Το street style των Αθηναίων έχει άμεσα να κάνει με το περιβάλλον στο οποίο ζουν.
Τον Αύγουστο που μας πέρασε, λίγο πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές που τώρα φαντάζουν μία αιωνιότητα μακριά, βρέθηκα στην Κοπεγχάγη, στο πλαίσιο της Εβδομάδας Μόδας, και είχα τη σπάνια ευκαιρία να "ρουφήξω” από κοντά όλη την πληροφορία του street style των κατοίκων και των επισκεπτών της, το οποίο μέχρι πρότινος χάζευα σε φωτογραφίες όταν έστηνα τα αντίστοιχα άρθρα μου για το αμίμητο στιλ των Σκανδιναβών. Το καλοκαίρι είναι αδιαμφισβήτητα η καλύτερη εποχή να επισκεφτεί κανείς την πρωτεύουσα της Δανίας και η Εβδομάδα Μόδας, μια στιγμή που η πόλη πάλλεται.
Αυτές οι δύο συγκυρίες, μαζί με την γραφική ομορφιά του Nyhavn και των πολύχρωμων σπιτιών του - για να αναφέρω μία μονάχα από τις γοητευτικές γωνιές της πόλης - ευνοούν ιδιαίτερα το street style. Χωρίς τη ζέστη της νότιας Ευρώπης, αλλά και χωρίς το τσουχτερό κρύο του βορρά, οι Δανοί και όσοι έχουν την τύχη να βρίσκονται εκείνη την στιγμή στην Κοπεγχάγη έχουν το ιδανικό κλίμα για να πειραματιστούν στιλιστικά. Αλλά αυτή η όρεξη για στιλιστική έκφραση μοιάζει να μην είναι συγκυριακή. Αντίθετα, φαίνεται να είναι τρόπος ζωής, όπως είναι για την Κοπεγχάγη η βιωσιμότητα, η προσβασιμότητα και η συμπερίληψη.
Σε λιγότερο από 48 ώρες στην πόλη είδα άτομα με κάθε πιθανό κινητικό πρόβλημα να κυκλοφορούν και να απολαμβάνουν την πόλη τους με πλήρη αυτονομία. Όπως είδα και την τρίτη ηλικία να κυκλοφορεί δύο ταχύτητες κάτω συναντώντας απεριόριστο σεβασμό. Χωρίς βρωμιά, εγκαταλελειμμένα κτίρια με προσόψεις με θηριώδεις σκαλωσιές καλυμμένες με πράσινο δίχτυ ασφαλείας, κάδους για μπάζα που κόβουν την απρόσκοπτη κυκλοφορία στο ήδη κατεστραμμένο πεζοδρόμιο και μυρίζουν ψοφίμι (Καλησπέρα, από Πανόρμου, όλα καλά;) και γκετοποιημένα στενά όπου βρίσκουν καταφύγιο οι παρίες του αστικού κέντρου και λαμβάνουν χώρα κάθε λογής νταραβέρια, πώς η γιορτή του προσωπικού στιλ να μην είναι καθημερινότητα;
Κοπεγχάγη - Παρίσι - Αθήνα. Πού θες να πας;
Διαβάζω στο Chaotic Data της Ελισάβετ Φάκου, ένα από τα αγαπημένα μου Substack blogs, το τελευταίο της άρθρο με τίτλο "48hrs in Paris observing | What people wear in Paris these days”. Σε αυτό η Φάκου εξερευνά μία πάρα πολύ έξυπνη και ταυτόχρονα όμορφη σκέψη, το πώς επηρεάζει η πόλη το στιλ των κατοίκων της. Αμέσως, ήρθε στο μυαλό μου η Κοπεγχάγη με την προσγειωμένη ομορφιά της και τους κατοίκους που έμοιαζαν σα να έχουν ξεπηδήσει από το πιο fashion updated Instagram feed. Κι έπειτα η Αθήνα και η όλο πιο ζοφερή εικόνα της τελευταία χρόνια. Η Φάκου, που είχε κάποιο καιρό να επισκεφτεί το Παρίσι, παρατηρεί ότι στο πλαίσιο της πρόσφατης διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων πραγματοποιήθηκε ένα σοβαρό ρετουσάρισμα στην πόλη.
Αυτό φυσικά δεν συνέβη χωρίς το απαραίτητο gentrification, το οποίο επηρεάζει έμπρακτα την καθημερινότητα των κατοίκων της γαλλικής πρωτεύουσας - όσων αντέχουν ακόμα οικονομικά να διαμένουν σε αυτή -. Εκτός από την περιγραφή μιας ευχάριστης εικόνας, η Φάκου παράλληλα κάνει μία πολύ σημαντική παρατήρηση για τη μείωση της εγκληματικότητας ως συνέπεια του παραπάνω. Αυτή φυσικά δεν μπορεί παρά να είναι θετική για την ανάπτυξη μιας πόλης και να επηρεάζει πολύ πιο πυρηνικά απ' ό,τι τολμάμε να σκεφτούμε, ειδικότερα στη Γαλλία, τις στιλιστικές επιλογές των κατοίκων της. Φυσικά οι Γάλλοι, όπως άλλωστε τονίζει η αρθρογράφος, έχουν ακόμη ασχήμιες τις οποίες κρύβουν κάτω από τα δικά τους χαλάκια στα προάστια του Παρισιού. Μπροστά στη συμμαζεμένη εικόνα της Πόλης του Φωτός κάθε Έλληνας που έζησε το όνειρο της "Αθήνας 2004" μειδιά προβάροντας ένα "Je te l'avais bien dit" (μτφ. "Στα λεγα") για να το ξεστομίσει μέσα στην επόμενη τετραετία.
Το κείμενο της Ελισάβετ με ενέπνευσε, λοιπόν, να θέσω το ίδιο ερώτημα για την πολύπαθη και τουριστικά ανεπτυγμένη Αθήνα μας (ναι κι όμως αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, συνυπάρχουν στην ίδια πρόταση).
Αθήνα, Σ’ αγαπάω να της λες
Πριν από περίπου 12 χρόνια, στα πρώτα μου βήματα στη δουλειά, είχα τη χαρά να πάρω συνέντευξη από έναν από τους πιο hot fashion bloggers της εποχής, τον φωτογράφο, Yvan Rodic, ψηφιακό νομά που ταξίδευε σε όλο τον κόσμο φωτογραφίζοντας ανθρώπους σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και event μόδας για το blog του, "FaceHunter". Από όλες τις ερωτήσεις που είχα ετοιμάσει για εκείνον, μία με ενδιέφερε να απαντήσει περισσότερο. "Έχουν οι Αθηναίοι στιλ;”, τόλμησα να ρωτήσω φορώντας ένα χακί στρατιωτικό πουκάμισο του αδερφού μου δεμένο με ζώνη στη μέση, ένα βινύλ κολάν από fast fashion αλυσίδα, τσάντα από τη λαϊκή και ένα ζευγάρι μποτάκια με τρουκς, που είχαν ήδη ζήσει μία ζωή ως knee-high μπότες, τις οποίες και μεταποίησε η μαμά μου για να με βοηθήσει να πιάσω το trend των ankle boots δίχως να ξοδέψουμε χρήματα.
Δείτε περισσότερα στο womantoc.gr
