Φωτογραφία: Courtesy of Schiaparelli
Αφήνοντας πίσω κάθε δημιουργική βεβαιότητα, ο Daniel Roseberry παρουσιάζει μια couture συλλογή που επαναπροσδιορίζει την κληρονομιά της Schiaparelli μέσα από τον σουρεαλισμό, τη γλυπτική και την τόλμη.
Ο Daniel Roseberry ξεκινά το σημείωμα της νέας couture συλλογής της Schiaparelli με μια ασυνήθιστα ειλικρινή παραδοχή. Πίστεψε ότι είχε βρει τη συνταγή της επιτυχίας. Κι έκανε το λάθος να προσπαθήσει να την επαναλάβει. Η συλλογή αποτελεί ένα προσωπικό ημερολόγιο αμφιβολίας, δημιουργικής κρίσης και τελικά απελευθέρωσης.
Μετά την αποθέωση που γνώρισε η προηγούμενη couture συλλογή του, The Agony and the Ecstasy, ο Τεξανός σχεδιαστής πίστεψε πως είχε βρει τη συνταγή της επιτυχίας. Προσπάθησε να την επαναλάβει, ακολουθώντας σχεδόν μηχανικά τα ίδια βήματα. Ένα ταξίδι για έμπνευση, μια επίσκεψη στη Βαρκελώνη και στα αριστουργήματα του Antoni Gaudí, η επιστροφή στο ατελιέ. Τίποτα όμως δεν λειτούργησε όπως περίμενε. Η νέα συλλογή γεννήθηκε μόνο όταν εγκατέλειψε την ανάγκη να ελέγχει τη δημιουργία.
Το "l'appel du vide" και η φιλοσοφία της Elsa Schiaparelli
Στο σημείωμά του ο Roseberry δανείζεται μια γαλλική έκφραση που δύσκολα μεταφράζεται κυριολεκτικά. Το l'appel du vide, η "κλήση του κενού", περιγράφει εκείνη την ακατανόητη έλξη προς το άγνωστο, τη στιγμή που αφήνεσαι σε κάτι που δεν μπορείς ακόμη να εξηγήσεις.
Η ιδέα αυτή διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή και συνδέεται βαθιά με την ίδια την Elsa Schiaparelli. Η ιδρύτρια του οίκου δεν αντιμετώπισε ποτέ τον σουρεαλισμό ως μια αισθητική ιδιορρυθμία. Τον χρησιμοποίησε ως έναν τρόπο να αποκαλύπτει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια. Οι συνεργασίες της με τον Salvador Dalí και τον Jean Cocteau δεν γεννήθηκαν από την ανάγκη για πρόκληση αλλά από την πεποίθηση ότι η μόδα μπορεί να λειτουργήσει όπως η τέχνη, ανοίγοντας έναν διάλογο ανάμεσα στο πραγματικό και στο φαντασιακό. Ο Roseberry δεν αναπαράγει αυτή την κληρονομιά. Τη μεταφράζει στη δική του εποχή.
Η couture πέρα από το οκείο
Το μεγαλύτερο επίτευγμα της συλλογής δεν βρίσκεται στις εντυπωσιακές σιλουέτες αλλά στα ίδια τα υλικά. Αντί για τα παραδοσιακά μετάξια, τα σατέν και τα φίνα μάλλινα υφάσματα, ο σχεδιαστής στρέφεται στο latex, στη σιλικόνη, σε επιφάνειες που μοιάζουν με παγωμένες λίμνες χρώματος και σε υλικά που μέχρι πρόσφατα δύσκολα θα φανταζόταν κανείς μέσα σε ένα couture ατελιέ. Το αποτέλεσμα δεν μοιάζει τεχνολογικό. Μοιάζει σχεδόν οργανικό.
Ένα μπούστο σμιλεύεται σαν ανθρώπινο σώμα πριν αποτυπωθεί σε σιλικόνη και βαφτεί σε μια γαλακτώδη απόχρωση του μπλε. Εκατοντάδες λουλούδια από λεπτό καλσόν τεντωμένο πάνω σε μεταλλικά σύρματα μετατρέπονται σε μια ανάγλυφη φούστα, ενώ σωληνώσεις από κρινολίνο αποκτούν μια απρόσμενη ελαφρότητα καθώς αιωρούνται γύρω από το σώμα.
Σε ένα άλλο look, αληθινά άνθη, λέπια ψαριών και κορδέλες συνυπάρχουν με κινούμενα πλοκάμια από latex που μοιάζουν να ζωντανεύουν καθώς περπατά το μοντέλο. Το ερώτημα που θέτει ο Roseberry είναι απλό αλλά ουσιαστικό. Η πολυτέλεια βρίσκεται στο ίδιο το υλικό ή στη φαντασία που μπορεί να το μεταμορφώσει;
Η Schiaparelli κοιτάζει μπροστά
Εδώ και αρκετές σεζόν ο Roseberry έχει αποδείξει ότι κατανοεί σε βάθος τους κώδικες του οίκου. Αυτή τη φορά, όμως, επιλέγει να τους αμφισβητήσει.
Το χαρακτηριστικό Schiaparelli σακάκι παύει να είναι το επίκεντρο μιας εμφάνισης και αντιμετωπίζεται σαν κόσμημα που ολοκληρώνει το σύνολο. Το εμβληματικό χρυσό του οίκου δεν χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό στοιχείο αλλά ως γλυπτικό υλικό που μεταμορφώνει το σώμα σε έργο τέχνης, άλλοτε σαν πανοπλία και άλλοτε σαν κόσμημα.
Παράλληλα, οι αποχρώσεις αντλούν έμπνευση από τη θαλάσσια ζωή και τη χλωρίδα. Ροζ του αστακού, βιολετί, μανταρινί, σαφράν και απαλό μέντα συνυπάρχουν με γυαλιστερό μαύρο, φυσικό εκρού και το χαρακτηριστικό Schiaparelli gold, δημιουργώντας μια χρωματική παλέτα που θυμίζει έναν φανταστικό υποθαλάσσιο κόσμο.
Η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι ακόμη τα ανθρώπινα χέρια
Σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη, η τρισδιάστατη εκτύπωση και η ψηφιακή δημιουργία μεταμορφώνουν τη μόδα, ο Daniel Roseberry υπενθυμίζει κάτι σχεδόν συγκινητικό. Η haute couture εξακολουθεί να υπάρχει χάρη στους ανθρώπους που εργάζονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των ατελιέ. Το δηλώνει άλλωστε και ο ίδιος στο σημείωμά του. Η μεγαλύτερη πολυτέλεια της couture δεν είναι τα υλικά της αλλά τα χέρια που της δίνουν μορφή.
Διαβάστε Επίσης
Ίσως γι' αυτό αυτή η συλλογή μοιάζει τόσο ουσιαστική. Δεν προσπαθεί να σοκάρει, ούτε να επαναλάβει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Ο Roseberry αποδέχεται ότι η δημιουργία δεν ακολουθεί συνταγές και ότι οι πιο συναρπαστικές ιδέες εμφανίζονται όταν ο δημιουργός αφήνει πίσω του κάθε βεβαιότητα.
Η Elsa Schiaparelli πίστευε ότι το αδύνατο είναι απλώς μια αφετηρία για τη φαντασία. Ο Daniel Roseberry δείχνει πως αυτή ίσως είναι η σημαντικότερη κληρονομιά που του άφησε ποτέ ο οίκος.
