Η πρωταγωνίστρια της παράστασης Room Service του Έκτορα Λυγίζου ονειρεύεται μια συμβατική, ασφαλή ζωή. Επιλέγει όμως να είναι ηθοποιός -και γι’ αυτό φταίει ένα ροζ κουνελάκι. <br />
Η Έλενα Μεγγρέλη είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Είναι 32 χρονών, αλλά μοιάζει με 20. Υποστηρίζει ότι θα ήθελε να ζει συμβατικά και επιζητά την ασφάλεια, αλλά έφυγε από το πατρικό της στα 18 και η ζωή της μέχρι τώρα είναι μάλλον περιπετειώδης. Δηλώνει επαγγελματίας ηθοποιός με μια μικρή διστακτικότητα, παρόλο που δουλεύει ήδη 15 χρόνια. Η περιπέτεια της υποκριτικής ξεκίνησε όταν ήταν ακόμα μαθήτρια - μαζί με την ομάδα Le Cirque Petit έδιναν παραστάσεις street theater στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο, συνέχισε με μεταπτυχιακά στην Υποκριτική στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ πέρυσι τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μετά την “ανακάλυψε” ο Έκτορας Λυγίζος και της πρότεινε να συμμετέχει στην παράσταση Πολεμιστές που παρουσιάστηκε στο Low Budget Festival. Τώρα συνεργάζονται ξανά στο Room Service, μια αμερικανική φάρσα για την οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου και έναν χρεοκοπημένο θίασο που προσπαθεί να ανεβάσει ένα έργο.
Τελικά, δεν είσαι πολύ καινούργια στον χώρο. Έχεις πολλά χρόνια προϋπηρεσίας.
Με το θέατρο ασχολούμαι επαγγελματικά περίπου δύο χρόνια. Οι παραστάσεις δρόμου δεν αναγνωρίζονται ως προϋπηρεσία. Δουλεύω από τα 18 μου, αλλά δεν έχω ούτε ένα ένσημο. Μπορεί τώρα να αποκτώ σκηνική εμπειρία, ωστόσο η έκθεση δε μου είναι κάτι ξένο. Αποφάσισα να μην φοβάμαι άλλο και να τολμήσω να ακολουθήσω το επάγγελμα του ηθοποιού επισήμως.
Ποιος ήταν ο φόβος σου μέχρι τώρα;
Έλεγα ότι αυτή η δουλειά δεν είναι για μένα, ίσως επειδή δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να πω ότι θα είμαι αποκλειστικά ηθοποιός και τίποτα άλλο. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια προς τα εκεί κατευθύνομαι. Τελικά, αυτό θέλω να κάνω.
Θυμάσαι πότε έγινε το «κλικ» μέσα σου, ότι θα γίνεις ηθοποιός;
Θυμάμαι πολύ έντονα αυτή τη στιγμή. Ήμασταν στη Μυτιλήνη το 2001 και παίζαμε σε μια παράσταση δρόμου στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, Το Δέντρο των Ευχών - εγώ έπαιζα το δέντρο. Στο τέλος με πλησίασε κάποιος και μου έδωσε ένα μικρό ροζ κουνελάκι, το οποίο έχω ακόμα, λέγοντας μου «Σε ευχαριστώ πολύ γι' αυτό που είδα. Μου άγγιξε πολύ δικά μου κομμάτια». Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο ήταν η πρώτη φορά που είπα μέσα μου «Εγώ αυτό θέλω να κάνω». Πέρασαν όμως αρκετά χρόνια μέχρι να το “επισημοποιήσω”.
Οι παραστάσεις δρόμου πώς προέκυψαν;
Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Πριν τελειώσω ακόμη το σχολείο είχαμε μια ομάδα με κάποιους φίλους, οι οποίοι τώρα έχουν τη σχολή τσίρκου στον Κεραμεικό, και κάναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις στο δρόμο. Ήμασταν όλοι αυτοδίδακτοι. Στην αρχή ήταν κάτι πολύ άγουρο, αλλά στην πορεία κλείσαμε δουλειές, βγάλαμε και κάποια χρήματα, σιγά σιγά έγινε πιο σοβαρό.
Πόσο διαφορετικές είναι οι αντιδράσεις του κόσμου στο δρόμο από ότι σε ένα κλειστό θεατρικό χώρο;
Ο δρόμος είναι πάντα απρόβλεπτος, αλλά ευτυχώς ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε κάτι δυσάρεστο. Στο θέατρο πάντως μου αρέσει να εκφράζεται και η άποψη του θεατή, και εννοώ περισσότερο το παιδικό θέατρο με το οποίο ασχολούμαι πιο πολύ τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν μου αρέσουν οι γηπεδικές αντιδράσεις, αλλά απολαμβάνω τις αντιδράσεις των παιδιών.
Το πιο έξυπνο σχόλιο που έχεις ακούσει;
Πέρυσι που έπαιζα την Κοντορεβυθούλα στο Τρένο στο Ρουφ άκουγα από τις πρώτες σειρές ένα debate για την ηλικία μου. Το ένα παιδάκι έλεγε “Είναι στην ηλικία μας”, το άλλο διαφωνούσε “Όχι, είναι πιο μικρή!”. Φέτος που έκανα κατακόρυφο, άκουσα ένα παιδάκι να λέει “Κυρία και κάνει τέτοια πράγματα στην ηλικία της!”.
Συνέχεια στη σελίδα 2
Ήσουν από τα κοριτσάκια που ανέβαζαν παραστάσεις μικρά;
Καθόλου,ήμουν πολύ ντροπαλή. Πράγμα περίεργο, γιατί κατά τα άλλα ήμουν ζωηρόπαιδί. Πέρασα και δύσκολη εφηβεία, τους κούρασα πολύ τους γονείς μου.Ήθελα να είμαι αυτόνομη και ήμουν πολύ ισχυρογνώμων. Μόλις τελείωσα τοσχολείο, την επόμενη μέρα έπιασα δουλειά σε ένα μπαρ διπλή βάρδια,νοίκιασα ένα διαμέρισμα και έφυγα από το πατρικό μου.
Και οι γονείς σου;
Τους ενόχλησε. Ο πατέρας μου δεν ήρθε ποτέ στο πρώτο μου σπίτι, αλλά μετά το αποδέχτηκαν.
Από πόσες δουλειές έχεις περάσει;
Σερβιτόρα, γραμματέας, οδηγός.
Οδηγός;
Σοφέρ...Οδηγώ από μικρή, με είχε μάθει η μαμά μου, η οποία είναι φανατική τηςοδήγησης. Το 2004, στους Ολυμπιακούς, οδηγούσα λιμουζίνα και μετέφεραξένους εκπροσώπους εταιρειών. Αλλά τράκαρα και απολύθηκα. Ευτυχώςελαφρά, διέλυσα μόνο τον καθρέφτη.
Είσαι survivor δηλαδή;
Προσπαθώ.Όταν ήμουν μικρή, το να ζήσω μόνη μου ήταν μια μορφή περιπέτειας,ξεπηδούσε από τον ενθουσιασμό του καινούργιου. Κάτι που αποδείχτηκε καικαλό και κακό.
Κακό γιατί;
Έχασα χρόνο. Θα μπορούσα να σπουδάσωνωρίτερα υποκριτική, να είμαι πιο δημιουργική, πιο παραγωγική, αλλά τότεδεν άκουγα κανέναν. Τα δύο πρώτα χρόνια αυτονομίας είχα αφήσει και τοπανεπιστήμιο, επειδή δούλευα συνέχεια. Μετά είχα και ένα ατύχημα μεμηχανή, τραυμάτισα σοβαρά το πόδι μου, και έμεινα στο κρεβάτι αρκετόκαιρό. Και εκεί η αυτονομία μου λειτούργησε αρνητικά.
Με ποιο τρόπο;
Δενφρόντισα αμέσως το πόδι μου και έπαθα σχεδόν σηψαιμία, μέχρι να ζητήσωβοήθεια από τους δικούς μου. Νόμιζα ότι δεν ήταν σοβαρό και ότι θα τοαντιμετωπίσω μόνη μου. Αλλά δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου - γιακάποια πράγματα χρειάζεσαι βοήθεια. Και τώρα με την κρίση αυτή η σκέψηγυρίζει συχνά στο μυαλό μου. Όταν έχεις περάσει κάτι τέτοιο, ξέρεις ότιτα πράγματα μπορεί να ανατραπούν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Τίποτα δενείναι δεδομένο.
Νιώθεις ανασφάλεια;
Συντηρώ τον εαυτό μου πολλάχρόνια, οπότε ξέρω ότι μπορώ να επιβιώσω. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θαμπορέσω να ανταπεξέλθω σε μια προσωπική κρίση, σε μια αρρώστια ή μιανοσηλεία. Ή αν θα μπορούσα να συντηρήσω και κάποιον άλλον.
Είσαι σπάταλη;
Όχιιδιαίτερα. Μου αρέσει όμως πάρα πολύ να τρώω έξω, να πηγαίνω θέατρο,σινεμά, να κερνάω. Όταν έχω λεφτά, το ξέρουν όλοι. Χθες έπαιξα και πρώτηφορά λόττο.
Και τι θα κάνεις τα χρήματα αν κερδίσεις;
Θα αγοράσωένα σπίτι. Είμαι άνθρωπος που επιζητά την ασφάλεια και τη σταθερότητα,παρόλο που η ζωή μου δείχνει το αντίθετο. Θα μου άρεσε να έχω ένα δικόμου σπίτι και μια κανονική δουλειά με ελεύθερο χρόνο τα απογεύματα καιτα σαββατοκύριακα. Αλλά δεν το έχω καταφέρει ποτέ αυτό - πάντα κάπουτρέχω, κάπου μπλέκομαι.
Λες αμέσως “ναι” στις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται;
Σεκαμία περίπτωση. Πρέπει να αισθάνομαι ασφάλεια σε μια συνεργασία για νατην ακολουθήσω, δεν μπορώ να λειτουργήσω διαφορετικά. Αν σεεμπιστεύομαι λέω αμέσως “ναι”, αλλά πολύ δύσκολα εμπιστεύομαι κάποιονάγνωστο.
Αυτό ισχύει και στην προσωπική σου ζωή;
Δεν είμαι καχύποπτη, αλλά όσο μεγαλώνω αναπτύσσω περισσότερες άμυνες, προσπαθώ να με προστατεύω.
Συνέχεια στη σελίδα 3
Ποια είναι τα τρία βασικά στοιχεία του χαρακτήρα σου;
Είμαι επίμονη, έχω αντοχή και κατά βάθος είμαι αισιόδοξη.
Γιατί μόνο κατά βάθος;
Γιατίπολύ συχνά τον τελευταίο καιρό στεναχωριέμαι έντονα. Ό,τι συμβαίνειγύρω μου, το απορροφώ και θλίβομαι πολύ. Αλλά πάντα λέω ότι αύριο είναιμια άλλη μέρα. Αυτό είναι το μότο της ζωής μου.
Ένα χαρακτηριστικό σου που θα ήθελες να αλλάξεις;
Η ξεροκεφαλιά. Ακόμη και όταν καταλαβαίνω ότι κάνω λάθος, δεν αλλάζω εύκολα γνώμη. Έτσι βέβαια χάνω χρόνο.
Πώς αντιδράς όταν είσαι πολύ χαρούμενη;
Τρώω πολύ, χαμογελάω, τραγουδάω, χορεύω στο δρόμο. Φαίνομαι από μακριά.
Αυτή την περίοδο πώς είσαι;
Διανύωμια πολύ καλή περίοδο, όχι εύκολη, αλλά δημιουργική. Η συνεργασία μουμε τον Έκτορα Λυγίζο στο Room Service είναι τέλεια. Θα ήθελα να δουλεύωμαζί του για πάντα, μέχρι να πεθάνω.
Πόσους ρόλους παίζεις στην παράσταση;
Tρεις.Δύο γυναίκες, την Κριστίν που είναι μία αδίστακτη καριερίστα και τηΧίλντα που είναι το αντίθετό της, μια γλυκιά κοπέλα που παραδίδεται στονέρωτα. Και παίζω και έναν άντρα, έναν ανατρεπτικό επενδυτή.
Ποιον από τους τρεις προτιμάς;
Τονρόλο του άντρα, γιατί είναι πιο ξένος προς εμένα, οπότε μου δίνει καιπερισσότερη ελευθερία. Με δυσκόλεψε η Χίλντα, γιατί πάντα βλέπω μεκριτική ματιά κάποιον που τα θυσιάζει όλα για τον έρωτα.
Γιατί; Δεν θα τα άφηνες όλα για έναν μεγάλο έρωτα;
Όχι πια. Το έχω κάνει στο παρελθόν, αλλά τώρα είμαι πιο θωρακισμένη. Έχω κλείσει γενικά.
Θέλεις να κάνεις οικογένεια;
Πολύ,αλλά δεν ξέρω αν μου το επιτρέπει αυτή η δουλειά. Θα ήθελα να κάνωπαιδί και να μπορώ να του δώσω ό,τι μου έδωσαν οι δικοί μου.
Τι πολύτιμο πήρες από τους γονείς σου;
Πάραπολλή αγάπη, πολλή παρέα και από τον πατέρα μου πήρα την αγάπη για τηδουλειά. Ήταν δημοσιογράφος και έλειπε συχνά εκτός Ελλάδας, αλλά όλοιήμασταν χαρούμενοι επειδή ο μπαμπάς ήταν χαρούμενος που δούλευε. Μάλλοναπό εκείνον πήρα και τη συνήθεια να μετακινούμαι συχνά.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις σε μια συνέντευξη;
Ναιυπάρχει! Ένα τεράστιο “ευχαριστώ” στους φίλους, στους καθηγητές, στηνοικογένειά μου, στους φυσιοθεραπευτές μου, στους ανθρώπους στα σχολείαπου δούλεψα και σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο που θα καταλάβει ποιοςείναι...
Info: Το Room Service ανεβαίνει στη Στέγη Γραμμάτων καιΤεχνών. Παίζουν ακόμη: Γιάννης Κλίνης, Έκτορας Λυγίζος, ΔημήτρηςΜοθωναίος, Άρης Μπαλής, Γιάννης Παπαδόπουλος.
Σχετικά θέματα:
ViewFaster | Η Αφροδίτη με τη Γούνα
ViewFaster | Τετ-α-Τετ με τον Tommy Hilfiger
ViewFaster | The next big thing
