Φωτογραφία: Thiemo Sander, Επιμέλεια: Véronique Tristram
Στα 27 της χρόνια, η Γαλλορουμάνα ηθοποιός έχει ήδη κερδίσει ένα Βραβείο Σεζάρ, είναι ambassador του οίκου Chanel και δηλώνει έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο.
Από την Christelle Laffin
Η Anamaria Vartolomei κάθεται απέναντί μου στο μπαρ ενός μικρού παριζιάνικου ξενοδοχείου και μοιάζει με φοιτήτρια λογοτεχνίας, έναν ρόλο που ενσάρκωσε εξαιρετικά στην ταινία Το γεγονός της Audrey Diwan. Η ταινία, που πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2021, απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία καθώς και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού το 2022 και την καθιέρωσε επίσημα ανάμεσα στις σημαντικότερες νέες παρουσίες του γαλλικού κινηματογράφου.
Η ομορφιά της είναι εντυπωσιακή και ο λόγος της καθαρός, άμεσος, χωρίς φίλτρα – πέρα από εκείνο της σκέψης. Κοιτάζοντας τα μεγάλα γκριζογάλανα μάτια της, διακρίνει κανείς μια εσωτερική δύναμη και μια ήρεμη ωριμότητα, χαρακτηριστικά που τη συνοδεύουν ήδη από τον πρώτο της κινηματογραφικό ρόλο, σε ηλικία μόλις 11 ετών, στο My Little Princess της Eva Ionesco, δίπλα στην Isabelle Huppert.
Διαβάστε Επίσης
Η Γαλλορουμάνα ηθοποιός Anamaria Vartolomei γεννήθηκε στο Μπακάου της Ρουμανίας δέκα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας του Τσαουσέσκου. Στη Γαλλία μεγάλωσε μαζί με τον μικρότερο αδελφό της κοντά στους γονείς της, που διατηρούσαν μια μικρή επιχείρηση στον κατασκευαστικό κλάδο στο Ισί-λε-Μουλινό, κοντά στο Παρίσι. Όταν έφτασε στη Γαλλία, σε ηλικία 6 ετών, δε μιλούσε καθόλου γαλλικά. Παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου, τραγουδιού και παντομίμας στο πλαίσιο εξωσχολικών δραστηριοτήτων, "για να έχει κάτι να κάνει τα απογεύματα της Τετάρτης", όπως λέει η ίδια υποβαθμίζοντας τη σημασία τους. Τίποτα δεν προμήνυε τότε μια καλλιτεχνική καριέρα.
Ώσπου ο πατέρας της είδε μια αγγελία για κάστινγκ που αναζητούσε "ένα μικρό κορίτσι από την Ανατολική Ευρώπη" για το My Little Princess. Επιλέχθηκε ανάμεσα σε 500 υποψήφιες. Όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα, είχε εντυπωσιαστεί αρκετά από αυτή την πρώτη εμπειρία ώστε να εγγραφεί στη δραματική σχολή Cours Florent. Μετά το λύκειο πέρασε μόλις μία ημέρα στα έδρανα της Σορβόνης, στο Τμήμα Σύγχρονης Λογοτεχνίας. Κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι από τις ηρωίδες των βιβλίων προτιμά εκείνες που θα υποδυόταν στην οθόνη: γυναίκες ελεύθερες, ανυπότακτες, που αγωνίζονται για τη σωματική ή την ηθική τους ακεραιότητα. Δουλεύει άλλοτε στη μητρική της γλώσσα, όπως στο Traffic της Teodora Ana Mihai, και άλλοτε στα γαλλικά ή στα αγγλικά, όπως στο Mickey 17 του Bong Joon-ho, δίπλα στον Robert Pattinson.
Στα 27 της χρόνια, απορρίπτει την ιδέα ενός αυστηρά σχεδιασμένου επαγγελματικού πλάνου. Προτιμά να χαράζει τη δική της πορεία με υπομονή, ακολουθώντας την περιέργεια και τις πεποιθήσεις της. Αυτό το καλοκαίρι η ηθοποιός και πρέσβειρα της Chanel πρωταγωνιστεί στο ιστορικό έπος δύο μερών του Antonin Baudry, La Bataille de Gaulle, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών.
Η τελευταία σου δουλειά είναι στο La Bataille de Gaulle του Antonin Baudry, μια βιογραφική δραματική ταινία που βγαίνει σε δύο μέρη, όπου υποδύεσαι μια νεαρή αντιστασιακή. Τι σε προσέλκυσε στον συγκεκριμένο ρόλο;
Η ταινία μιλάει, πάνω απ’ όλα, για την ελευθερία, για την επιθυμία της ελευθερίας. Από τη γαλλική συνθηκολόγηση μέχρι την Απελευθέρωση, παρακολουθούμε πώς συγκροτήθηκε η Αντίσταση και πώς μια ολόκληρη γενιά οργανώθηκε για να αρνηθεί την ταπείνωση. Μου φαίνεται ενδιαφέρον να αφηγούμαστε την ιστορία του Ντε Γκολ μέσα από την οπτική των νέων και των αντιστασιακών, εκείνων που, επίσης, έθεσαν σε κίνηση τον αγώνα για χειραφέτηση. Ενσαρκώνω ένα νεαρό κορίτσι, γεμάτο πάθος, που ζει με τον φόβο, επειδή είναι Εβραία, αλλά συνεχίζει να μάχεται. Μου αρέσουν οι χαρακτήρες που κουβαλούν μια εσωτερική πάλη και υπερασπίζονται με πείσμα την ακεραιότητά τους. Τολμούν να σταθούν απέναντι σε μια κοινωνία που τους είναι εχθρική και από την οποία αισθάνονται αποκλεισμένοι.
Η ηρωίδα μου, η Λιβία, βγαίνει πιο ώριμη μέσα από τις μάχες της. Ο Antonin Baudry ήθελε να δημιουργήσει μια ηρωίδα
που να θυμίζει όλες εκείνες τις γυναίκες που αγωνίστηκαν στο παρασκήνιο, αλλά των οποίων τα ονόματα δε θυμόμαστε σήμερα. Αποτελούσαν το 15-20% των δυνάμεων της Αντίστασης, όμως έχουμε συγκρατήσει μόνο ελάχιστες από αυτές. Η Λιβία είναι μια σύνθεση πολλών τέτοιων γυναικών.
Πώς νιώθεις όταν βλέπεις τον εαυτό σου στην οθόνη;
Όταν βλέπω κάποια ταινία μου, με κρίνω ως ηθοποιό και ψάχνω να βρω τι θα μπορούσε να βελτιωθεί στην ερμηνεία μου. Μπορώ να γίνω πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου. Όμως, όταν παίζω, δε σκέφτομαι την εικόνα μου. Ρίχνομαι ολοκληρωτικά στον ρόλο χωρίς να με απασχολεί η εμφάνισή μου. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Με τον χρόνο και τα γυρίσματα έμαθα να απελευθερώνομαι από αυτή την ανησυχία.
Για παράδειγμα, όταν σε ηλικία 20 ετών έπαιξα στο Γεγονός της Audrey Diwan, ανησυχούσα για τις γυμνές σκηνές, παρόλο που με είχαν καθησυχάσει ότι δε θα έβγαιναν σκόπιμα αισθαντικές. Όμως, στα 20, θέλεις να νιώθεις καλά με το σώμα σου και να μη σε βλέπουν τόσο... ωμά. Ένιωσα, λοιπόν, ένα αρκετά δυνατό σοκ όταν είδα τον εαυτό μου στην οθόνη. Πλέον όμως δε με ενδιαφέρει αν είμαι όμορφη. Αυτό που με νοιάζει είναι η ερμηνεία, η ιστορία και ο ρόλος στην υπηρεσία της ιστορίας.
Δραστηριοποιείσαι σε έναν χώρο όπου πρέπει να προκαλείς το ενδιαφέρον του κοινού. Η δική σου γενιά συνηθίζει να το καλλιεργεί αυτό μέσω των social media. Εσύ δεν το κάνεις. Γιατί;
Δε με ενδιαφέρει. Είχα κάνει έναν λογαριασμό στο Instagram στα 16 μου, αλλά τον έκλεισα. Αυτή η συνεχής αυτοπροβολή με έκανε να νιώθω άβολα. Δεν ήθελα να διαχειρίζομαι μια τέτοια παρουσία. Άσε το άγχος των likes, των σχολίων ή το αν θα σε ακολουθήσει κάποιος! Τα βρίσκω μάλλον νοσηρά όλα αυτά και το να συγκρίνεσαι διαρκώς είναι τοξικό.
Είναι δύσκολο να μην μπεις στον πειρασμό να κοιτάξεις τι κάνουν οι άλλοι: "Α, η τάδε πήρε αυτό τον ρόλο, ο άλλος είναι στις Κάννες, δουλεύει μ’ εκείνη την εταιρεία κι εγώ όχι...". Αυτό δημιουργεί ανταγωνισμό εκεί όπου πιστεύω ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει. Στο τέλος της ημέρας, ο καθένας μας είναι μοναδικός και γι’ αυτό μας επιλέγουν. Μπορώ, λοιπόν, να ζήσω χωρίς αυτά. Αυτό που έχει γίνει πραγματικά ζωτικής σημασίας για μένα είναι να προστατεύω την ψυχική μου υγεία.
Πώς γεμίζεις τις μπαταρίες σου;
Ζώντας! Έχω μάθει να παίρνω τον εαυτό μου χαλαρά και να αποδέχομαι ότι κάποιες φορές βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε. Όταν δε δουλεύω, ζω απλά ως μια 27χρονη γυναίκα. Βγαίνω, συναντάω τις φίλες μου, έχω έναν σύντροφο. Ο έρωτας είναι απαραίτητος! Νομίζω ότι η Catherine Deneuve είχε πει: "Η μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής μου είναι ο έρωτας". Συμφωνώ απόλυτα. Είναι σημαντικό να καλλιεργούμε ποιοτικές στιγμές με τους ανθρώπους μας και να εμπλουτιζόμαστε μέσα από διαφορετικές εμπειρίες. Μου αρέσει, επίσης, να παρακολουθώ τη δουλειά άλλων ηθοποιών. Πρόσφατα είδα ξανά το Blue Jasmine και εντυπωσιάστηκα από την ερμηνεία της Cate Blanchett. Είναι υποδειγματική.
Έχεις σκεφτεί ποτέ να περάσεις πίσω από την κάμερα, όπως έκαναν
η Jodie Foster ή η Kristen Stewart;
Όχι, δεν έχω επιθυμία να σκηνοθετήσω. Αυτό το αφήνω σε όσους έχουν πραγματικά κάτι να πουν. Εμένα μου αρέσει να με βλέπουν, να με παρατηρούν. Αποδέχομαι ότι αυτή είναι μια καθαρά εγωιστική και ναρκισσιστική στάση! (γέλια) Θα μου άρεσε όμως πολύ να εργαστώ ως παραγωγός. Θα ήθελα να συνοδεύω τα σχέδια των σκηνοθετών από τη γέννησή τους: στο στάδιο της γραφής, της ανάπτυξης, του casting. Να συμβάλλω στη δημιουργία μιας ταινίας μέσα από αυτή τη συλλογική διαδικασία.
Σε ποιον βαθμό συμμετέχεις στη διαμόρφωση των χαρακτήρων που υποδύεσαι;
Μου αρέσει να συνεργάζομαι με τους σκηνοθέτες. Θέλω να κερδίζουμε χρόνο ώστε να βελτιώνουμε την ερμηνεία. Για να γίνει αυτό, πρέπει να μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά, χωρίς ταμπού. Χρειάζεται να αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε ένα ασφαλές και αξιόπιστο περιβάλλον για να δοκιμάζω πράγματα. Αν κάτι δε λειτουργήσει, δεν πειράζει. Ξαναδοκιμάζουμε και βλέπουμε πού θα μας οδηγήσει. Είμαι εδώ για να διασκεδάζω. Γι’ αυτό γελάω όταν ακούω να λένε για έναν ηθοποιό ότι "πήρε ρίσκα". Ποια ρίσκα;
Πώς επιλέγεις τους ρόλους σου;
Νιώθω τυχερή γιατί έχω την πολυτέλεια να λέω "όχι". Για μένα μια καριέρα είναι περισσότερο θέμα συνοχής παρά στρατηγικής. Είμαι αγχώδης άνθρωπος και συχνά δεν έχω αρκετή αυτοπεποίθηση. Όμως έχω πίστη και θεωρώ ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε τη μοίρα. Όταν δεν μπορώ να ελέγξω τις επιθυμίες των άλλων, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι βρίσκομαι στα χέρια του Θεού. Την ίδια στιγμή παραδόξως πιστεύω ότι πρέπει και να προκαλούμε τα πράγματα. Δε διστάζω να γράψω σε σκηνοθέτες που θαυμάζω για να τους εκφράσω την επιθυμία μου να συνεργαστούμε.
Μετά τη διεθνή επιτυχία του Κόμη Μόντε Κρίστο και του Mickey 17 σε δελεάζει μια καριέρα στο Χόλιγουντ;
Όπως για πολλούς Γάλλους ηθοποιούς που μεγάλωσαν με τον αγγλόφωνο κινηματογράφο, η Αμερική είναι ένα όνειρο. Όμως τίποτα δε χαρίζεται. Πρέπει να δουλέψεις σκληρά, να μελετήσεις τη γλώσσα και να αποδεχτείς διαφορετικές μεθόδους, πιο αυστηρά οργανωμένες απ’ ό,τι στη Γαλλία. Το Χόλιγουντ είναι μια βιομηχανία με αυστηρή ιεραρχία, όπου ο καθένας έχει τον ρόλο του. Μπορεί να υπάρχουν διακόσιοι άνθρωποι σε ένα πλατό που δε μιλούν καν μεταξύ τους ή ένας ηθοποιός απομονωμένος στο καμαρίνι του. Στη δική μου αντίληψη για τον κινηματογράφο, είναι περισσότερο μια συλλογικότητα, ένας θίασος. Ωστόσο, αξίζει να αποδεχτεί κανείς αυτές τις διαφορές για να συνεργαστεί με τόσο ταλαντούχους δημιουργούς. Κάθε εμπειρία είναι πολύτιμη.
Σύντομα θα υποδυθείς τη νεαρή Juliette Gréco στο Miles & Juliette. Μια ακόμη ανυπότακτη ηρωίδα...
Αναγνωρίζω πολλά στοιχεία του εαυτού μου σ’ εκείνη. Η Juliette Gréco ενσάρκωνε την ανυπακοή, σχεδόν συστηματικά, με έναν παιδικό και παιχνιδιάρικο τρόπο. Στην ταινία παρακολουθούμε την αρχή της καλλιτεχνικής της σχέσης με τον μουσικό Joseph Kosma και στη συνέχεια τον μεγάλο της έρωτα με τον Miles Davis στο Παρίσι. Μια σχέση που τότε θεωρήθηκε σκανδαλώδης, αλλά ήταν όμορφη, τολμηρή και γεμάτη ελπίδα, σε μια εποχή όπου οι διαφυλετικές σχέσεις ήταν απαγορευμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μου αρέσει, επίσης, το γεγονός ότι αφηγούμαστε την ιστορία τους όταν είναι ακόμη δύο νέοι άνθρωποι, γεμάτοι υποσχέσεις, πριν μετατραπούν σε θρύλους, μέσα από μια πολύ σύγχρονη ματιά.
Το θέατρο; Σου αρέσει;
Πολύ, αλλά με φοβίζει. Το θέατρο απαιτεί διαφορετική τεχνική, διαφορετική χρήση της φωνής, της κίνησης και μεγάλη εκφραστικότητα. Ακόμη και όταν σπούδαζα υποκριτική, ένιωθα μεγαλύτερη αμηχανία πάνω στη σκηνή απ’ ό,τι μπροστά στην κάμερα. Στα γυρίσματα έχω την αίσθηση ότι η κάμερα λειτουργεί σαν ένας τοίχος που με προστατεύει από τους άλλους, σαν να βρίσκεται εκεί για να με προφυλάσσει.
Διαβάστε Επίσης
