Το cover girl του τεύχους Μαΐου είναι ενα κορίτσι γεμάτο φρεσκάδα, ομορφιά και ταλέντο, από εκείνα που φέρνουν την άνοιξη.
Προφανώς, δεν μπορείς να ξεκινήσεις να γράφεις για την Κλέλια Ανδριολάτου και να μην αναφερθείς στην ομορφιά της, στη γοητευτική αύρα της, στις ιδανικές αναλογίες του προσώπου της, που αιχμαλωτίζουν τον φακό και σε κάνουν να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Αρκεί, ωστόσο, να περάσεις λίγο χρόνο κοντά της και η εστίαση μετατοπίζεται. Ναι, η Κλέλια είναι αναμφισβήτητα ένα πανέμορφο κορίτσι.
Όμως αυτά που σε κερδίζουν πάνω της είναι πολλά ακόμα. Είναι η έμφυτη ευγένειά της, η οξυδέρκεια, ο επαγγελματισμός με τον οποίο αντιμετωπίζει κάθε μεγάλη ή μικρή πρόκληση, η συνέπεια, η χάρη και, φυσικά, το ταλέντο της. Ξεκινάς να μιλάς μαζί της και γίνεται μεμιάς σαφές ότι τίποτα δεν της χαρίστηκε και πως ό,τι έχει καταφέρει είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και εκείνου του ανήσυχου πνεύματος που από παιδί την έκανε να μη θεωρεί τίποτα δεδομένο και να αναρωτιέται για τα πάντα.
Μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη. Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις σου από τα παιδικά σου χρόνια;
Στ’ αλήθεια, έχω πολύ επιλεκτική μνήμη, θυμάμαι πολύ συγκεκριμένες στιγμές από την παιδική μου ηλικία. Στη γειτονιά μου είχαμε ένα όμορφο δέντρο που κάθε φορά που έβγαινε ένα νέο φύλλο παρατηρούσαμε πώς ανθίζει και αυτό ήταν το παιχνίδι μας. Άλλη μια παιδική μου ανάμνηση είναι η ανάγκη μου να "κατασκηνώνω" μέσα στο ίδιο μου το σπίτι και έτσι και έκανα.
Έφηβη ακόμα άρχισες να ασχολείσαι με το μόντελινγκ. Πώς προέκυψε; Ήταν δική σου επιθυμία ή σε παρότρυνε κάποιος;
Ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία, αρχικά κάνοντας διαφημίσεις για παιδιά. Στα 14 μου γνώρισα την Υβόννη Μπόσνιακ, η οποία με κινητοποίησε να ασχοληθώ επαγγελματικά. Η επιθυμία ήταν δική μου, αλλά είχα δίπλα μου μια οικογένεια που με στήριζε ουσιαστικά και με ενθάρρυνε πάντα να εξελίσσομαι.
Τι σου έμαθε το μόντελινγκ, ιδιαίτερα σε τόσο νεαρή ηλικία;
Μου έμαθε πειθαρχία, συνέπεια και αντοχή. Επίσης, μου έμαθε από πολύ νωρίς τι σημαίνει απόρριψη, αλλά και πόσο σημαντικό είναι να την αντιμετωπίζεις χωρίς να καταρρέεις. Με έναν τρόπο, με έβαλε από νωρίς σε μια διαδικασία ωρίμανσης.
Αν γύριζες τον χρόνο πίσω, θα άλλαζες κάτι;
Όχι. Πιστεύω πολύ στο ένστικτο και νιώθω ότι με οδήγησε σωστά, ακόμα και στις πιο δύσκολες αποφάσεις μου. Δε θα άλλαζα τίποτα.
Πότε γεννήθηκε μέσα σου η επιθυμία να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Νομίζω ότι υπήρχε μέσα μου πριν καν τη συνειδητοποιήσω. Στο σχολείο συμμετείχα στη θεατρική ομάδα και σε διαγωνισμούς forensics, άρα υπήρχε ήδη μια έλξη προς την έκφραση και τη σκηνή. Όταν η Έλενα Χριστοπούλου (σ.σ. η μάνατζέρ της από την αρχή της καριέρας της μέχρι πρόσφατα) με παρότρυνε να διεκδικήσω έναν μικρό ρόλο ως ηθοποιός, πήρα τη βαλίτσα μου, μετακόμισα στην Κύπρο και τελικά έμεινα εκεί τρία χρόνια. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι έπρεπε να βάλω μια άνω τελεία, να κάνω ένα βήμα πίσω και να σπουδάσω. Μάλλον το ασυνείδητο, το ένστικτο και η πειθαρχία με οδήγησαν σ’ αυτό που είμαι σήμερα.
Θυμάσαι ποια ήταν τα όνειρα και ποιοι οι φόβοι σου όταν πέρασες την πόρτα του Ωδείου Αθηνών;
Θυμάμαι ότι διψούσα για ζωή. Επειδή είχα αρχίσει να δουλεύω από πολύ νωρίς, ένιωθα πως δεν είχα προλάβει να ζήσω ανεπιτήδευτα ως παιδί. Ήθελα να μάθω, να καλλιεργήσω τις δυνατότητές μου, να θαυμάσω τους συμφοιτητές μου, να ξεκινήσω από το μηδέν. Δεν ήταν εύκολη διαδρομή, αλλά ήταν από τα πιο δυνατά χρόνια της ζωής μου. Δε θα τα άλλαζα με τίποτα.
Τι θυμάσαι από την πρώτη φορά που στάθηκες πάνω σε μια θεατρική σκηνή;
Θυμάμαι μια πολύ καθαρή εσωτερική φωνή να μου λέει: "Τώρα πρέπει να τα καταφέρεις". Ένιωσα ότι δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής, μόνο μια κατεύθυνση, το "μπροστά". Ήταν μια στιγμή μεγάλης ευθύνης, αλλά και μεγάλης δύναμης.
Το Maestro γνώρισε εξαρχής τεράστια επιτυχία. Πόσο εύκολο ήταν να τη διαχειριστείς;
Από πολύ μικρή έχω εξοικειωθεί με την έκθεση και τη δημοσιότητα, οπότε δεν ήταν κάτι ξένο για μένα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ταυτίζω την επιτυχία με την προβολή. Για μένα επιτυχία είναι να βλέπεις ότι η πίστη στον εαυτό σου, η δουλειά σου και η αφοσίωσή σου συναντιούνται με έναν αληθινό τρόπο. Και η πιο δύσκολη, αλλά και πιο ουσιαστική διαχείριση είναι να αποδεχτείς ότι κάτι έχεις πετύχει.
Η συμμετοχή σε μια υψηλού επιπέδου παραγωγή, όπως το Maestro, ανέβασε ψηλά τον πήχη. Ανησυχείς ότι αυτό μπορεί να σε δυσκολέψει ως μέτρο σύγκρισης στην πορεία;
Δε θέλω να σκέφτομαι τις δουλειές μου με όρους σύγκρισης. Αυτό που με απασχολεί είναι να μη σταματήσω να ονειρεύομαι και να έχω μέσα μου τη φλόγα για το επόμενο βήμα. Όσο αυτή η φλόγα υπάρχει, δε φοβάμαι.
Τι θα κρατήσεις για πάντα μέσα σου από τον ρόλο της Κλέλιας του Maestro;
Θα κρατήσω για πάντα τη ζωή μας στους Παξούς και τη βαθιά σύνδεση που δημιουργήθηκε με τους ανθρώπους εκεί. Το να μοιράζομαι την καθημερινότητά μου μαζί τους, να τους απολαμβάνω και να νιώθω ότι ο χρόνος αποκτά μια άλλη ποιότητα είναι κάτι πολύτιμο.
Με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη έχετε γίνει πλέον φίλοι, οικογένεια. Τι θαυμάζεις περισσότερο σ’ εκείνον;
Το εύρος του. Είναι ένας άνθρωπος με όραμα, ευγένεια και σπάνια ικανότητα να ενώνει ανθρώπους. Δε δημιουργεί μόνο έργα, δημιουργεί και οικογένειες.
Μόλις ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της αγγλόφωνης art house ταινίας Bells του Adam Christian Clark. Πες μας δυο λόγια για τον ρόλο της Δάφνης, την οποία υποδύεσαι.
Η Δάφνη είναι από τους πιο σύνθετους χαρακτήρες που έχω συναντήσει. Σε πρώτη ανάγνωση δεν είναι απαραίτητα αρεστή ούτε προσπαθεί να είναι. Είναι μια γυναίκα που κουβαλά μεγαλομανία, αλλά βαθιά μέσα της αυτή πηγάζει από ανασφάλεια και από μια αγωνιώδη ανάγκη να κρύψει ό,τι την πληγώνει. Αυτό την κάνει, στα μάτια μου, έναν ήρωα βαθιά ευαίσθητο και πολύτιμο.
Βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου στον ρόλο της Δάφνης;
Βρίσκω, αλλά όχι με τον τρόπο που ίσως θα περίμενε κανείς. Είμαι φιλόδοξη, αλλά όχι με τη βία που ασκεί εκείνη στον εαυτό της. Αυτό που αναγνωρίζω και στις δυο μας είναι η μάχη στη δουλειά, η σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτό που θέλεις να γίνεις και σ’ αυτό που αντέχεις να δώσεις.
Πού θα ήθελες να σε οδηγήσει ο δρόμος σου στο μέλλον; Είσαι έτοιμη για μια διεθνή καριέρα;
Νιώθω έτοιμη να εξερευνήσω, να εξελιχθώ και να συναντήσω ανθρώπους που θα με εμπνεύσουν. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο. Στο Λος Άντζελες, για παράδειγμα, συνειδητοποιείς πόσες διαφορετικές κουλτούρες συνυπάρχουν και πόσο αυτό σε βοηθά να καταλάβεις καλύτερα και τον εαυτό σου. Δε βλέπω τη διεθνή πορεία ως τίτλο, τη βλέπω ως άνοιγμα σε διαφορετικές εμπειρίες.
Πέρσι το καλοκαίρι βρέθηκες για πρώτη φορά στην Επίδαυρο με το έργο ζ-η-θ, ο Ξένος του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Για μένα αυτή η δουλειά ήταν μια δεύτερη δραματική σχολή. Έπρεπε να εκμηδενίσω ξανά όσα νόμιζα ότι ξέρω και να χτίσω νέους τρόπους ύπαρξης πάνω στη σκηνή. Η μοναδική μέθοδος του Μιχαήλ Μαρμαρινού δε σου αφήνει περιθώρια να κρυφτείς: σε οδηγεί σε ένα μέρος όπου το μόνο που μπορεί πραγματικά να σε σώσει είναι ο αυθεντικός, αυθόρμητος εαυτός σου.
Έχεις κάνει κινηματογράφο, θέατρο, τηλεόραση... Πού πιστεύεις ότι "ανήκεις" περισσότερο και τι ρόλους ονειρεύεσαι να παίξεις στο μέλλον;
Δε νιώθω ότι ανήκω αποκλειστικά κάπου. Κάθε μέσο έχει τη δική του αλήθεια και τη δική του απαίτηση. Αυτό που ονειρεύομαι, πάνω απ’ όλα, είναι να συνεργάζομαι με ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να συναντηθώ ουσιαστικά, ψυχικά, καλλιτεχνικά, ανθρώπινα. Με ενδιαφέρουν οι ρόλοι που με ωθούν να ανακαλύπτω νέες πλευρές του εαυτού μου.
Υπάρχουν επαγγελματικά σχέδια που μπορείς να μοιραστείς μαζί μας;
Υπάρχουν αρκετά πράγματα που συζητιούνται αυτή την περίοδο. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι μετά τα τελευταία γυρίσματα του Maestro θα ξεκινήσουν τα γυρίσματα μιας ελληνικής ταινίας, για την οποία είμαι πολύ ενθουσιασμένη. Ο ρόλος αυτός είναι, για ακόμη μία φορά, κάτι τελείως διαφορετικό από όσα έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα.
Σε έχουν αντιμετωπίσει ποτέ στερεοτυπικά λόγω της εμφάνισής σου; Έχεις νιώσει εγκλωβισμένη σε αυτό που οι άλλοι βλέπουν σ’ εσένα;
Είναι μια ερώτηση που επανέρχεται συχνά, άρα προφανώς λέει κάτι και για τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας. Δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι δε με έχει απασχολήσει. Από την άλλη, δεν πιστεύω ούτε στο ελάχιστο ότι βρίσκομαι εδώ επειδή κάποιος με θεώρησε "όμορφη". Αν έχω φτάσει κάπου, είναι επειδή έχω δουλέψει πολύ και επειδή μαθαίνω να σέβομαι, να αποδέχομαι και να αγαπώ τον εαυτό μου σε βάθος.
Έχεις βιώσει ανταγωνισμό ή και μισογυνισμό από άλλες γυναίκες;
Δε μου αρέσουν οι απόλυτες διατυπώσεις. Ο ανταγωνισμός είναι, τελικά, μια πολύ προσωπική υπόθεση. Και όσο πιο πολύ το καταλαβαίνεις αυτό, τόσο περισσότερο επιλέγεις τη συγχώρεση, δίνεις δηλαδή χώρο στον άλλο να βιώσει τον ανταγωνισμό του.
Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου σε κάποιον που δε σε ξέρει;
Θα έλεγα ότι είμαι ένας άνθρωπος σε διαρκή μετακίνηση. Αλλάζω, εξελίσσομαι, αμφισβητώ, ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Αυτό που με αφορά περισσότερο είναι να εμβαθύνω σε όσα δε θέλω γύρω μου και να επιστρέφω σε όσα έχω πραγματικά ανάγκη για να αισθάνομαι υγιής. Έχει κόστος αυτό και απώλειες, αλλά έχει και μεγάλη ελευθερία.
Διαβάστε Επίσης
Από πού αντλείς δύναμη στην καθημερινότητά σου;
Από την οικογένειά μου. Είναι οι άνθρωποι που μου θυμίζουν καθημερινά ότι είναι δίπλα μου και πως, ό,τι κι αν γίνει, υπάρχει ένα σταθερό σημείο αγάπης και στήριξης. Αυτό για μένα είναι ανεκτίμητο.
Ποιες αξίες είναι για σένα αδιαπραγμάτευτες;
Η αγάπη, η ταπεινότητα, η ευγένεια, η αυθεντικότητα. Το να μπορείς να φέρεσαι όμορφα στους ανθρώπους και να στέκεσαι με αλήθεια απέναντί τους. Αυτές είναι αξίες που μου τις έμαθε η οικογένειά μου και δε διαπραγματεύομαι καμία από αυτές.
Τι σημαίνει για σένα ο σεβασμός και ποια είναι η "κόκκινη γραμμή" σου;
Για μένα σεβασμός σημαίνει να θαυμάζεις ουσιαστικά τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και να νιώθεις ευθύνη να του επιστρέφεις ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Μια σχέση ή μια συνεργασία τελειώνει τη στιγμή που παύουν αυτά τα στοιχεία.
Κάνεις δώδεκα χρόνια ψυχοθεραπεία. Ποιο ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι ενδοσκόπησης;
Η αφορμή ήταν η διάγνωση ενός ψυχοσωματικού, που δεν είχε παθολογική βάση, αλλά συνδεόταν με το στρες. Αυτό με οδήγησε αρχικά στην ψυχοθεραπεία. Στην πορεία όμως δεν έμεινε μόνο μια πρακτική ανάγκη, έγινε ένα βαθύ ταξίδι κατανόησης και φροντίδας του εαυτού μου.
Η εικόνα σου στο Instagram είναι αυτή μιας χαρούμενης λαμπερής Κλέλιας. Δεν έχεις ανασφάλειες ή τρωτά σημεία;
Θέλω να πιστεύω ότι όποιος με συναντά από κοντά θα αναγνωρίζει σ’ εμένα αυτό που βλέπει και δημόσια. Το προφίλ μου είναι γνήσιο, μέσα στο πλαίσιο πάντα του δημόσιου εαυτού. Τα σκοτάδια, οι φόβοι και οι πιο ευάλωτες σκέψεις μου ανήκουν στην προσωπική μου ζωή, την οποία έχω πολύ μεγάλη ανάγκη να προστατεύω.
Πώς φροντίζεις το σώμα σου και με τι τρέφεις την ψυχή σου;
Έχω ανάγκη να μιλάω, να μοιράζομαι και να εκφράζομαι. Φροντίζω το σώμα μου μέσα από τον χορό, που μου δίνει χαρά, και μέσα από τη γιόγκα, που με βοηθά να συνδεθώ με τη δύναμή μου. Και τρέφω την ψυχή μου με ταξίδια, με νέες εικόνες, με ερεθίσματα που μου ξυπνούν την όρεξη για ζωή.
Πότε νιώθεις όμορφη; Έχεις κάποια ρουτίνα ομορφιάς που ακολουθείς ευλαβικά;
Νιώθω όμορφη όταν είμαι ήρεμη, όταν είμαι καλά μέσα μου και όταν νιώθω ότι έχω φροντίσει τον εαυτό μου ουσιαστικά. Υπάρχει μια μικρή σταθερή τελετουργία ενυδάτωσης που ακολουθώ κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Η επαφή με το δέρμα μας είναι πολύ σημαντική, είναι σαν ένα μικρό χάδι που το έχουμε όλοι ανάγκη.
Πες μου πέντε πράγματα που υπάρχουν πάντα στην τσάντα σου.
Κινητό, κλειδιά, γυαλιά, κραγιόν, ακουστικά.
Από όλα τα ταξίδια που έχεις κάνει ξεχωρίζεις κάποιον προορισμό που σε μετακίνησε ως άνθρωπο;
Ξεκάθαρα το ταξίδι μου στο Λος Άντζελες. Είχα πάρα πολλά χρόνια να κάνω υπερατλαντικό ταξίδι και, παρότι νόμιζα πως ήξερα τι να περιμένω, η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Έμεινα αρκετές μέρες μόνη μου και είχα την αίσθηση ότι ξεκινώ από την αρχή, ότι ξαναμαθαίνω πώς να υπάρχω μέσα στην κάθε μέρα. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα.
Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σου, το πιο δύσκολο πράγμα που πρέπει να αντιμετωπίσει μια νέα γυναίκα σήμερα;
Το να πάψει να αισθάνεται ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει κάτι, είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω φύλου. Είναι πολύ άδικο το ότι η νεότητα, αντί να διαβάζεται ως δύναμη, ενέργεια και ζωή, συχνά μεταφράζεται αυτόματα ως αδυναμία ή άγνοια. Για μένα η γνώση γεννιέται από την ειλικρίνεια, το μοίρασμα και την εμπειρία. Και αν δε μοιράζεται, χάνει το νόημά της.
Τι σε τρομάζει περισσότερο από όσα γίνονται στον κόσμο; Έχεις αγωνία για το μέλλον;
Ναι, έχω μεγάλη αγωνία για το μέλλον. Με τρομάζει το ότι συνηθίζουμε όλο και περισσότερο έναν κόσμο που υποφέρει, έναν κόσμο που σκληραίνει. Και με απασχολεί βαθιά το ερώτημα: Μέχρι πότε θα συγχωρούμε τον εαυτό μας για την αδράνειά μας;
Όλα αυτά που έχεις πετύχει έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τη φαντασία σου;
Η αλήθεια είναι ότι δεν κάθισα ποτέ να φανταστώ πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Και αυτό με ηρεμεί. Ζω τη ζωή μου όπως έρχεται και τη ζω με ένταση, χαρά και περιέργεια. Ίσως γι’ αυτό τελικά πολλά πράγματα με ξεπερνούν, επειδή δεν τα είχα προκατασκευάσει μέσα μου.
Τι προσμένεις να σου φέρει η ζωή στο μέλλον;
Θέλω να συνεχίσω να κάνω επιλογές που με αφήνουν να κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ. Να έχω δίπλα μου ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει αληθινή αγάπη. Και να μη χάσω ποτέ αυτό το αίσθημα εσωτερικής αλήθειας που με κρατά όρθια.
