Στη σκιά του αστραφτερού Πύργου του Άιφελ, ο οίκος Saint Laurent δεν παρουσίασε απλώς μια συλλογή για τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026. Πρόσφερε ένα κινηματογραφικό θέαμα, μία ωδή στην απελευθερωμένη θηλυκότητα και την ηδονιστική αισθητική που πάντοτε χαρακτήριζε τον οίκο. Ο Anthony Vaccarello, με την 30ή του συλλογή στο τιμόνι του γαλλικού οίκου, χρησιμοποίησε την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού για να υπενθυμίσει στον κόσμο γιατί ο Saint Laurent είναι συνώνυμος με την υψηλή πρόκληση και την αδιαπραγμάτευτη κομψότητα.
Το σκηνικό ήταν εξίσου εντυπωσιακό με την ιστορία που αφηγούνταν τα ρούχα. Σε έναν απέραντο, επίσημο γαλλικό κήπο στους πρόποδες του Trocadéro, οι καλεσμένοι όπως οι Hailey Bieber, Zoë Kravitz, Jean-Paul Gaultier και η Madonna περπάτησαν ανάμεσα σε πυκνούς θάμνους λευκών ορτανσιών. Μόνο από ψηλά, με τη βοήθεια drone, αποκαλύφθηκε το μεγαλειώδες μυστικό: οι ορτανσίες είχαν τοποθετηθεί έτσι ώστε να σχηματίζουν το εμβληματικό λογότυπο YSL του Cassandre, ένα μεγαλοπρεπές έργο που δήλωνε, όπως σχολίασε ο Vaccarello, "Είστε στη Saint Laurent, και το γνωρίζετε".
Η συλλογή ξεκίνησε με μία ξεκάθαρη αναφορά στην αίγλη των δεκαετιών του ’70 και του ’80, την εποχή που ο Yves Saint Laurent βρισκόταν στο απόγειό του και η ελεύθερη και λίγο άσωτη συμπεριφορά εξυμνείτο μέσα από το φακό του Helmut Newton. Ο Vaccarello χαρακτήρισε τις γυναίκες του ως "louche aristocrat", δηλαδή "ξεπεσμένες αριστοκράτισσες", οι οποίες εισέβαλαν στον χώρο φορώντας κοστούμια με power-shoulders, δερμάτινες pencil φούστες και σακάκια biker.
Η αντίθεση όμως βρισκόταν στα πουκάμισα: κλασικά, λευκά, από poplin, αλλά με τον χαρακτηριστικό pussy bow φιόγκο σε μεγάλο μέγεθος, σχεδόν επαναστατικό. Αυτή η "σκληρή" εμφάνιση, εμπνευσμένη εν μέρει από το queer lifestyle και την αισθητική του Robert Mapplethorpe, ήταν, σύμφωνα με τον Vaccarello, μία ιδέα "cruising" στους κήπους, με τις γυναίκες να περπατούν γύρω από το γιγαντιαίο YSL. Εδώ, ο σχεδιαστής έδωσε τη δική του εκδοχή του "Le Smoking", του επαναστατικού σμόκιν που ο ίδιος ο YSL σχεδίασε το 1966 για να ενδυναμώσει τη γυναικεία φιγούρα, προσδίδοντας αρρενωπή δύναμη στη θηλυκότητα.
Στο δεύτερο μέρος του show, η μουσική άλλαξε και ο Vaccarello έθεσε ένα ερώτημα για το πόσο υπονομευτικός μπορεί να είναι κανείς σε μια εποχή που η μόδα συχνά καλείται να "καλύψει". Η απάντησή του ήρθε μέσα από μια σειρά από κλασικά κομμάτια του οίκου, όπως η καμπαρντίνα και το καθημερινό φόρεμα, τα οποία φυσικά επανασχεδιάστηκαν.
Αυτά τα άλλοτε bourgeois, δηλαδή αστικά ρούχα, παρουσιάστηκαν φορέματα από λεπτό αέρινο νάιλον, το οποίο ονομάζεται slippery nylon, με το ύφασμα να αγκαλιάζει το σώμα και να υποδηλώνει με απόλυτη σαφήνεια ότι δεν υπήρχε "σχεδόν τίποτα" από κάτω. "Ναι, γιατί εξακολουθεί να αφορά τη γύμνια", παραδέχτηκε ο σχεδιαστής αργότερα. Αυτή η συνεχής αναφορά στη σεξουαλική απελευθέρωση είναι, άλλωστε, μέρος του DNA της Saint Laurent, ένας κώδικας που χτίστηκε με κομμάτια όπως το see-through dress και το αμφιλεγόμενο άρωμα Opium του 1977, το οποίο απέπνεε κι αυτό το "άρωμα" δεκαδικής παρακμής πάνω από τον χώρο της επίδειξης.
Η συλλογή κορυφώθηκε με την τρίτη και πιο δραματική ενότητα, η οποία απέτισε φόρο τιμής στον ιστορικό, ρομαντικό Saint Laurent, θυμίζοντας ίσως τις εμφανίσεις που είχε σχεδιάσει ο ιδρυτής για το περίφημο Proust Ball του 1971.
Εδώ, οι σιλουέτες γίνονται ογκώδεις, με φορέματα με φουσκωτά μανίκια και πλούσια βολάν να κυματίζουν στο νυχτερινό αεράκι. Ωστόσο, η έκπληξη κρύβεται και πάλι στο υλικό: αντί για ταφτά ή μετάξι, ο Vaccarello χρησιμοποίησε το ίδιο νάιλον με τα trench coats, αλλά σε γοητευτικές αποχρώσεις jewel tone, δηλαδή σε πλούσια, έντονα και βαθιά κορεσμένα χρώματα, που είναι εμπνευσμένα από τις αποχρώσεις των πολύτιμων λίθων. Όπως εξήγησε ο ίδιος, αυτό το υλικό επιτρέπει στη γυναίκα να τσαλακώσει το βραδινό της φόρεμα και να το κρύψει σε μια θήκη σαν αδιάβροχο, ένας σαρκαστικός συνδυασμός υψηλής ραπτικής και πρακτικής αθλητικής ένδυσης.
Παρ'όλη την πληθωρικότητα, η θηλυκή φόρμα παραμένει εμφανής. Η γυναίκα του Saint Laurent, σύμφωνα με τον Vaccarello, "περνά από το ριζοσπαστικό δέρμα… σε αυτά τα φορέματα, αλλά είναι η ίδια γυναίκα. Δεν είναι τόσο μαλακή όσο νομίζουμε".
Ο Anthony Vaccarello, συνειδητοποιώντας την πλούσια κληρονομιά του οίκου, από το Mondrian shift έως το military-inspired coat της Catherine Deneuve στην ταινία Belle de Jour (1967), συνεχίζει να αφηγείται ιστορίες. Με μία συλλογή γεμάτη αντιθέσεις, που παίζει ανάμεσα στη σκληρότητα του δέρματος και την αιθέρια διαφάνεια, επαναπροσδιορίζει τη γυναίκα Saint Laurent: μια γυναίκα με αστική τελειότητα εξωτερικά, αλλά με μία louche δηλαδή άσωτη εσωτερική ζωή, πιστή στην κληρονομιά που καθόρισε ο ίδιος ο Yves Saint Laurent όταν δήλωσε πως "Η Chanel απελευθέρωσε τις γυναίκες, και εγώ τις ενδυνάμωσα". Και αυτή η ενδυνάμωση, το 2026, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Το show
Giorgio Armani | Η SS26 συλλογή ως φόρος τιμής στα 50 χρόνια πορείας του σχεδιαστή στη μόδα
Διαβάστε Επίσης
