Η Ευαγγελία Συριοπούλου στη Madame Figaro: "Nτέρτι είναι κάτι που κουβαλάς μέσα σου και δεν μπορείς να αποχωριστείς"
Φωτογραφίες: Ολυμπία Κρασαγάκη, Επιμέλεια: Βίκυ Σιλβάνη, Μακιγιάζ-Μαλλιά: Teo Zografaki(BEEHAVE ARTISTS)
Ισορροπώντας επιδέξια ανάμεσα στις ιδιότητες της μητέρας, της συζύγου και της ηθοποιού που βρίσκεται στην πιο παραγωγική φάση της καριέρας της, η Ευαγγελία Συριοπούλου υποδέχεται τη νέα σεζόν με έναν καινούριο ρόλο και μια ζωή γεμάτη απαιτήσεις, όνειρα και ουσία.
Ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί για όλους μας μια καινούρια αρχή. Για την Ευαγγελία Συριοπούλου φέρνει μαζί του μια ιδιαίτερα γεμάτη καθημερινότητα με πολλές απαιτήσεις αλλά και πολλή χαρά και δημιουργία. Την τηλεοπτική σεζόν που ξεκινάει θα τη βλέπουμε στο Ντέρτι, τη νέα σειρά του ΑΝΤ1 που μας ταξιδεύει στην Πάτρα της δεκαετίας του ’80.
Με αφορμή τον νέο της ρόλο, μιλάμε μαζί της για τη διαδρομή της από τα Παιδαγωγικά στην υποκριτική, τη μητρότητα, τις σχέσεις, την ομορφιά και τη μεγάλη αξία των μικρών πραγμάτων.
Η νέα τηλεοπτική σεζόν που ξεκινάει σε βρίσκει στην καινούρια σειρά του ΑΝΤ1 με τίτλο Ντέρτι. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτήν.
Το Ντέρτι είναι μια σειρά που μας μεταφέρει στην Πάτρα του 1987, σε μια εποχή με πολύ έντονο χρώμα, μουσική, πάθη αλλά και μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ένα νυχτερινό κέντρο, το Ντέρτι, και γύρω του άνθρωποι που αγαπούν, συγκρούονται, κρύβουν πράγματα και καλούνται κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουν τις επιλογές τους.
Εγώ υποδύομαι τη Βούλα, μια γυναίκα που βρίσκεται ανάμεσα σε πολύ ισχυρούς δεσμούς –την οικογένεια, τον γάμο της, την αδελφή της– και κάποια στιγμή αυτές οι ισορροπίες αρχίζουν να δοκιμάζονται. Αυτό είναι και ένα από τα πράγματα που με γοήτευσαν στον ρόλο.
Η σειρά διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’80, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ποια είναι η αίσθηση που σου έχει αφήσει μέσα από τα γυρίσματα αυτή η εποχή αλλά και ο ρόλος και η θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία τότε;
Το ενδιαφέρον είναι ότι, βλέποντας σήμερα τη δεκαετία του ’80, μπορεί να μας δημιουργείται μια νοσταλγία για την αισθητική, τη μουσική, τα ρούχα, μια αίσθηση μεγαλύτερης ανεμελιάς. Όταν όμως καλείσαι να την προσεγγίσεις μέσα από έναν ρόλο, αντιλαμβάνεσαι και όλα όσα ήταν διαφορετικά, ειδικά για μια γυναίκα.
Οι γυναίκες είχαν ήδη αρχίσει να διεκδικούν περισσότερα πράγματα, αλλά υπήρχαν ακόμη πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές προσδοκίες για το πώς πρέπει να είναι μια σύζυγος, μια μητέρα, μια γυναίκα μέσα στην οικογένεια. Αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ στη Βούλα: να καταλάβω όχι μόνο τι αισθάνεται, αλλά και πόσα από αυτά που αισθάνεται μπορεί πραγματικά να εκφράσει.
Και, βέβαια, όλη η αναβίωση της εποχής στα γυρίσματα –οι χώροι, τα αντικείμενα, τα ρούχα, η μουσική– σε βάζει σε έναν άλλο κόσμο. Είναι σχεδόν σαν ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο.
Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της Βούλας;
Οι αντιφάσεις της. Δε μου αρέσει να βλέπω έναν χαρακτήρα ως "καλό" ή "κακό", "δυνατό" ή "αδύναμο". Οι άνθρωποι είμαστε πολύ πιο σύνθετοι από αυτό. Η Βούλα έχει δεσμούς, αγάπες, υποχρεώσεις και όρια. Και μέσα στην εξέλιξη της ιστορίας καλείται να πάρει θέση όταν διαφορετικές πλευρές της ζωής της έρχονται σε σύγκρουση. Για έναν ηθοποιό αυτή η εσωτερική πάλη είναι πάντα πολύ ενδιαφέρουσα.
Διαβάστε Επίσης
Η λέξη "ντέρτι" μπορεί να σημαίνει καημό, στενοχώρια αλλά και ανεκπλήρωτο έρωτα. Πώς θα όριζες εσύ το "ντέρτι";
Για μένα ντέρτι είναι κάτι που κουβαλάς μέσα σου και δεν μπορείς εύκολα να το αποχωριστείς. Μπορεί να είναι ένας έρωτας, ένας άνθρωπος, μια απώλεια, κάτι που δεν έγινε ποτέ ή κάτι που έγινε και θα ήθελες να είχε γίνει διαφορετικά. Έχει πόνο η λέξη, αλλά έχει και αγάπη. Γιατί, για να έχεις ντέρτι για κάτι, σημαίνει ότι αυτό το κάτι σε έχει αγγίξει βαθιά. Αυτό υπάρχει πολύ έντονα και στη σειρά. Οι ήρωες κουβαλούν τα δικά τους ντέρτια και πολλές φορές αυτά είναι που καθορίζουν τις επιλογές τους.
Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την υποκριτική; Έχεις κάποια ανάμνηση από τη στιγμή που ένιωσες ότι αυτό θέλεις να κάνεις στη ζωή σου;
Δε νομίζω ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα: "Αυτό θα κάνω". Η διαδρομή μου δεν ήταν τόσο ευθεία. Σπούδασα Παιδαγωγικά και εργάστηκα ως νηπιαγωγός πριν ακολουθήσω την υποκριτική.
Αυτό που κατάλαβα στην πορεία ήταν ότι μέσα στην υποκριτική μπορούσα να εκφράσω κομμάτια του εαυτού μου που δεν μπορούσα να εκφράσω με άλλον τρόπο. Και όταν το ανακάλυψα, κατάλαβα ότι δύσκολα θα μπορούσα πια να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά από αυτή τη δουλειά.
Πώς θα χαρακτήριζες τώρα την Ευαγγελία των εφηβικών και των νεανικών χρόνων;
Νομίζω ότι, όταν κοιτάμε τον νεότερο εαυτό μας, τον βλέπουμε με περισσότερη τρυφερότητα απ’ ό,τι τον βλέπαμε τότε. Ήμουν ένα κορίτσι που αναζητούσε τον δρόμο του, με όνειρα, ανασφάλειες, ενθουσιασμό και την ανάγκη να δοκιμάσει πράγματα.
Σήμερα σίγουρα αισθάνομαι περισσότερο συμφιλιωμένη μ’ εμένα. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι δε χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ποιος είσαι. Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι περισσότερο τον εαυτό σου και να αποδέχεσαι και τις αδυναμίες σου.
Υπήρξε στα νεανικά σου χρόνια κάποιος άνθρωπος που θεωρείς ότι είχε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία σου;
Πιστεύω πολύ στους ανθρώπους που συναντάμε στη διαδρομή μας. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μείνουν στη ζωή μας για πολλά χρόνια και άλλοι που μπορεί να περάσουν για λίγο, αλλά να μας δώσουν κάτι πολύ σημαντικό.
Στη δική μου πορεία υπήρξαν δάσκαλοι, συνεργάτες και φυσικά άνθρωποι από το προσωπικό μου περιβάλλον που με πίστεψαν και με στήριξαν. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να αποδώσω όλη αυτή τη διαδρομή σε έναν μόνο άνθρωπο. Νιώθω περισσότερο ότι είμαι το άθροισμα πολλών συναντήσεων.
Ποιο είναι για σένα το πιο σημαντικό κριτήριο για να συμμετάσχεις σε μια δουλειά;
Όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία για μένα. Φυσικά θέλω ένα καλό σενάριο και έναν ρόλο που να μου δημιουργεί περιέργεια, αλλά θέλω και να ξέρω ότι θα βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει σεβασμός και καλή συνεργασία.
Περνάμε πάρα πολλές ώρες από τη ζωή μας στη δουλειά. Ειδικά στην τηλεόραση τα γυρίσματα είναι απαιτητικά. Θέλω, λοιπόν, να κάνω πράγματα που με εξελίσσουν, αλλά και να περνάω καλά μέσα σε αυτά.
Η επιτυχία μιας δουλειάς είναι υπέροχη, αλλά δεν μπορείς ποτέ να την προβλέψεις. Αυτό που μπορείς να επιλέξεις είναι με ποιους ανθρώπους και με ποιες συνθήκες θα κάνεις αυτή τη διαδρομή.
Έχεις δηλώσει ότι ο πιο σημαντικός ρόλος στη ζωή σου είναι αυτός της μητέρας. Αν συγκρίνεις την Ευαγγελία πριν από τα παιδιά με τη γυναίκα που είσαι σήμερα, ποια είναι η σημαντικότερη αλλαγή;
Οι προτεραιότητες. Με τα παιδιά αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τον χρόνο, τον φόβο, την αγάπη, ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Πριν γίνεις μητέρα, μπορείς να πιστεύεις ότι έχεις καταλάβει τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον χωρίς όρους.
Μετά έρχεται ένα παιδί και ανακαλύπτεις μια εντελώς διαφορετική διάσταση αυτής της αγάπης. Έχω γίνει πιο ευαίσθητη, αλλά ταυτόχρονα νομίζω και πιο δυνατή. Έχω μάθει πολύ την υπομονή και προσπαθώ περισσότερο να ζω τη στιγμή. Γιατί με τα παιδιά αντιλαμβάνεσαι πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος.
Διαβάστε Επίσης
Από όλα όσα σου έχουν διδάξει τα παιδιά σου για τον εαυτό σου υπάρχει κάτι που σε εξέπληξε;
Η υπομονή μου! Πραγματικά δεν ήξερα ότι έχω τόση. Αλλά μαζί με αυτήν ανακάλυψα και πόσο ευάλωτη μπορώ να γίνω. Από τη στιγμή που γίνεσαι μητέρα υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού σου που βρίσκεται συνεχώς έξω από εσένα.
Ακόμη και όταν είμαι στη δουλειά και λειτουργώ κανονικά, ένα μέρος του μυαλού μου είναι πάντα στα παιδιά. Αν είναι καλά, τι κάνουν, αν με χρειάζονται. Είναι μια διαρκής νοητική παρουσία που πριν γίνω μητέρα δεν μπορούσα να φανταστώ.
Τι είναι αυτό που κυρίως σε απασχολεί στην εποχή μας σε σχέση με το μέλλον των παιδιών σου;
Με απασχολεί ο κόσμος μέσα στον οποίο θα μεγαλώσουν. Η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν όλα, η τεχνολογία, η υπερβολική πληροφορία, η έκθεση, η πίεση που υπάρχει από πολύ μικρή ηλικία. Περισσότερο όμως από το να προσπαθήσω να ελέγξω τον κόσμο γύρω τους –που, ούτως ή άλλως, δεν μπορώ– θέλω να τους δώσουμε τα εφόδια για να μπορούν να σταθούν μέσα σε αυτόν.
Να έχουν αυτοπεποίθηση αλλά και ενσυναίσθηση. Να σέβονται τους ανθρώπους. Να μπορούν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Και, κυρίως, να ξέρουν ότι το σπίτι τους θα είναι πάντα ένα ασφαλές μέρος στο οποίο μπορούν να επιστρέψουν.
Χρειάστηκε ποτέ να διαλέξεις ανάμεσα σε μια πολλά υποσχόμενη δουλειά και στην ανάγκη σου να βρίσκεσαι κοντά στα παιδιά σου;
Η μητρότητα αναπόφευκτα επηρεάζει τις επιλογές σου, όπως και η δουλειά επηρεάζει την καθημερινότητα της οικογένειας. Δεν πιστεύω όμως ότι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε πάντα ως "ή το ένα ή το άλλο". Όταν επέστρεψα στη δουλειά μετά το πρώτο μου παιδί, το είχα κι εγώ ανάγκη. Και δεν αισθάνομαι ενοχή γι’ αυτό.
Πιστεύω ότι τα παιδιά εισπράττουν και την ευτυχία των γονιών τους. Για μένα, λοιπόν, το ζητούμενο είναι να βρίσκω μια ισορροπία. Δεν την πετυχαίνω πάντα –δε νομίζω ότι την πετυχαίνει κανείς πάντα–, αλλά προσπαθώ να κάνω επιλογές που να μου επιτρέπουν να είμαι παρούσα και ως μητέρα και ως γυναίκα και ως επαγγελματίας.
Σήμερα ένας ηθοποιός συχνά καλείται να "χτίσει" και μια δημόσια εικόνα στα social media. Σε απασχολεί αυτή η ανάγκη διαρκούς έκθεσης;
Ναι, γιατί θεωρώ ότι υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να επικοινωνείς με τον κόσμο και στο να αισθάνεσαι ότι πρέπει συνεχώς να εκθέτεις τη ζωή σου. Τα social media είναι πλέον κομμάτι της δουλειάς μας και έχουν και πολλά θετικά. Σου επιτρέπουν να επικοινωνείς άμεσα και να δείχνεις πλευρές σου χωρίς μεσάζοντες.
Από την άλλη, δεν πιστεύω ότι, επειδή κάποιος είναι δημόσιο πρόσωπο, πρέπει να μοιράζεται τα πάντα. Θέλω να υπάρχει ένα κομμάτι της ζωής μου που να παραμένει πραγματικά δικό μου. Και ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά, αυτό το όριο για μένα γίνεται ακόμη πιο σημαντικό.
Διαβάστε Επίσης
Είσαι αναμφισβήτητα μια πολύ όμορφη γυναίκα. Έχεις νιώσει ποτέ την εμφάνισή σου να γίνεται "βάρος";
Θα ήταν υποκριτικό να πω ότι η εμφάνιση δεν παίζει κανέναν ρόλο στον χώρο μας. Παίζει. Από την άλλη, όμως, δε θέλω ούτε να την υποτιμώ ούτε να της δίνω μεγαλύτερη σημασία από αυτήν που έχει. Σίγουρα μπορεί κάποιες φορές η εικόνα να δημιουργήσει μια πρώτη εντύπωση ή ακόμη και μια προκατάληψη.
Αλλά από ένα σημείο και μετά πρέπει να μιλήσει η δουλειά σου. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό που με έχει κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια είναι η συνέπεια, ο επαγγελματισμός μου και το πόσο αγαπώ αυτό που κάνω. Η εμφάνιση αλλάζει, ο χρόνος περνάει για όλους μας. Αυτό που θέλω να εξελίσσεται μαζί μου είναι η δουλειά μου.
Ποιο είναι το δικό σου "μυστικό" για να πετύχει μια μακροχρόνια σχέση;
Δεν ξέρω αν υπάρχει μυστικό. Αν υπήρχε, θα ήταν όλα πολύ πιο εύκολα! Για μένα πολύ σημαντικός είναι ο θαυμασμός. Να κοιτάς τον άνθρωπό σου μετά από χρόνια και να εξακολουθείς να τον θαυμάζεις γι’ αυτό που είναι. Με τον Στράτο είμαστε μαζί πολλά χρόνια, ουσιαστικά μεγαλώσαμε μαζί. Στηρίξαμε ο ένας τις επιλογές του άλλου και εξελιχθήκαμε παράλληλα.
Αλλά πιστεύω και κάτι ακόμη: η αγάπη στην αρχή είναι κυρίως συναίσθημα. Για να κρατήσει όμως στον χρόνο, γίνεται και επιλογή. Επιλέγεις να είσαι εκεί, να ακούσεις, να υποχωρήσεις κάποιες φορές, να προσπαθήσεις ξανά. Και όταν έρχονται τα παιδιά, χρειάζεται ακόμη περισσότερο να θυμάσαι ότι, πριν γίνετε μαμά και μπαμπάς, ήσασταν δύο άνθρωποι που επέλεξαν ο ένας τον άλλο.
Αν μπορούσες να εξασφαλίσεις μία ώρα μόνο για τον εαυτό σου, χωρίς ενοχές, πώς θα την περνούσες;
Αυτή την περίοδο; Νομίζω στην αρχή θα καθόμουν δέκα λεπτά και θα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι έχω πραγματικά μία ολόκληρη ώρα! Δε θα έκανα κάτι εντυπωσιακό. Ίσως μια βόλτα, λίγη άσκηση, έναν καφέ με ησυχία ή απλώς να μην κάνω απολύτως τίποτα.
Όταν έχεις δύο παιδιά και μια απαιτητική δουλειά, αρχίζεις να εκτιμάς πολύ διαφορετικά την πολυτέλεια της ησυχίας. Και προσπαθώ πια να μη βάζω τη λέξη "ενοχή" δίπλα στον προσωπικό χρόνο. Για να μπορώ να είμαι καλά με τους ανθρώπους που αγαπώ, πρέπει κάποιες στιγμές να φροντίζω και εμένα.
Ποιο είναι το επόμενο όνειρο που θέλεις να πραγματοποιήσεις στη ζωή σου;
Έχω όνειρα, αλλά έχω γίνει λίγο πιο προσεκτική στο να σχεδιάζω τη ζωή πολύ μακριά. Τα παιδιά μού έχουν μάθει πολύ να ζω το τώρα. Επαγγελματικά θέλω να συνεχίσω να συναντώ ρόλους που με φοβίζουν λίγο, με την καλή έννοια. Ρόλους που, όταν τους διαβάζω, να σκέφτομαι: "Άραγε μπορώ να το κάνω αυτό;".
Γιατί εκεί συνήθως βρίσκεται και η εξέλιξη. Αυτό που θέλω είναι να είμαστε υγιείς, να μεγαλώνουμε όμορφα ως οικογένεια και να συνεχίζουμε να δημιουργούμε αναμνήσεις. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω ότι τελικά αυτά τα "απλά" είναι τα πιο σημαντικά.
Αν η ζωή σου αυτή την περίοδο ήταν ταινία ή τηλεοπτική σειρά, τι τίτλο θα της έδινες;
"Όλα μαζί!". Γιατί αυτή την περίοδο αισθάνομαι ότι συμβαίνουν πραγματικά όλα μαζί. Δύο παιδιά, οικογένεια, γυρίσματα, ένας καινούριος ρόλος, μια καθημερινότητα γεμάτη πρόγραμμα και ανατροπές. Αλλά ίσως τελικά αυτό είναι και το ωραίο. Μέσα σε όλη αυτή την ένταση υπάρχει πολλή ζωή. Και, όσο κουραστική κι αν είναι κάποιες φορές, δε θα ήθελα να λείπει τίποτα από όλα αυτά.
