Photo by Edward Berthelot/Getty Images/ideal images
Είναι ώρα να καταργήσουμε τον όρο "ντύνομαι για την ηλικία μου" και να τον αντικαταστήσουμε με το "ντύνομαι για την ψυχή μου".
Κάποια στιγμή, η κοινωνία προσπάθησε να σου επιβάλει έναν αόρατο κώδικα δεοντολογίας, βασισμένο αποκλειστικά στον αριθμό των κεριών στην τούρτα σου. Σου ψιθύρισαν ότι μετά τα σαράντα το mini φόρεμα ή η φούστα είναι "υπερβολικό", ότι μετά τα πενήντα τα έντονα χρώματα είναι "απαγορευτικά" και ότι μετά τα εξήντα πρέπει να αποσυρθείς στη διακριτική γοητεία των ουδέτερων τόνων και των αόριστων γραμμών.
Λες και το στιλ έχει ημερομηνία λήξης, λες και η δημιουργικότητά σου θα έπρεπε να ξεθωριάζει μαζί με τον χρόνο, δίνοντας τη θέση της σε μια "αξιοπρεπή" αφάνεια. Αλλά το στιλ δεν είναι αναλώσιμο προϊόν. Είναι το ίζημα της εμπειρίας σου, της κουλτούρας σου και της ιστορίας που κουβαλάς στις πλάτες σου.
Το να αρνείσαι να "ντυθείς ανάλογα με την ηλικία σου" είναι μια από τις πιο γενναίες πράξεις πολιτικής ανυπακοής στη σύγχρονη εποχή. Η ημερομηνία γέννησής σου δεν καθορίζει το μήκος της φούστας σου. Αντιθέτως, όσο μεγαλώνεις, έχεις το δικαίωμα, και ίσως την υποχρέωση, να είσαι πιο τολμηρή, γιατί πλέον γνωρίζεις περισσότερο από ποτέ τι σου αρέσει και τι όχι. Η μόδα δεν ανήκει αποκλειστικά στους νέους, ανήκει σε εκείνους που έχουν την τόλμη να την υποστηρίξουν με το βλέμμα τους. Η εμμονή της βιομηχανίας με τη νεότητα είναι μια πλάνη που μας στερεί από την ομορφιά της ωριμότητας, από εκείνη την ιδιαίτερη λάμψη που έρχεται όταν ξέρεις πια ποια είσαι και τι θέλεις από τη ζωή.
