Είναι 19:25 και η λεωφόρος Βουλιαγμένης έχει κοκκινίσει – περίπου 1,5 χιλιόμετρο – πριν τη στροφή της Αρδηττού. "Δεν μπορεί", ψιθύρισα μέσα μου. Ξαφνικά, το διπλανό αυτοκίνητο ανεβάζει την ένταση. Ακούγεται μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των 00s. Είναι η Αγάπη Υπερβολική εκείνη που κάνει τις σταγόνες της βροχής να κοπάσουν και τις κόρνες να δυναμώσουν. Η διαίσθησή μου επιβεβαιώθηκε. Επόμενος προορισμός, το Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο).
Φτάνω στην είσοδο λίγο πριν τις 20:00. "Το 85% του Σταδίου έχει γεμίσει", ανακοινώνουν οι ειδικοί από τα μεγάφωνα. Ο κόσμος συνεχίζει να συρρέει με μία διάθεση να περάσει καλά. Η Άννα Βίσση θα γράψει ιστορία απόψε. Δεν διαψεύστηκα.
Ξεκινώντας με το Προτιμώ (να μην μιλάμε), το τραγούδι που έκανε δεύτερη ζωή μέσα από την αγάπη των fannatics πριν από περίπου έναν χρόνο, η απόλυτη Ελληνίδα σταρ (όπως την αποκαλούν και επιβεβαιώνει εδώ και πέντε δεκαετίες) περπατά τη σκηνή, με διάθεση εφάμιλλη ενός στίχου από τη gazoza – οι καλά μυημένοι έχουν καταλάβει σε ποιον αναφέρομαι – και βλέμμα διαπεραστικό. Είναι αποφασισμένη. Και λαμπερή μέσα στην Vrettos Vrettakos δημιουργία της – τίποτα τυχαίο.
Χαρούμενη που μετά από 51 χρόνια από τη στιγμή εκείνη που τα χείλη της συναντήθηκαν με το μικρόφωνο, ο κόσμος της δεν είναι απλά παρών. Αυξάνεται. Μεγαλώνει μαζί της. Με τη φωνή, την ιδιοσυγκρασία, την ενέργεια της. Ακόμη, κι αν ορισμένοι από τους θαυμαστές της πηγαίνουν σχολείο ή πανεπιστήμιο – ένα challenge στη χθεσινοβραδινή συναυλία ήταν αρκετό για να αντιληφθούμε ότι δεν είναι και τόσο λίγοι.
Είναι η ενέργειά της. Αυτή η μετουσίωση του "your vibe attracts your tribe" που την μετατρέπει σε έναν ορμητικό πίδακα φωτός.Την Άννα Βίσση τη θαυμάζεις σχεδόν αβίαστα και την αγαπάς σε απόλυτο βαθμό. Δεν την αντικαθιστάς, δεν σε ξενερώνει κι ακόμη κι αν για κάτι ασήμαντο μπροστά στη μεγαλειώδη καριέρα της σε απογοητεύσει, θα χρειαστεί μόλις ένα (το πολύ δύο) τραγούδια της για σε γοητεύσει ξανά.
Αυτό είναι ένα μάθημα που πήρα χθες. Από τα κορίτσια, τα αγόρια, όσους προσδιορίζονται όπως θέλουν στη ζωή αυτή (καλά κάνουν) που δεν έχασαν ούτε έναν στίχο από τις διαχρονικές δημιουργίες της. Ένα ευχαριστώ στον Νίκο Καρβέλα, την απόλυτη μετουσίωση του αρχαίου δυαδικού σχήματος καλλιτέχνη και μούσας, δεν είναι αρκετό. "Σε ευχαριστώ για όλα, γιατί όταν ένας σπουδαίος σε θαυμάζει και γράφει για σένα, γίνεσαι κι εσύ σπουδαία", θα πει κάποια στιγμή από τη σκηνή η Άννα Βίσση. Ίσως, λίγο πριν ξεκινήσει το κρεσέντο των ντουέτων τους – Δαίμονες, Ο τελευταίος χορός, Αντίστροφη Μέτρηση – πόσο καλός ο Νικόλας Ραπτάκης ως η αντρική φωνή στη θηλυκή επικράτηση της σταρ.
Ούτε η φλόγα πήγε στιγμή να σβήσει, ούτε σε μία ώρα τελείωσαν όλα – όπως η ίδια τραγούδησε. Η Άννα Βίσση θύμισε περισσότερο τραύμα ανοιχτό, ένα αντίδοτο που νιώθεις σαν να έχει πεθάνει για σένα και εσύ για αυτή, μία κραυγή – γιατί μακριά της ο κόσμος είναι για 65.000 (τουλάχιστον) θεατές φυλακή, μία ερμηνεύτρια με την οποία χορεύεις, δακρύζεις, πονάς, χαίρεσαι. Ζεις.
Το Καλλιμάρμαρο είχε χθες ζωή. Και όλα εκείνα τα στοιχεία που δομούν αυτό το ευτυχές κράμα. Για 3,5 ώρες η Άννα Βίσση δεν απομακρύνθηκε από το μικρόφωνο – αντιθέτως, πλησίασε τον κόσμο της, μία συμπαγή ομάδα που ενώνει η αγάπη (υπάρχει κάτι πιο σπουδαίο;). Θα μου πεις, εδώ δεν σταμάτησε 51 χρόνια. Θα το έκανε χθες;
Η κορυφαία Ελληνίδα σταρ όσο έχει φωνή θα μάς τραγουδά. Κι εμείς θα παλλόμαστε στον ρυθμό των επιτυχιών και της καρδιάς της. Γιατί, αυτό θέλουμε. Και όταν κάνεις αυτό που θέλει η καρδιά σου, είσαι ελεύθερος. Ας πάρουμε παράδειγμα από την ίδια. Μισός αιώνας στην πρώτη γραμμή δεν είναι κάτι αμελητέο.
