top article

Αγάπη για την τέχνη στα χρόνια του Covid-19 θα πει #SupportArtWorkers και έρωτας στα χρόνια της πανδημίας θα πει ανάγκη για δημιουργία. Ό Κωνσταντίνος Ασπιώτης μετά το lockdown επιστρέφει θεατρικά με τις Δάφνες και πικροδάφνες και με αφορμή το πολιτικό και πάντα επίκαιρο έργο, για ακόμη μία φορά καθίσταται ξεκάθαρο ότι η τέχνη δεν είναι απλά ένα μέσο, αλλά σκοπός.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, απόφοιτος του ΚΘΒΕ, με πολύ αξιόλογες συνεργασίες σε θέατρο, σινεμά και τηλεόραση, θεωρείσαι ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς σου, μιας γενιάς με κρίσεις και πανδημίες. Πώς αισθάνεσαι;

Πρέπει να μην τα παρατάμε και να κοιτάμε το επόμενο βήμα με θετική ματιά. Αν μπεις στο φαύλο κύκλο του "Ποπό, πέρασα 10 χρόνια κρίσης και πάνω που πήγα να βγω ήρθε ο Covid-19", σε πιάνει ηττοπάθεια, μιζέρια και αυτό το πράγμα οδηγεί στην κατάθλιψη.

Τι κατάλαβες για τον εαυτό σου εν μέσω καραντίνας;

Άρχισα να σκέφτομαι τη σχέση μου με το χρόνο. Αντιλήφθηκα πως είναι πολύ διαφορετικός ο χρόνος από αυτό που νόμιζα. Διάβαζα πάρα πολύ, έβλεπα θέατρο, έβλεπα ταινίες, έβλεπα σειρές στο Netflix. Κάθε μέρα έλεγα ότι δεν πρόλαβα να κάνω αυτό που θέλω.

Έχεις προετοιμάσει τον εαυτό σου για ένα δεύτερο lockdown;

Όχι, καθόλου. Υπάρχει μέσα μου η σκέψη ότι μπορεί να γίνει, όπως μπορεί και να μην υπάρχω. Δεν ξέρουμε τι θα έρθει αύριο. Να είμαστε εδώ να το αντιμετωπίσουμε με αισιοδοξία, με ψυχραιμία.

Τι σε απογοήτευσε σε ανθρώπινο επίπεδο αυτό το διάστημα;

Η κακία. Αντιλήφθηκα πως στην αρχή ήμασταν κάπως ενωμένοι, διότι μας συνέβαινε κάτι πρωτόγνωρο. Μετά έγινε μανία όλο αυτό. Και ύστερα ήρθαν οι διαφωνίες και οι τσακωμοί. Βγήκε ένα σποτ, άρχισαν να κράζουν τον Χρήστο Λούλη. Αυτή η ελληνική παθογένεια με απογοήτευσε. Θα μπορούσαμε να είμαστε πιο αγαπημένοι.

Και τι σου άρεσε;

Θα αναφερθώ στο χώρο του πολιτισμού. Μου άρεσε η κινητοποίηση με το Support Art Workers. Είδα ένα ρεύμα, μια ορμή και μια διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα. Σπείραμε για να θερίσουμε αργότερα. Είναι μια δυναμική κίνηση και πραγματικά έχει ορμή. Έχει ορμή από ανθρώπους που νοιάζονται, που είναι αλληλέγγυοι.

Τι δε συγχωρείς και τι απεχθάνεσαι;

Το ρατσισμό, την κακοποίηση, την παιδοφιλία.

Είσαι ενεργός πολιτικά;
Συμμετέχω σε δράσεις. Κατεβαίνω σε πορείες. Δεν μπορώ να κλείνω το στόμα μου μπροστά στην αδικία, στην έλλειψη αλληλεγγύης, στο ρατσισμό. Αυτές είναι πολιτικές θέσεις. Προσπαθείς για τα δικαιώματα του αδύναμου. Και ο κλάδος μου αυτή τη στιγμή είναι στους αδύναμους.

Πώς αισθάνεσαι που η πανδημία έπληξε και πλήττει αλύπητα το χώρο της τέχνης;

Μια βαθιά θλίψη. Σε αυτόν το χώρο κάθε τρεις μήνες ψάχνουμε για δουλειά. Δε λύνεται το πρόβλημα με ένα επίδομα μία φορά. Παίρνεις 800 ευρώ και λύθηκε; Πρέπει κάποιος να σκύψει πραγματικά πάνω από το πρόβλημα που υπάρχει στον πολιτισμό συνολικότερα και να ληφθούν σοβαρά μέτρα.

Μετά το θεατρικό Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια και το τηλεοπτικό Κρατάς μυστικό; ήρθε η αναγκαστική παύση. Τώρα όμως επιστρέφεις θεατρικά με τις Δάφνες και πικροδάφνες σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη. Ήταν προγραμματισμένη η συγκεκριμένη παράσταση;

Προέκυψε λόγω των συνθηκών. Ό Πέτρος Φιλιππίδης ήταν να κάνει μια άλλη δουλειά, με έναν πολυπληθή θίασο. Ωστόσο, επέλεξε το έργο των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, που είχε παρουσιάσει και πριν από πέντε χρόνια, λόγω συνθήκης. Συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά, αν και θέλαμε και κατά το παρελθόν πολύ να συνεργαστούμε. Φαίνεται πως αυτή η
συγκυρία ήταν η κατάλληλη.

Ηθοποιός σημαίνει...

Ό άνθρωπος ο οποίος φτιάχνει μια ζωή από εκεί που δεν υπάρχει. Βλέπει λέξεις σε ένα χαρτί και καλείται να δημιουργήσει ένα ζωντανό άνθρωπο. Μέσα από εκείνον μπορεί να πει κάποια πράγματα τα οποία πρέπει ή έχει την ανάγκη να πει.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Κωνσταντίνου Ασπιώτη στη Madame Figaro Ιουλίου

Κεντρική φωτογραφία: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για Mόδα, Ομορφιά, Συγχρονη Ζωή, Πολιτισμό, Design και Γαστρονομία στο madamefigaro.gr

Ιούλιος 2018

>