=Photo by Arturo Holmes/Getty Images/Ideal Image
Από τις φαρδιές γραβάτες και το μπλουζάκι Polo μέχρι τη γκαρνταρόμπα της Diane Keaton, οι ιστορίες πίσω από τον κόσμο του Ralph Lauren.
Το πρώτο σπίτι του Ralph Lauren και της συζύγου του, Ricky, στο Μπρονξ, ήταν υπόγειο όπου η κουζίνα βρισκόταν μέσα στο καθιστικό, σχεδόν κάτω από από τον σιδηροδρομικό σταθμό με το τρένο να περνά από πάνω τους. Στους τοίχους είχαν εικόνες κομμένες από περιοδικά. Αγόρασαν πορτοκαλί καρέκλες σκηνοθέτη και παλιές γούνες από το Lower East Side, τις οποίες άπλωσαν στο κρεβάτι. Χρόνια αργότερα, ο Lauren θα περιέγραφε εκείνο το διαμέρισμα ως την αρχή της ζωής που προσπαθούσαν να χτίσουν.
Ο σχεδιαστής που γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1939 ως Ralph Lifshitz, γιος Εβραίων μεταναστών, συμπληρώνει σήμερα τα 87. Πριν από τα καταστήματα με τις ξύλινες επενδύσεις, τα τουίντ σακάκια και τις συλλογές με αναφορές σε εξοχικές επαύλεις, είχε αρχίσει να συνθέτει τον κόσμο του με όσα μπορούσε να βρει.
Διαβάστε Επίσης
Η γραβάτα που αρνήθηκε να αλλάξει
Το 1967, όταν οι ανδρικές γραβάτες ήταν στενές, εκείνος πρότεινε φαρδιές, με ασυνήθιστα υφάσματα και σχέδια. Τις κρατούσε σε ένα συρτάρι στο γραφείο του στο Empire State Building. Η Ricky και οι γονείς της έραβαν τις ετικέτες. Ο ίδιος παρέδιδε τις παραγγελίες, φορώντας τζιν και κοντό αεροπορικό μπουφάν, με μια τσάντα γεμάτη γραβάτες στο ταξί.
Το Bloomingdale’s ενδιαφέρθηκε, ζητώντας όμως να στενέψει τις γραβάτες και να αντικαταστήσει την ετικέτα του με εκείνη του πολυκαταστήματος. Ο Lauren αρνήθηκε και το κατάστημα δέχθηκε τελικά τους δικούς του όρους.
Η συνέχεια είχε συγκεκριμένη λογική. Η φαρδιά γραβάτα χρειαζόταν πουκάμισο με ανοιχτό γιακά και σακάκι με ανάλογα πέτα. Το 1968 παρουσίασε την πρώτη ολοκληρωμένη ανδρική συλλογή του, στην οποία περιλαμβανόταν ένα λευκό φανελένιο κοστούμι. Το 1971 άνοιξε το πρώτο αυτόνομο κατάστημά του στη Rodeo Drive του Μπέβερλι Χιλς.
Οι γυναίκες που ήθελαν τα ανδρικά του
Οι γυναίκες τού ζητούσαν να φτιάξει και για εκείνες τα ρούχα που έβλεπαν στις ανδρικές συλλογές του. Το 1971 παρουσίασε γυναικεία πουκάμισα με ανδρικές αναφορές. Στη μανσέτα τους εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο κεντημένος αναβάτης της Polo.
Την επόμενη χρονιά ακολούθησε η πρώτη πλήρης γυναικεία συλλογή. Παράλληλα, το 1972 κυκλοφόρησε το κοντομάνικο μπλουζάκι Polo σε 24 χρώματα, με τον αναβάτη στο στήθος. Το έμβλημα που συνδέθηκε με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ανδρικά ρούχα είχε κάνει το ντεμπούτο του σε γυναικείο πουκάμισο.
Η βρετανική ραπτική, τα ρούχα ιππασίας, τα σκωτσέζικα καρό και η γκαρνταρόμπα των αμερικανικών πανεπιστημίων αποτέλεσαν σταθερές αναφορές του. Στον ίδιο κόσμο βρήκαν θέση τα τζιν και τα ρούχα της αμερικανικής Δύσης. Το 1979, η σειρά Polo Western πρόσθεσε επισήμως αυτή την πλευρά στη δουλειά του.
Πρώτα φανταζόταν τον άνθρωπο
Ο Ralph Lauren δεν είχε σπουδάσει σχέδιο μόδας. Σε παλιότερη συνέντευξή του εξηγούσε ότι δυσκολευόταν να σχεδιάσει ένα φόρεμα χωρίς να γνωρίζει τη γυναίκα για την οποία προοριζόταν. Έπρεπε πρώτα να φανταστεί ποια ήταν και πώς θα έμοιαζε. Συνέδεε ο ίδιος αυτή τη διαδικασία με τον κινηματογράφο.
Το 1974, ρούχα της Polo χρησιμοποιήθηκαν στην ανδρική γκαρνταρόμπα του "Μεγάλου Gatsby". Για τον Robert Redford δημιούργησε ειδικά το ροζ κοστούμι του πρωταγωνιστή. Την ενδυματολογική ευθύνη της ταινίας είχε η Theoni V. Aldredge, η οποία κέρδισε το Όσκαρ κοστουμιών.
Τρία χρόνια αργότερα, κομμάτια του εμφανίστηκαν στη γκαρνταρόμπα της Diane Keaton στον "Νευρικό εραστή", με τα γιλέκα, τις γραβάτες και τα ανδρικά παντελόνια. Οι ανδρικές αναφορές των γυναικείων συλλογών του είχαν πλέον και μια αναγνωρίσιμη κινηματογραφική ηρωίδα.
Διαβάστε Επίσης
Το πουκάμισο έγινε σεντόνι
Η ίδια δημιουργική και ανεξάντλητη αναζήτηση συνεχίστηκε στο σπίτι. Όταν ο Lauren και η Ricky έψαχναν κλινοσκεπάσματα, έβρισκαν σεντόνια γεμάτα τριαντάφυλλα. Εκείνος πήρε ύφασμα τύπου Oxford από τα πουκάμισά του, το μετέτρεψε σε σεντόνι και πρόσθεσε κουμπιά στις μαξιλαροθήκες.
Το 1983 παρουσίασε τη συλλογή Ralph Lauren Home. Στα ρούχα προστέθηκαν σταδιακά έπιπλα, φωτιστικά, χαλιά και σερβίτσια. Στη συνέντευξή του στο Architectural Digest εξηγούσε ότι φανταζόταν τόσο τα ρούχα που θα φορούσε κάποιος σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι όσο και την πολυθρόνα στην οποία θα διάβαζε ή το ποτήρι από το οποίο θα έπινε.
