Εκτός από μια από τις μεγαλύτερες σχεδιάστριες μόδας του 20ου αιώνα, η Coco Chanel ήταν η γυναίκα που σχεδίασε τα κοστούμια σε σημαντικές παραστάσεις χορού.
Η Gabrielle (Coco) Chanel είχε ιδιαίτερη σχέση με την τέχνη του χορού, καθώς στα μάτια της αντικατόπτριζε αυτό ακριβώς που ήθελε και η ίδια να προσφέρει στις γυναίκες: την ιδέα ενός σώματος που μπορούσε να κινείται ελεύθερα και αποτελούσε σύμβολο της νέας θηλυκότητας.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ανοίγονταν νέα μονοπάτια καλλιτεχνικής έκφρασης μέσω του χορού ο οποίος ζούσε σημαντική άνθηση -όπως και ο κινηματογράφος. Την ίδια εποχή, η Gabrielle Chanel διαμόρφωνε το δικό της στυλ, γεμάτο με κομψά και άνετα ρούχα που είχαν σκοπό να απελευθερώσουν το γυναικείο σώμα. Ήταν αναμενόμενο να διαισθανθεί ότι η μόδα που δημιουργούσε και ο χορός είχαν τον ίδιο στόχο. Εκείνη την εποχή, μάλιστα, έκανε και η ίδια μαθήματα χορού, με μια διάσημη χορεύτρια της εποχής που είχε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Καρυάτις.
H χάρη των χορευτών και η αρμονία των κινήσεών τους που δεν εμποδίζονταν από τα κοστούμια που φορούσαν, εξέφραζε με τον καλύτερο τρόπο τις φιλοδοξίες της σχεδιάστριας για την δημιουργία ενός νέου look, ελεύθερου από κάθε περιορισμό. Το 1913 η Gabrielle Chanel είχε μια εμπειρία την οποία η ίδια περιέγραψε ως ένα "αισθητικό σοκ", όταν παρακολούθησε την "Ιεροτελεστία της Άνοιξης" από τα Ρωσικά Μπαλέτα, σε χορογραφία του Serge Diaghilev. Η παράσταση, πάνω στη μουσική του Igor Stravinsky, θεωρήθηκε σκανδαλώδης, καθώς κατέρριπτε εντελώς την παράδοση του κλασικού μπαλέτου, παρουσιάζοντας κάτι εντελώς καινούριο. Η Chanel επιδίωξε να γνωρίσει τον Diaghilev, μέσω ενός κοινού τους φίλου και του εξέφρασε το πρωτοποριακό όραμά της για ένα είδος τέχνης που θα συνδύαζε το χορό, τη μουσική, τη ζωγραφική, τα σκηνικά και τα κοστούμια.
Οι δυο τους έμειναν φίλοι μέχρι το θάνατο του Diaghilev το 1929 και συνεργάστηκαν πολλές φορές. Μάλιστα, στην πρώτη τους συνεργασία ανέλαβαν να ανεβάσουν ξανά την "Ιεροτελεστία της Άνοιξης".
"Στο μπαλέτο μας, ο χορός είναι μόνο ένα στοιχείο της παράστασης -ούτε καν το πιο σημαντικό. Η επανάσταση που κάναμε ίσως είχε μικρότερη σχέση με τον χορό καθαυτόν και μεγαλύτερη με τα σκηνικά και τα κοστούμια". Αυτά τα λόγια του Serge Diaghilev χρησιμοποιήθηκαν στα εγκαίνια της έκθεσης για τα 100 χρόνια των Ρωσικών Μπαλέτων στην Όπερα του Παρισιού το 2009. Και συμπυκνώνουν ιδανικά το πνεύμα του avant-garde Παρισιού αλλά και την επιθυμία της Gabrielle Chanel να εμφυσήσει την κίνηση και τη ζωή μέσα στις δημιουργίες της.
Το 1924, η Gabrielle Chanel, συνεργάστηκε με τον Jean Cocteau και τον Pablo Picasso, για την παράσταση μπαλέτου "Train Bleu". Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Γαλλική Ριβιέρα και τα κοστούμια που σχεδίασε για τους χορευτές που υποδύονται τους κολυμβητές, τον παίχτη του γκολφ και τον πρωταθλητή του τένις, θα μπορούσαν να φορεθούν άνετα και εκτός σκηνής. Τα κομμάτια αυτά ήταν χαρακτηριστικά του οράματός της για μια μόδα απελευθερωμένη από τα δεσμά της και σε απόλυτη επαφή με την αληθινή ζωή.
Το ίδιο όραμα εξέφρασαν ακόμα πιο ηχηρά οι μεταξωτές τουνίκ που σχεδίασε το 1929 για την επόμενη παράσταση του Diaghilev, με τίτλο "Απόλλων". Η μουσική ήταν του Stravinsky και τον ομώνυμο ρόλο του Έλληνα θεού ενσάρκωσε ο Serge Lifar.
Ακόμα και μετά το θάνατο του καλού της φίλου, Diaghilev, η Gabrielle Chanel δεν ξέχασε την αγάπη της για το χορό και το 1939 σχεδίασε κοστούμια για την παράσταση Bacchanale, όπου o Salvator Dali επιμελήθηκε τα σκηνικά.
