είναι σκηνή από χολιγουντιανή ταινία, διότι στην αληθινή ζωή κανένα πάπλωμα δε σε σώζει, δεν μπορεί να σε προστατέψει από τον εαυτό σου.

The only way out is through. Όταν το πράγμα στραβώνει, μόνη διέξοδος είναι να βουτήξεις στην αγριεμένη θάλασσα και να μην κάνεις τον κύκλο πηγαίνοντας παραλιακά. Μπορεί να μην το νιώθεις στο πετσί σου, αλλά δεν είσαι μόνη σε αυτή την περιπέτεια. Έχεις συμμάχους που ήρθε η ώρα να αναγνωρίσεις την αξία τους. Τους λένε σύντροφο, τους λένε φίλους, Μαρία, Νίκο, Γιώργο, Γιάννη, Κώστα. Τους λένε φύση, τους λένε μουσικές, τους λένε βιβλία, τους λένε ποίηση, γράψιμο, ζωγραφική, τρέξιμο. Όλα αυτά μαζί ή/και καθένα ξεχωριστά υπάρχουν στη ζωή σου για να σου διδάξουν ότι καμία απώλεια, κανένα οριακό γεγονός δε σε εμποδίζει να χορέψεις, να κολυμπήσεις, να χαρείς τη ζωή.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ έλεγε συχνά ότι, αν είχε γεννηθεί ένα χρόνο μετά, ο Φλέμινγκ θα είχε εφεύρει την πενικιλίνη και θα είχε σωθεί, δε θα είχε μείνει ανάπηρη. Όμως, με το γράψιμο αντίβαρο, έκανε τον ψυχικό πόνο, την έλλειψη ποίηση και έτσι θα μείνει στην ιστορία μας ως μία από τις πιο σημαντικές Ελληνίδες ποιήτριες. Τώρα έφυγε και δε θα ξαναγράψει για τη ζωή που τόσο αγάπησε και χάρηκε, αλλά ούτε για τον έρωτα που αποθέωσε μέσα από το έργο της. Ήταν πια μεγάλη σε ηλικία όταν είπε: "Ο έρωτας είναι το παν. Και τώρα που είμαι πια 70 χρονών το πιο δύσκολο που έχω να αντιμετωπίσω είναι να ζω χωρίς τον έρωτα. Δεν καταλαβαίνω πως αναπνέω, πως δουλεύω χωρίς αυτόν".

Κι εγώ μαζί με την ποιήτριά μου ανήκω στο κλαμπ των αθεράπευτα αισιόδοξων που από το Φεβρουάριο ακόμη βλέπουν την άνοιξη να έρχεται. Που πιστεύουν στη θεραπευτική δύναμη του χρόνου, διότι ο χρόνος είναι αυτό που συμβαίνει όταν δε συμβαίνει τίποτε άλλο. Μέσα στη σύγχρονη έρημο ιδεών της ψηφιακής μας ζωής, ένας καταρράκτης λέξεων είναι σανίδα σωτηρίας. Η ποίηση είναι το πιο ζεστό πάπλωμα που περιμένει να σε αγκαλιάσει.

Ιούλιος 2018

>