Μόνοι πια και απορημένοι με το τυχαίο, περιμένουμε την αναζωογονητική πνοή μιας άνοιξης
Στιγμή δε μας άφησε να πάρουμε ανάσα ο χειμώνας που έφυγε. Τα χαμηλά βαρομετρικά του αποχώρησαν παίρνοντας μαζί τους τα τελευταία κομμάτια της παιδικής μας αθωότητας και το ρομαντισμό της ποιητικής πλευράς του εαυτού μας. Άλκη Ζέη και Κική Δημουλά λες και συνεννοήθηκαν για να συγγράψουν το μεγάλο φινάλε τους με διαφορά λίγων μόνο ημερών. Λες και ένας αποχαιρετισμός δεν ήταν αρκετός. Μόνοι πια και απορημένοι με το τυχαίο, περιμένουμε την αναζωογονητική πνοή μιας άνοιξης, που θα είναι η πρώτη άνοιξη μιας νέας δεκαετίας, σαν να είναι η πρώτη άνοιξη μιας νέας ζωής.
Διψασμένη για χαρά της ζωής, ρουφάω εικόνες από τις λαμπερές πασαρέλες της μόδας. Φωτογενή μοντέλα περπατούν στους διαδρόμους μιας ζωής όπως θα ήθελα να είναι, όπως την ονειρευόμουν στην κρεβατοκάμαρα των ροζ παιδικών μου χρόνων. Την ίδια στιγμή αμείλικτη η πραγματικότητα φτάνει στην οθόνη του υπολογιστή όπως ξετυλίγεται στα νησιά και τα σύνορα της χώρας. Δύο σύμπαντα σε παράλληλη πορεία. Δύο κόσμοι σε τροχιά γύρω από τον άξονα της ανθρωπιάς μας. Μπορείς να κλείσεις τα μάτια στο όμορφο; Μπορείς να κλείσεις τα μάτια στο τραγικό; Τυφλοί από επιλογή, ο πιο δύσκολος ανήφορος του σύγχρονου ανθρώπου.
Μια απόφαση σοβαρή πήρα στην αρχή του μήνα την ώρα που φορούσα το παραδοσιακό βραχιόλι. Αν είναι να με κάψει ο Μάρτης, θα είναι επειδή του το επέτρεψα εγώ. Επειδή με κούρασε η παρουσία μου παντού και συνεχώς, επειδή με εξουθένωσε η πληροφορία που δεν πρέπει με τίποτε να χάσω, επειδή με κατατρόπωσε η επιβεβλημένη ανάγκη να μη συμβεί κάτι και δεν το
μάθω, γι’ αυτό και καταφεύγω στη χαρά της επιλεκτικής παρουσίας.
Γι’ αυτό και ανακηρύσσω την απαρχή της περιόδου της ευτυχίας του να "χάνω" τα ασήμαντα. Στην εποχή του JOMO (the Joy Of Missing Out) καταγράφω τους αφορισμούς της δικής μου άνοιξης, εκείνες τις σύντομες περιεκτικές δηλώσεις που περιέχουν μια ευρύτερα αποδεκτή αλήθεια για να με κλείσουν μέσα στον προστατευτικό τους κλοιό:
"Γεννιέσαι σε μια μέρα, πεθαίνεις σε μια μέρα, όλα μπορούν να αλλάξουν σε μια μέρα". Κινεζικό απόφθεγμα
"Πρωί είναι όταν ξυπνάω και υπάρχει ανατολή μέσα μου". Χένρι Ντέιβιντ Θορό
"Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια. Γιατί μέσα από αυτό το τέλος έχεις τη δυνατότητα να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου που δεν τις ήξερες. Έχεις τη δυνατότητα να ανακαλύψεις τι αρνιόσουν πιθανώς να δεις τόσον καιρό και απέφευγες να αντιμετωπίσεις. Έχεις τη δυνατότητα να αρχίσεις να περνάς όμορφα και να θυμηθείς όλα όσα είχες ξεχάσει για σένα. Μην το φοβάσαι το τέλος. Το τέλος που αρνιόμαστε να δώσουμε να φοβάσαι". Κική Δημουλά
κεντρική φωτογραφία: LANDSCAPE: THE PARC MONCEAU, 1876, CLAUDE MONET (FRENCH, PARIS 1840-1926 GIVERNY)
