Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, γράφει στο τεύχος Αυγούστου, για την αναπάντεχη τροπή του #FullMoonDinnerbyMF.
Υπάρχει ένα βίντεο από το δείπνο της Madame Figaro που το βλέπω ξανά και ξανά. Δεν το χορταίνω. Είναι κάπως θολό, με μέτρια ανάλυση, αλλά με κάθε προβολή με αγγίζει και με γεμίζει χαρά. Η σκηνή ξεκινά με τις πρώτες νότες του Πάμε στον Άδωνι για καφέ. "Όοοοπου κι αν πας, θα ’σαι πάντα εδώωωω, θα ’χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα" ακούγεται. Την ίδια ακριβώς στιγμή, σχεδόν συγχρονισμένα, οι καλεσμένοι μας, οι συνεργάτες μας, η ομάδα μας, όλοι, αφήνουν τα τραπέζια και τα λαχταριστά επιδόρπια που είχαν μόλις σερβιριστεί για να χορέψουν στο γκαζόν.
Διαβάστε Επίσης
Αυτόματα, σαν κάτι να τους παρέσυρε – και αυτό το κάτι ήταν το κέφι. Ήταν η πανσέληνος; Ίσως και λίγο το κρασί. Η θάλασσα που ακουγόταν πιο πέρα. Μην ήταν η μπουχτισμένη διάθεση του Ιουλίου λίγο πριν από τις διακοπές; Ήταν μια επανάσταση χαράς απέναντι στη σοβαροφάνεια, τις υποχρεώσεις, την καθημερινότητα. Όλα μαζί λειτούργησαν με έναν μαγικό τρόπο. Η Αθηναϊκή Ριβιέρα έκανε το θαύμα της. Πριν από χρόνια λίγο παρακάτω είχε γίνει το θρυλικό πάρτι του Λουκιανού Κηλαηδόνη – τότε ακόμη λέγαμε τα μέρη Βουλιαγμένη, Βούλα κ.λπ. Κέφι και τότε!
Μία λέξη μόνο: κέφι. Παρεξηγημένη, φθαρμένη, κλισέ, μαζί με τον μουσακά, το φιλότιμο και το μεράκι ανήκει στα "τουριστικά ελληνικά" που υπερχρησιμοποιήθηκαν τόσο ώστε κατέληξαν να χάνουν τη σημασία τους. Αλλά να που έχει σημασία. Γιατί εκείνο το βράδυ ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί ταυτόχρονα διασκεδάζαμε. Ελεύθερα. Αυθόρμητα. Ένιωσα σαν ο καθένας να είχε απελευθερώσει από το προσωπικό του λυχνάρι το τζίνι του κεφιού του. Πρόσωπα χαλαρά, ειλικρινή, χωρίς ίχνος προσποίησης, να χαιρόμαστε την ανεμελιά, να τραγουδάμε στίχους απλούς που όλοι ξέραμε, που μας ένωναν.
Αυτές οι στιγμές είναι τόσο πολύτιμες! Και γι’ αυτό σας λέω: μην υποτιμάτε το ελληνικό κέφι. Μπορεί να σας βρει με νησιώτικα στη Γιορτή Ρίγανης στην Τήνο ή να χορεύετε techno σε ένα κλαμπ ή με μια κιθάρα σε ένα εξοχικό. Δεν έχει σημασία. Χρειάζεται απλώς μια σπίθα. Μια παρέα. Ένα τραγούδι γνώριμο. Και αφήνεσαι. Αφήστε το τζίνι του κεφιού να βγει και ρουφήξτε τις στιγμές που θα ακολουθήσουν. Με φίλους καλούς. Όπως εμείς εκείνο το βράδυ.
